[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Αποτυχία – παρωδία

Είπε πως της έκανε το µεγαλύτερο κακό. Πως της κατέστρεψε τη ζωή. Την έπιασαν τα κλάµατα.

Στα τηλεφωνήµατα που δέχτηκε, αρνήθηκε να δεχτεί τα συγχαρητήρια και τις ευχές των δικών της ανθρώπων.

Ο εγκέφαλός της είχε εγκλωβιστεί σε µία µαύρη σκέψη: στην αποτυχία.

Τι της συνέβη και είχε τόσο κακή διάθεση; Βάζω στοίχηµα πως κανείς δεν θα το βρει. Η φαντασία δεν µπορεί να φτάσει τόσο µακριά. Τα αποτελέσµατα των Πανελλαδικών Εξετάσεων είχαν κοινοποιηθεί. Η κόρη της είχε περάσει στη σχολή που επιθυµούσε.

Ναι, είναι για να κουνάει κανείς το κεφάλι του µε απορία. Ποιο ήταν το κακό που τη βρήκε, τελικά; Πως το παιδί της πέρασε σε πανεπιστήµιο της περιφέρειας. «Μου γκρέµισε τα όνειρα», επαναλάµβανε µε µελοδραµατικό ύφος. Δύσκολα µπορούσε κάποιος να συµµεριστεί τον πόνο της.

Οση ώρα την άκουγα στο τηλέφωνο, η σκέψη µου ήταν καρφωµένη στη 18χρονη επιτυχούσα. Μα, δεν είναι ειρωνικό; Αυτή η ηµέρα θα έπρεπε να ήταν µία από τις πιο ευτυχισµένες της ζωής της. Οι γονείς της θα την αγκάλιαζαν σφιχτά, θα την κανάκευαν, θα εκδήλωναν την περηφάνιά τους µε κάθε δυνατό τρόπο.

Τα πράγµατα δεν κύλησαν έτσι. Οι εξαιρέσεις στον κανόνα δεν είναι πάντα τόσο λαµπρές – µερικές φορές είναι θλιβερές.

Είναι βέβαιο πως τα τρέχοντα µηνιαία έξοδα της φοιτήτριας θα επιβάρυναν τον οικογενειακό προϋπολογισµό. Το ζητούµενο όµως δεν ήταν αυτό. Κουτσά – στραβά, µπορούσαν να τα καταφέρουν, αν και οµολογουµένως οι καιροί δεν είναι οι καλύτεροι, οι αντοχές είναι περιορισµένες, τα εισοδήµατα ψαλιδισµένα και η κρίση θολωµένη. Σε αυτό το σηµείο κανείς δεν µπορεί να διαφωνήσει.

Οµως, από τα µισόλογά της µπορούσε κανείς να διαπιστώσει ένα ακόµη πρόβληµα: οι µεγάλες προσδοκίες «φουσκώνουν» τα µυαλά των γονέων. Σε µία χώρα όπου το µεταπτυχιακό είναι η φυσική εξέλιξη για έναν πτυχιούχο και το διδακτορικό µία ακόµη κορνίζα στον τοίχο, η όποια παρέκκλιση από τα σχέδια – όπως η εισαγωγή σε σχολή της Αθήνας – είναι µη αποδεκτή. Κάπως έτσι η επιτυχία µετατρέπεται σε παρωδία της αποτυχίας.