[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Μια τρελή – τρελή οικογένεια

Φαίνεται ότι αυτή η ιστορία δεν έχει πάτο και κακώς νόµισα ότι ξεµπέρδεψα την προηγούµενη βδοµάδα µε µια χούφτα λέξεις. Εµ δεν είναι µόνον οι µαµάδες που έχουν πέσει στη µαύρη κατάθλιψη από την ώρα που τα καµάρια τους έφυγαν στο εξωτερικό για σπουδές. Εδώ, µαθαίνω, ότι κοντεύουν να εθιστούν στα λεξοτανίλ ακόµη και τα σκυλιά. Μάλιστα, τα σκυλιά.

Είχα πάει να επισκεφτώ τη φίλη µου που είναι παθούσα και το είδα µε τα µάτια µου και το άκουσα µε τ’ αυτιά µου. Πέντε η ώρα που βραδιάζει, τότε που υπό κανονικές συνθήκες θα γύριζε το παιδί από το σχολείο, ο Βέρντι, ένα θεριό εκατό κιλά, µε τρεις οκάδες µαλλί – τροµάρα του – στήθηκε µπροστά στη βουβή εξώπορτα κι έπιασε ένα κλάµα, µα ένα κλάµα να σου σηκώνεται η τρίχα κάγκελο. Μετά ξάπλωσε µπρούµυτα στο καλοστρωµένο κρεβάτι του φευγάτου πιτσιρικά και έκανε την παπλωµατοθήκη φέτες.

Φοβήθηκα, ανταριάστηκα, λέω, νάτο, νάτο, τώρα είναι που θα µεταµορφωθεί σε σκυλί των Μπάσκερβιλ. «Βρε καλέ µου, βρε χρυσέ µου», δεν ήξερα πώς να τον παρηγορήσω. Από κοντά και η κυρά του, τού υποσχόταν τον ουρανό µε τ’ άστρα κι ότι το τριήµερο της 28ης Οκτωβρίου θα τον πάρει ανυπερθέτως µαζί της στη φοιτητική εστία και επ’ ευκαιρία θα κάνουν και τα ψώνια τους στην Οξφορντ στριτ. Εθνική γιορτή, σου λέει ο άλλος…