ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΒΑΡΗ ΣΤΟΥΣ ΑΔΥΝΑΜΟΥΣ

Το προσχέδιο του προϋπολογισµού για το επόµενο έτος συµπλήρωσε την πραγµατική ακτινογραφία της χώρας. Ανέδειξε την αντίφαση µέσα στην οποία κινείται η ελληνική οικονοµία τους τελευταίους µήνες.

Το Σαββατοκύριακο έδειξε ότι δεν είναι καµένο χαρτί, αλλά αντιθέτως εκλαµβάνεται ως πεδίο για µεγάλα επενδυτικά προγράµµατα, από ισχυρούς παίκτες της διεθνούς οικονοµίας, όπως είναι η κινεζική κυβέρνηση.

Χθες ακολούθησε η ψυχρολουσία των οικονοµικών προβλέψεων για το επόµενο έτος, έτσι όπως αποτυπώνονται στους κωδικούς του προϋπολογισµού.

Το πρόπλασµά τους υπήρχε ήδη στο Μνηµόνιο, οπότε κανείς δεν ήταν ανυποψίαστος.

Αλλά το ψυχρό παιχνίδι των αριθµών, µε τους φόρους που αυξάνονται και τα εισοδήµατα που συρρικνώνονται, δείχνει ότι η Ελλάδα βρίσκεται ακόµη σε δηµοσιονοµικό παγετώνα, παρά τις ακτίνες της µελλοντικής ανάκαµψης που διαπερνούν πλέον τα περσινά σύννεφα της παρ’ ολίγον χρεοκοπίας.

Διανύουµε περίοδο στην οποία ο ελληνικός λαός από τη µια δέχεται τις ανάσες των µελλοντικών επενδυτικών σχεδιασµών και από την άλλη υποχρεώνεται σε θυσίες για την τρέχουσα διαχείριση.

Ανάµεσα σε αυτά τα συγκρουόµενα µεγέθη και µε τα αντίστοιχα συναισθήµατα θα κινηθούµε ως χώρα και ως κοινωνία ώς τις αρχές του 2013, τουλάχιστον.

Είναι µεγάλο διάστηµα. Και προφανώς κινείται έξω από το πνεύµα που διαπερνούσε την προαναγγελία της οικονοµικής πολιτικής µόλις προ µηνός από τη Θεσσαλονίκη. Αυτή η διαπίστωση επιβάλλει στην κυβέρνηση να στρέψει την προσοχή της σε µια πολύ συγκεκριµένη περιοχή της κοινωνίας.

Σε αυτούς που έχουν συνεισφέρει αγόγγυστα µέχρι τώρα στην προσπάθεια για σωτηρία της οικονοµίας, αλλά αδυνατούν να συνεχίσουν.

Δηλαδή στους χαµηλόµισθους, τους συνταξιούχους, τους ανέργους που θα γίνουν περισσότεροι, τους νέους…

Για λογαριασµό τους η κυβέρνηση πρέπει να επανεξετάσει το Μνηµόνιο και να «ξαναδιαβάσει» το προσχέδιο, ώστε στο τελικό κείµενο του προϋπολογισµού να εγγράψει κονδύλια για την προστασία τους. Ή τουλάχιστον να αποκλείσει την επιδείνωση του βιοτικού τους επιπέδου, που θα επέλθει µε την περικοπή κοινωνικών παροχών, την αύξηση των τιµολογίων των ΔΕΚΟ και την ανεξέλεγκτη πορεία του πληθωρισµού.

Υπάρχουν οι δεσµεύσεις της χώρας απέναντι στην τρόικα και η υποχρέωση της κυβέρνησης να διατηρήσει ενεργό το ευνοϊκό διεθνές κλίµα µε ρεαλιστικές επιλογές. Αλλά ταυτόχρονα υπάρχουν και οι ανάγκες των ανθρώπων που δεν θα τα βγάλουν πέρα αν δεν υπάρξει ειδική µέριµνα από την Πολιτεία.

Πρέπει να βρεθεί τρόπος να εκπληρωθούν και οι δύο αυτές υποχρεώσεις.