Σήκωσαν τα χέρια ψηλά

Πέρασε και η εβδομάδα χωρίς αυτοκίνητο. Νομίζω πάντως ότι ελάχιστοι συμπολίτες μας πείστηκαν αυτές τις ημέρες από τις εκδηλώσεις των διαφόρων φορέων να αλλάξουν συνήθειες, να αφήσουν το Ι.Χ. τους στο γκαράζ και να χρησιμοποιούν για τις καθημερινές μετακινήσεις τους τα μέσα μαζικής μεταφοράς.

Μία από τις κύριες αιτίες αυτής της- τουλάχιστον- επιφυλακτικής στάσης του Νεοέλληνα απέναντι στα περισσότερα μέσα μαζικής μεταφοράς είναι οι αδυναμίες που εμφανίζουν όσον αφορά την ποιότητα των υπηρεσιών τους.

Τα λεωφορεία και τα τρόλεϊ περνούν σε αδιευκρίνιστα διαστήματα, τις ώρες αιχμής στριμώχνεσαι σαν σαρδέλα και γενικότερα δεν μπορείς να υπολογίσεις με σχετική ακρίβεια πότε- και σε ποια κατάστασηθα φτάσεις στον προορισμό σου.

Δεν πρόκειται για κάποια αυθαίρετη διαπίστωση, αλλά για ένα συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε πριν από λίγους μήνες και η γερμανική λέσχη αυτοκινήτου ΑDΑC, η οποία αξιολόγησε το δίκτυο μαζικών μεταφορών σε 24 μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις. Οι ερευνητές της ΑDΑC βαθμολόγησαν τη συχνότητα και τους χρόνους των δρομολογίων, την ευκολία των μετεπιβιβάσεων, την ποιότητα και τους τρόπους ενημέρωσης των επιβατών και τις τιμές των εισιτηρίων. Στην πρώτη θέση βρέθηκε το Μόναχο, ενώ στις τελευταίες θέσεις πλασαρίστηκαν η Μαδρίτη, το Λονδίνο, η Βουδαπέστη, η Λιουμπλιάνα και το Ζάγκρεμπ.

Η πρωτεύουσα της Ελλάδας πέτυχε το… ακατόρθωτο, αφού οι άνθρωποι της ΑDΑC αναγκάστηκαν να σηκώσουν τα χέρια ψηλά μπροστά στο χάος που αντιμετώπισαν και αποφάσισαν να μην την αξιολογήσουν, καθώς δεν έβγαζαν άκρη!