Η σκοτεινή πλευρά…

Η κουβέντα ήδη ξεφεύγει. Αντί να µιλάµε για τον Φετφατζίδη, παρακολουθούµε βήµα προς βήµα τι κάνει και τι λέει ο Μαρινάκης. Στη θέση της συζήτησης για τον Τζιµπούρ, η έκρηξη του Αδαµίδη και η γκρίνια του Μπάγιεβιτς για τη διαιτησία. Προσπερνάµε την επάνοδο του Σισέ, ξεχνάµε το µατς του ΠΑΟ στο Καµπ Νου και µετράµε την επιστροφή του Πατέρα στην παραγοντική δράση. Και βέβαια, ο Πιλάβιος της ΕΠΟ, µολονότι θα έπρεπε να ασχολείται αποκλειστικά µε την Εθνική, οδηγείται σε ραντεβού µε τον πρόεδρο της Λίγκας µε αφορµή τα φάλτσα σφυρίγµατα της διαιτησίας.

Το σκηνικό δεν εκπλήσσει. Κάθε καλοκαίρι οι αρµόδιοι πανηγυρίζουν για τη «νέα εποχή» στη διαιτησία και µόλις φτάνει ο Σεπτέµβρης, µαζί µε το κουδούνι στα σχολεία ακούγεται το καµπανάκι για τα όσα συµβαίνουν στο ποδόσφαιρο. Με φόντο το γκρίζο (κι ας άλλαξαν χρώµα) των διαιτητών.

Το ενδιαφέρον είναι πως τα λάθη γίνονται από τους διεθνείς ή τους έµπειρους! Ετοιµο είχαν τον Σταθόπουλο για διεθνή προτού κάνει τις γκέλες στο Καυταντζόγλειο. Ο δε Δαλούκας, το «βαρύ πυροβολικό» της διαιτησίας, να δούµε µέχρι πότε θα στηρίζεται στις πλάτες του Βασσάρα, του ανθρώπου ο οποίος κάνει ουσιαστικό κουµάντο στον κλάδο. Εκτός αν ορισµένοι εκτιµούν πως ο Τεροβίτσας είναι ισχυρός – ούτε κι ο ίδιος το πιστεύει!

Ποια είναι η εξήγηση για το στραπάτσο των «καλών ονοµάτων»; Οπως λένε κάποιοι, «νιώθουν υποχρεωµένοι στους ισχυρούς γιατί έκαναν υπέρ τους λάθη για να γίνουν διεθνείς και να ανέβουν»! Αλήθεια ψέµατα, αυτό ακούγεται στους διαδρόµους. Οπως και ο φόβος αρκετών πως αν αρχίσουν οι διαγραφές, δεν θα µείνει κανένας στους πίνακες µέχρι τον Δεκέµβριο!

Ισως η λύση είναι να πάει η διαιτησία στη Λίγκα. Ωστε να µην κάνουν κουµάντο οι πρόεδροι των Ενώσεων και να µη διατηρούνται στους πίνακες µε µέσον οι Γιάχος και Κωνσταντινέας, ρέφερι µε µέτρια απόδοση την περασµένη σεζόν.