Υποανάλυση της μελέτης RE-LY στο συνέδριο της Παγκόσμιας Καρδιολογικής Εταιρίας ESC

Ingelheim, Γερμανία, 29 Αυγούστου 2010 – H Εταιρεία Boehringer Ingelheim ανακοίνωσε σήμερα ότι τα αποτελέσματα μιας προκαθορισμένης ανάλυσης υποομάδας της μελέτης RE-LY^® δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό The Lancet.Η RE-LY^® (Τυχαιοποιημένη Αξιολόγηση Μακροπρόθεσμης Αντιπηκτικής Θεραπείας, Σύγκριση Βαρφαρίνης με Δαβιγατράνη) είναι η μεγαλύτερη δοκιμή εκβάσεων στην κολπική μαρμαρυγή που έχει ολοκληρωθεί.. Η ανάλυση της υποομάδας αξιολόγησε τις επιδράσεις του ελέγχου του διεθνούς ομαλοποιημένου πηλίκου (ΙΝR) ανάλογα με το κέντρο στις εκβάσεις της μελέτης.

«Τα ευρήματα αυτά υποστηρίζουν ότι η δαβιγατράνη σε δόση 150 mgδύο φορές την ημέρα είναι ανώτερη από τη βαρφαρίνη ως προς την προστασία από εγκεφαλικά επεισόδια που συνδέονται με κολπική μαρμαρυγή.Το ίδιο φάρμακο σε δόση 110 mg δύο φορές την ημέρα δεν είναι κατώτερο από τη βαρφαρίνη.Τα αποτελέσματα αυτά ήταν ανεξάρτητα από την ποιότητα ελέγχου INRπου ένα κέντρο μπορεί να επιτύχει», δήλωσε ο Καθηγητής LarsWallentin, Καθηγητής Καρδιολογίας και Διευθυντής του Πανεπιστημίου της Ουψάλα στη Σουηδία. «Για δευτερεύουσες εκβάσεις, όπως τα μη αιμορραγικά συμβάντα και η θνησιμότητα, καταγράφηκαν πλεονεκτήματα της δαβιγατράνης σε κέντρα δοκιμών με πτωχότερο έλεγχο του INR, ενώ τα αποτελέσματα ήταν συγκρίσιμα σε κέντρα με καλύτερο έλεγχο του INR. Συνολικά, τα αποτελέσματα αυτά καταδεικνύουν ότι τα τοπικά πρότυπα περίθαλψης επηρεάζουν τα πλεονεκτήματα μετάβασης σε νέες εναλλακτικές θεραπείες.»

Σχετικά με τη μελέτη RE–LY^®

Η μελέτη RE-LY® (Τυχαιοποιημένη Αξιολόγηση Μακροχρόνιας Αντιπηκτικής Θεραπείας) ήταν μια παγκόσμια, τυχαιοποιημένη δοκιμή φάσης IIIστην οποία συμμετείχαν 18.113 ασθενείς σε περισσότερα από 900 κέντρα σε 44 χώρες, στην οποία διερευνήθηκε αν η ετεξιλική δαβιγατράνη (2 τυφλές δόσεις) είναι το ίδιο αποτελεσματική με την καλά ελεγχόμενη θεραπεία με βαρφαρίνη με στόχο INR 2,0 – 3,0 για την πρόληψη εγκεφαλικών επεισοδίων. Οι ασθενείς παρακολουθήθηκαν στη μελέτη κατά μέσο όρο 2 έτη, με ελάχιστη παρακολούθηση το 1 έτος.

Το κύριο τελικό σημείο της δοκιμής ήταν η επίπτωση των εγκεφαλικών επεισοδίων (συμπεριλαμβανομένων των αιμορραγικών) ή της συστηματικής εμβολής. Στα δευτερεύοντα σημεία συμπεριλαμβάνονται οι θάνατοι οποιασδήποτε αιτιολογίας, η επίπτωση των εγκεφαλικών επεισοδίων (συμπεριλαμβανομένων των αιμορραγικών), οι συστηματικές εμβολές, η πνευμονική εμβολή, τα οξέα εμφράγματα του μυοκαρδίου και ο θάνατος αγγειακής αιτιολογίας (συμπεριλαμβανομένων των θανάτων από αιμορραγία).

Σε σύγκριση με την καλά ελεγχόμενη βαρφαρίνη, η ετεξιλική δαβιγατράνη στη μελέτη RELY, έδειξε ⁵:

· Σημαντική μείωση του κινδύνου για εγκεφαλικό επεισόδιο και συστηματικής εμβολής – συμπεριλαμβανομένων των αιμορραγικών εγκεφαλικών επεισοδίων με τα 150 mg ετεξιλικής δαβιγατράνης δύο φορές την ημέρα.

· Σημαντική μείωση των συμβάντων μείζονος αιμορραγίαςμε τη χορήγηση 110 mgδύο φορές την ημέρα

· Σημαντική μείωση της απειλητικής για τη ζωή και της ενδοκρανιακής αιμορραγίας και με τις δύο δόσεις

· Σημαντική μείωση της αγγειακής θνησιμότητας με τη χορήγηση 150 mgετεξιλικής δαβιγατράνης δύο φορές την ημέρα.

Σχετικά με την κολπική μαρμαρυγή (ΚΜ) και το εγκεφαλικό επεισόδιο

Η κολπική μαρμαρυγή είναι η συνηθέστερη πάθηση του καρδιακού ρυθμού, από την οποία πάσχει περίπου το 1% του γενικού πληθυσμού, με το ποσοστό αυτό να ανέρχεται στο 10% σε ασθενείς άνω των 80 ετών⁶. Συνολικά, περίπου 6,3 εκ. άτομα σε ΗΠΑ, Ιαπωνία, Γερμανία, Ιταλία, Γαλλία, Ηνωμένο Βασίλειο και Ισπανία έπασχαν από κολπική μαρμαρυγή το 2007, και ο αριθμός αυτός αναμένεται να αυξηθεί σε 7,5 εκ. μέχρι το 2017, λόγω κυρίως της γήρανσης του πληθυσμού⁷. Οι ασθενείς που πάσχουν από κολπική μαρμαρυγή διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο σχηματισμού θρόμβων, γεγονός που αυξάνει τον κίνδυνο εγκεφαλικού επεισοδίου κατά 5 φορές^8,9. Έως και 3 εκ. άτομα παγκοσμίως παθαίνουν εγκεφαλικά επεισόδια σχετιζόμενα με κολπική μαρμαρυγή κάθε χρόνο^10-12. Τα εγκεφαλικά επεισόδια που οφείλονται σε κολπική μαρμαρυγή τείνουν να είναι βαριάς μορφής, με αυξημένη πιθανότητα θανάτου (20%) και αναπηρίας (60%).Αυτό έχει ως αποτέλεσμα κόστος για την κοινωνία και επιβάρυνση για το σύστημα υγείας¹³. Η κολπική μαρμαρυγή από μόνη της σχετίζεται με κόστος μέχρι και 13,5 δισεκατομμύρια ευρώ σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση⁸. Η θεραπεία με βαρφαρίνη είναι επί του παρόντος το πρότυπο θεραπείας που χορηγείται σε ασθενείς με κολπική μαρμαρυγή για τη μείωση του κινδύνου εγκεφαλικού επεισοδίου. Είναι ιδιαίτερα αποτελεσματική όταν η τιμή στη δοκιμασία πηκτικότητας του αίματος των ασθενών διατηρείται μέσα στο στενό θεραπευτικό εύρος του INR 2.0-3.0 όπως συμβαίνειστο πλαίσιο κλινικών μελετών¹⁴. Παρόλα αυτά, στην καθημερινή πρακτική λόγω των γνωστών περιορισμών που σχετίζονται με την βαρφαρίνη
μόνο το 51% των ασθενών που πάσχουν από κολπική μαρμαρυγή και διατρέχουν κίνδυνο εγκεφαλικού επεισοδίου λαμβάνουν βαρφαρίνη¹⁵ και λιγότεροι από τους μισούς από αυτούς ελέγχονται μέσα στο στενό θεραπευτικό εύρος ¹⁶

Σχετικά με την ετεξιλική δαβιγατράνη

Ο άμεσος αναστολέας θρομβίνης Dabigatran etexilate βρίσκεται στην πρώτη γραμμή μιας νέας γενιάς από του στόματος αντιπηκτικών, που χαρακτηρίζονται και ως άμεσοι αναστολείς θρομβίνης (DTIs) και στοχεύουν στην κάλυψη μιας σημαντικής ανικανοποίητης ιατρικής ανάγκης για πρόληψη και θεραπεία οξέων και χρονίων θρομβοεμβολικών παθήσεων.

Ισχυρή αντιθρομβωτική δράση επιτυγχάνεται με τους άμεσους αναστολείς θρομβίνης, εμποδίζοντας ειδικά τη δραστηριότητα της ελεύθερης και της συνδεδεμένης στο θρόμβο θρομβίνης.Η θρομβίνη είναι το κεντρικό ένζυμο στη διαδικασία για το σχηματισμό θρόμβου. Σε αντίθεση με τους ανταγωνιστές της βιταμίνης Κ, οι οποίοι δρουν μέσω διαφορετικών παραγόντων πήξεως, το dabigatran etexilate προσφέρει αποτελεσματική, προβλέψιμη και σταθερή αντιπηκτική δράση με μικρή πιθανότητα αλληλεπίδρασης με άλλα φάρμακα και χωρίς αλληλεπιδράσεις μεταξύ φαρμάκου και τροφίμων, χωρίς να είναι αναγκαία ούτε η τακτική παρακολούθηση της πηκτικότητας, ούτε η προσαρμογή της δόσης.

Το dabigatran etexilate έχει ήδη εγκριθεί σε 75 χώρες για την πρωτογενή πρόληψη φλεβικών θρομβοεμβολικών επεισοδίων (θρόμβων) σε ενήλικες οι οποίοι έχουν υποβληθεί σε εκλεκτική χειρουργική επέμβαση ολικής αντικατάστασης γόνατος ή ισχίου.

Απαλλακτική Ρήτρα

Η ετεξιλική δαβιγατράνη δεν είναι εγκεκριμένη για κλινική χρήση στην πρόληψη εγκεφαλικών επεισοδίων στην κολπική μαρμαρυγή. Οι πληροφορίες του παρόντος παρέχονται μόνο για ιατρικούς εκπαιδευτικούς σκοπούς.

Βιβλιογραφία

1.Lars Wallentin, Salim Yusuf, Michael D Ezekowitz, et al., on behalf of the RE-LY investigators. Effcacy and safety of dabigatran compared with warfarin at different levels of international normalised ratio control for stroke prevention in atrial fibrillation: an analysis of the RE-LY trial Published Online August 29, 2010, DOI:10.1016/S0140-6736(10)61194-4

2.Connolly SJ, et al. Benefit of oral anticoagulant over antiplatelet therapy in atrial fibrillation depends on the quality of international normalized ratio control achieved by centers and countries as measured by time in therapeutic range. Circulation 2008; 118:2029-37.

3.White HD, Gruber M, Feyzi J, et al. Comparison of outcomes among patients randomized to warfarin therapy according to anticoagulant control: results from SPORTIF III and V. Arch Intern Med 2007; 167(3):239-245.

4.RosendaalF.R. et al. A method to determine the optimal intensity of oral anticoagulant therapy. Thrombosis & Haemostasis 1993;69(32):63-239

5.Connolly SJ, et al. Dabigatran versus Warfarin in Patients with Atrial Fibrillation. N Engl J Med 2009; 361:1139-51.

6.Stewart S, Murphy N, Walker A, et al. Cost of an Emerging Epidemic: an Economic Analysis of Atrial Fibrillation in the UK. Heart 2004; 90:286-92.

7.Benyoucef S, Hughes M, Mehta N. Atrial Fibrillation. Decision Resources, December 2008.

8.Fuster V, Rydn LE, Cannom DS, et al. ACC/AHA/ESC 2006 Guidelines for the Management of Patients with Atrial Fibrillation – executive summary. Circulation 2006; 114:700-52.

9.Kannel WB, Abbott RD, Savage DD, et al. Coronary heart disease and atrial fibrillation: The Framingham Study. Am Heart J 1983; 106:389-96.

10.Atlas of Heart Disease and Stroke, World Health Organization, September 2004. Viewed July 2009 at

http://www.who.int/cardiovascular_diseases/en/cvd_atlas_15_burden_stroke.pdf.

11.Wolf PA, Abbott RD, Kannel WB. Atrial fibrillation as an independent risk factor for stroke: the Framingham Study. Stroke 1991: 22(8);983-8.

12.Marini C, De Santis F, Sacco S, et al. Contribution of atrial fibrillation to incidence and outcome of ischemic stroke: results from a population-based study. Stroke 2005; 36:1115-9.

13.Lin HJ, Wolf PA, Kelly-Hayes M, et al. Stroke severity in atrial fibrillation: the Framingham study. Stroke 1996; 27:1760-4.

14.Hart RG, Benavente O, McBride R, Pearce LA. Antithrombotic therapy to prevent stroke in patients with atrial fibrillation: a meta-analysis. Ann Intern Med 1999; 131:492-501.

15.Hylek EM, DAntonio J, Evans-Molina C, et al. Translating the results of randomized trials into clinical practice. The challenge of warfarin candidacy among hospitalized elderly patients with atrial fibrillation. Stroke 2006; 37:1075-80.

16.Samsa GP, Matchar DB, Goldstein LB, et al. Quality of anticoagulation management among patients with atrial fibrillation: results of a review of medical records from 2 communities. Arch Intern Med 2000; 160:967-73.

17.Di Nisio M, et al. Direct Thrombin Inhibitors. N Engl J Med 2005; 353:1028-40.The European Atrial Fibrillation Trial Study Group. Secondary prevention in non-rheumatic atrial fibrillation after transient ischaemic attack or minor stroke. Lancet 1993; 342:1255-1262.