Η Ελλάδα στον δρόµο του µεταξιού

Χτίσε τη φωλιά του αετού κι ο αετός θα έρθει… Την κινεζική παροιµία χρησιµοποίησε ο πρόεδρος της Cosco, κάπτεν Γουέι Τζιαφού, όταν βρέθηκε στην Αθήνα τον περασµένο Ιούνιο. Ούτε λίγο ούτε πολύ αντικατοπτρίζει την επιθετική οικονοµική στρατηγική του Πεκίνου.
Η Κίνα χρησιµοποιεί την κρίση για να µετατρέψει τον Πειραιά σε…

Ρότερνταµ του Νότου και την Ελλάδα σε πύλη των κινεζικών προϊόντων προς την Ευρώπη και τη Βόρεια Αφρική. Κάτι σαν τον δρόµο του µεταξιού µε σύγχρονους όρους, ή, όπως έλεγε κυβερνητική πηγή, «µπίζνες στην Ευρώπη µέσω Ελλάδας»…

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι ο κινέζος Πρωθυπουργός Γουέν Τζιαµπάο έσπευσε λίγο µετά τη συνάντησή του µε τον Γιώργο Παπανδρέου να δώσει ψήφο εµπιστοσύνης όχι µόνο στην Ελλάδα αλλά και στο κοινό ευρωπαϊκό νόµισµα, καθώς τάχθηκε υπέρ ενός ισχυρού ευρώ. Αλλωστε, ο Τζιαµπάο µεταβαίνει σήµερα στις Βρυξέλλες, κατόπιν στην Ιταλία και στο τέλος της εβδοµάδας στην Τουρκία.

«Είµαστε έτοιµοι, χέρι µε χέρι µε την Ε.Ε., σαν επιβάτες στο ίδιο πλοίο, να ενισχύσουµε τη συνεργασία για την αντιµετώπιση της χρηµατοοικονοµικής κρίσης», δήλωσε χαρακτηριστικά. Και όχι τυχαία. Οι Κινέζοι έχουν επενδύσει δισεκατοµµύρια από την Ανγκόλα µέχρι το Περού για να διασφαλίσουν ότι από τη µία θα τροφοδοτούν µε φυσικούς πόρους την τεράστια οικονοµία τους και από την άλλη θα έχουν εγγυηµένη την απρόσκοπτη και αποδοτική οικονοµικά µεταφορά των εξαγωγών τους.

Οι επενδύσεις στην Ελλάδα είναι µέρος του σχεδίου της Κίνας να δηµιουργήσει ένα δίκτυο από δρόµους, αγωγούς, σιδηροδρόµους και λιµενικές εγκαταστάσεις για την προώθηση του εµπορίου Ανατολής – Δύσης, υπό ιδιαίτερα ευνοϊκές συνθήκες. «Για την Κίνα είναι µια µεγάλη ευκαιρία να διεισδύσει στην Ευρώπη. Για την Ελλάδα µια µεγάλη ευκαιρία για επενδύσεις και για αναβάθµιση του γεωστρατηγικού της ρόλου», λέει η Αθήνα, υπογραµµίζοντας ότι οι συµφωνίες µε τους Κινέζους έχουν «αµοιβαίο όφελος». Συµφωνίες ωστόσο που θέτουν τις βάσεις – όπως λένε διπλωµατικές πηγές – για την επεκτατική στρατηγική της Κίνας µε στόχο την αύξηση της επιρροής της διεθνώς. Σηµειώνεται ότι το κινεζικό επενδυτικό πακέτο στην Ελλάδα είναι το µεγαλύτερο που έχει επενδύσει ποτέ η Κίνα στην Ευρώπη.

Ποιος µπορεί, στ΄αλήθεια, να αντισταθεί σήµερα σε έναν γίγαντα που διαθέτει τεράστια ρευστότητα; Χαρακτηριστικό είναι το εξής περιστατικό: εκπρόσωπος µεγάλης ξένης τράπεζας, ο οποίος λειτουργεί ως µεσάζων ανάµεσα σε ελληνικές ναυτιλιακές εταιρείες και την κινεζική κυβέρνηση, άφησε άφωνους τους συνδαιτυµόνες σε ένα από τα γεύµατα των αντιπροσωπειών που πραγµατοποιήθηκαν το Σαββατοκύριακο, όταν τους είπε ότι η κεντρική τράπεζα της Κίνας χρηµατοδότησε µε 7 δισ. δολάρια την κατασκευή ναυπηγείων σε µια µικρή πόλη της Κίνας!

Το παράδειγµα Σαρκοζί
Αρµόδιες πηγές θυµίζουν πως κάθε ευρωπαίος ηγέτης χωριστά θέλει να τα έχει καλά µε το Πεκίνο µε πιο πρόσφατο το παράδειγµα του Νικολά Σαρκοζί, ο οποίος, σύµφωνα µε χθεσινό δηµοσίευµα των «Financial Τimes», τον τελευταίο χρόνο βρισκόταν σε συνοµιλίες µε την κινεζική πλευρά για τον συντονισµό των συναλλαγµατικών ισοτιµιών. Μπορεί γάλλοι αξιωµατούχοι να αρνούνται ότι υπήρξαν συνοµιλίες, αλλά ο γάλλος πρόεδρος έχει προτείνει ενισχυµένο διεθνή συντονισµό για την παγκόσµια οικονοµική διακυβέρνηση, ενώ αναλαµβάνει την προεδρία της G20 που θα συνεδριάσει τον ερχόµενο Νοέµβριο. Πάντως, όταν η Ε. Ε αντιµετωπίζει το ασιατικό µεγαθήριο συνολικά, επιστρατεύει την Επιτροπή στον ρόλο του «κακού»….


Το τρίγωνο ΗΠΑ – Ε.Ε. – Πεκίνο

Η Ε.Ε. αναγνωρίζει, αν και όχι δηµοσίως, ότι οι τελευταίες εντάσεις ανάµεσα στην Ουάσιγκτον και το Πεκίνο την ευνοούν. Υπενθυµίζεται ότι η αµερικανική Βουλή ενέκρινε νοµοσχέδιο που προβλέπει την επιβολή κυρώσεων για κινεζικές εξαγωγές που προωθούνται λόγω υποτίµησης του κινεζικού νοµίσµατος.

Η Ουάσιγκτον κατηγορεί το Πεκίνο για προστατευτισµό και για το έλλειµµα στο ισοζύγιο εµπορίου της που είναι πάνω από 200 δισ. δολάρια. Μεθαύριο, στη διµερή Σύνοδο Ε.Ε. – Κίνας, ο πρόεδρος της Επιτροπής Ζ.Μ. Μπαρόζο, µαζί µε τον Χ.Β. Ρόµπαϊ και τον Ολι Ρεν, αναµένεται να θέσουν στον κινέζο Πρωθυπουργό το ζήτηµα της ισοτιµίας του κινεζικού νοµίσµατος. Οι συζητήσεις έρχονται σε µια εποχή που η Ε.Ε. δεν έχει µεν αποφασίσει ακόµη ποια θα είναι η φύση της «στρατηγικής» της σχέσης µε την Κίνα, αναγνωρίζει, ωστόσο, ότι µόνο το Πεκίνο διαθέτει αυτή την εποχή τόσο µεγάλη ρευστότητα.