«Θέλω να γίνω καθρέφτης του πόνου των άλλων»

«Για να κάνεις περφόρµανς πρέπει να µισείς το θέατρο. Το θέατρο είναι ψεύτικο. Το µαχαίρι δεν είναι αληθινό, ούτε το αίµα, ούτε τα συναισθήµατα», λέει η Μαρίνα Αµπράµοβιτς. Η σπουδαιότερη εκπρόσωπος της περφόρµανς στην παγκόσµια εικαστική σκηνή, αφού έχει µετρήσει 700 ώρες ακινησίας και έχει καρφώσει µε το βλέµµα της 1.565 ζευγάρια µάτια καθισµένη σε µια καρέκλα στο αίθριο του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης, τώρα ετοιµάζει την αναδροµική της έκθεση στην γκαλερί «Lisson» του Λονδίνου (στις 13 Οκτωβρίου), θα δώσει διάλεξη για την τέχνη της περφόρµανς στην Τate Μodern, ενώ έχει ήδη ξεκινήσει τις πρόβες για το επόµενο πρότζεκτ της που µε τον τίτλο «Η ζωή και ο θάνατος της Μαρίνας Αµπράµοβιτς», κατά τη διάρκεια του οποίου θα αναπαραστήσει την κηδεία της.

Πολλοί ίσως να έβαζαν θαυµαστικό στην τελευταία φράση σκεπτόµενοι αν υπάρχει άνθρωπος που θα σκηνοθετήσει την κηδεία του. Οσοι γνωρίζουν όµως τη Μαρίνα Αµπράµοβιτς το θεωρούν απλώς ένα ακόµη βήµα στη δουλειά της. Αλλωστε τι έχει να φοβηθεί κάποιος που ενώπιον του κοινού έχει χαρακωθεί, έχει αισθανθεί όπλο στον κρόταφο βιώνοντας τον κίνδυνο του θανάτου, έχει χτενίσει τα µαλλιά της µέχρι να ξεριζωθούν, έχει πλύνει για τέσσερις µέρες µατωµένα οστά αγελάδων;

«Δοκιµάζω τα όρια του εαυτού µου µε σκοπό να τον µεταµορφώσω και παράλληλα παίρνω την ενέργεια από το κοινό και προσπαθώ κι αυτή να τη µεταµορφώσω. Τους την επιστρέφω µε διαφορετικό τρόπο. Αυτός είναι και ο λόγος που ο κόσµος πολλές φορές κλαίει ή θυµώνει στις περφόρµανς µου. Μια δυνατή περφόρµανς µπορεί να αλλάξει τον καθένα που βρίσκεται στην αίθουσα», λέει στον «Οbserver» η 63χρονη καλλιτέχνις, που µοιάζει όµως κατά 20 χρόνια νεώτερη, ντυµένη όπως πάντα µε µακρύ µαύρο φόρεµα που καλύπτει κάθε σηµείο του στιβαρού σώµατός της.

«Οταν κοιτούσα τους επισκέπτες στα µάτια, διαπίστωνα πως κουβαλούσαν τόσο πόνο µέσα τους, σε βαθµό που µπορούσα να τον δω και να τον νιώσω. Εγινα καθρέφτης των συναισθηµάτων τους», λέει και θυµάται έναν εύσωµο άνδρα µε σώµα γεµάτο τατουάζ που κάθησε απέναντί της κοιτάζοντας την άγρια και ύστερα από δέκα λεπτά ξέσπασε σε γοερό κλάµα.

Δεν ξεχνά όµως και τον τύπο που την τελευταία ηµέρα της έκθεσης ξέρασε µπροστά της. «Εβγαλε απίστευτη ποσότητα υγρών από µέσα του.

Είµαι σχεδόν βέβαιη πως ήταν περφόρµερ».

Στην ουρά όµως δεν κάθησαν µόνο απλοί φιλότεχνοι, θυµωµένοι ή περίεργοι. Ανάµεσα σε εκείνους που θέλησαν να βρεθούν απέναντι στη Μαρίνα Αµπράµοβιτς ήταν η Σάρον Στόουν, η Ιζαµπέλα Ροσελίνι, ο Ρούφους Γουέινραϊτ, η Μπγιορκ, η Lady Gaga. Οχι όµως και να σταθούν στην ουρά, κάτι που η καλλιτέχνις διευκρινίζει ότι δεν ήταν δική της απόφαση, αλλά του τµήµατος δηµοσίων σχέσεων του ΜoΜΑ. «Δεν είχα ιδέα ότι ήταν η Ιζαµπέλα Ροσελίνι. Οταν την είδα, σκέφτηκα ότι µου φαινόταν γνωστή. Τη Σάρον Στόουν δεν την αναγνώρισα. Ηµουν στον κόσµο µου».

Και αν η πρωτοπόρος, που γεννήθηκε στο Βελιγράδι και δηλώνει πως δεν γεννήθηκε στη Σερβία αλλά σε µια χώρα που δεν υπάρχει, προκαλεί µε τη δουλειά της, δεν συµβαίνει το ίδιο και µε τη ζωή της. «Δεν πίνω, δεν καπνίζω, δεν παίρνω ναρκωτικά. Είµαι το πλέον βαρετό άτοµο που µπορεί να συναντήσει κανείς…», καταλήγει.