Το… πέρασμα στην Α΄ Δημοτικού

Περιέργεια για την καινούργια δασκάλα, αγωνία να προλάβουν το καλύτερο θρανίο, ανυπομονησία να γνωρίσουν νέους φίλους και σε ορισμένες περιπτώσεις φόβος και κλάματα είναι μερικά από τα «συμπτώματα» της πρώτης ημέρας στο σχολείο. Αυτά, τουλάχιστον, υποστηρίζουν γονείς που μεταφέρουν στα «ΝΕΑ» τη δική τους εμπειρία από τη θέση του μαθητή όσο και από τον τωρινό τους ρόλο.


«Αγωνιώ αν θα προσαρμοστεί εύκολα»

«ΘΥΜΑΜΑΙ με συγκίνηση και νοσταλγία την πρώτη μέρα μου στο δημοτικό. Η εικόνα που έρχεται πιο έντονα στο μυαλό μου είναι η τεράστια, στα παιδικά μάτια μου, πόρτα του σχολείου και η αχανής αυλή με τις χαρούμενες φωνές των συμμαθητών μου».

Η Αρτεμις Ιατρού που εργάζεται σε ναυτιλιακή εταιρεία είναι μητέρα δύο παιδιών και ο μεγάλος γιος της φοιτά από σήμερα στην Α΄ Δημοτικού διαπιστώνει πως η αγωνία της είναι μεγαλύτερη από εκείνη που είχε πριν από 30 χρόνια. «Από τη μια, χαίρομαι που το παιδί μου θα κάνει ένα βήμα προς την ωρίμαση και την αυτονόμησή του. Από την άλλη, αγωνιώ αν θα προσαρμοστεί εύκολα».

Οσον αφορά την προετοιμασία του μικρού Γιώργου για την πρώτη ημέρα στο σχολείο, «του μίλησα για την αγωνία που είχα κι εγώ την πρώτη ημέρα στο σχολείο και του εξήγησα ότι αυτό είναι φυσιολογικό και συμβαίνει σε όλα τα πρωτάκια. Παράλληλα, εστίασα στα θετικά σημεία που είχα συναντήσει τότε, στη γλυκύτατη δασκάλα μου, στα καινούργια πράγματα που έμαθα και ιδιαίτερα στους καινούργιους φίλους που είχα κάνει», λέει η κ. Ιατρού. «Κανόνες»
«Του έχω επισημάνει ότι πρέπει να ακολουθήσει αυστηρότερους κανόνες σε σχέση με αυτούς του νηπιαγωγείου, να κάθεται στο θρανίο μέσα στη τάξη και να είναι προσεκτικός στα διαλείμματα παίζοντας με τους συμμαθητές του καθώς και με τα μεγαλύτερα παιδιά», προσθέτει.

Εκπληξη και ενθουσιασμός από τη μία, φόβος και εκνευρισμός για το άγνωστο από την άλλη, ήταν τα συναισθήματα της ψυχολόγου, καθηγήτριας Ψυχολογίας στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Λίζας Βάρβογλη την πρώτη ημέρα της μαθητικής ζωής της. «Δεν έκλαψα καθόλου. Θυμάμαι τους γονείς μου να είναι δίπλα μου στον αγιασμό. Να μπαίνω στη σειρά για να πάμε στην τάξη και εκεί να αρχίζουν φιλίες που κράτησαν μια ζωή», λέει και παραδέχεται ότι διατηρεί ακόμα φιλικές σχέσεις με συμμαθήτριές της από την Α΄ Δημοτικού. Μάλιστα μία είναι από τις πιο στενές φίλες της. Τώρα είναι μητέρα τριών παιδιών. «Η μεγάλη μου κόρη είναι 5 ετών και έχοντας πάει δύο χρόνια σε παιδικό σταθμό, φέτος θα πάει στο “καινούργιο σχολείο”, όπως το λέει, στο οποίο θα συνεχίσει μέχρι και την τελευταία τάξη του λυκείου. Επομένως, εμείς φέτος βιώνουμε την πρώτη μέρα».

Με την ιδιότητα της ψυχολόγου εξηγεί πως ο καλύτερος τρόπος για να δει ένα παιδί θετικά το σχολείο είναι να μην το αγνοήσει ο γονιός του. «Δεν μπορούμε να πούμε σε ένα παιδί ότι λέει βλακείες ή ότι δεν ξέρει. Είναι σωστό να του εξηγήσουμε ότι στη ζωή αλλάζουν τα πράγματα και πρέπει κάθε φορά να προσαρμοζόμαστε στο καινούργιο».


«Με ένοιαζε να πιάσω καλό θρανίο»

Η ΜΥΡΩΔΙΑ των καινούργιων τετραδίων και των βιβλίων, σε αντίθεση με το άρωμα του καλοκαιριού, ξυπνά στην ηθοποιό Ναταλία Δραγούμη τις αναμνήσεις της από την πρώτη ημέρα στο σχολείο. «Την προηγούμενη ημέρα γυρίζαμε με την οικογένειά μου από τις καλοκαιρινές διακοπές και στην επιστροφή από τον Πειραιά προς το σπίτι θυμάμαι την Αθήνα εντελώς διαφορετική.

Οι διαφημίσεις και τα φώτα φαίνονταν στα μάτια μου πιο μεγάλα και τα χρώματα πιο έντονα» λέει και εξηγεί ότι αυτό είχε να κάνει με την αγωνία της για την επόμενη ημέρα.

Προσθέτει ότι από τον φόβο της «ξεπηδούσε και το άγχος να πιάσω καλό θρανίο στην τάξη, να βρω καλή διπλανή συμμαθήτρια και να καθήσω στην καλύτερη θέση του σχολικού».

Τον περασμένο Σεπτέμβριο έζησε την πρώτη ημέρα της κόρης της στο σχολείο και όπως λέει «είναι πιο δύσκολο όταν είσαι γονιός.

Ευτυχώς, με την κόρη μου η πρώτη ημέρα ήταν πολύ καλή χωρίς φόβο και άγχος. Φέτος πηγαίνει στη Β΄ Δημοτικού και τις προηγούμενες ημέρες ανυπομονούσε να ανοίξει το σχολείο και να ξαναδεί τους φίλους της».


«Ενιωσα αμέσως ασφαλής με τη δασκάλα μου»

ΑΙΣΙΟΔΟΞΕΣ σκέψεις αλλά και το σπρώξιμο από μια συμμαθήτρια είναι ό,τι θυμάται η ηθοποιός Μπέσυ Μάλφα από την πρώτη ημέρα της μαθητικής της ζωής. «Ημουν πολύ χαρούμενη και πήγα γεμάτη αισιοδοξία γιατί ήθελα να γνωρίσω καινούργια παιδιά. Ωστόσο, δεν θα ξεχάσω ποτέ το κοριτσάκι με τα ξανθά μαλλιά που με έσπρωξε και χτύπησα το γόνατό μου». Η καινούργια δασκάλα της ήταν τόσο ευγενική που από την πρώτη στιγμή ένιωσε ηρεμία και ασφάλεια.

«Ως μητέρα είχα πολύ άγχος εκείνη τη μέρα. Οφείλω να παραδεχτώ όμως ότι προετοίμαζα τις κόρες μου ένα χρόνο πριν. Επηρεασμένη από ιστορίες που λένε ότι τα παιδιά κλαίνε και δεν αφήνουν τους γονείς τους να φύγουν, συνόδευσα τα κορίτσια στο σχολείο και περίμενα μέχρι να μπουν στην αίθουσα. Προσαρμόστηκαν πολύ εύκολα και η δασκάλα με ενημέρωσε ότι μπορούσα να φύγω» λέει η ηθοποιός, αναφερόμενη στην πρώτη ημέρα των δίδυμων κοριτσιών της στο δημοτικό, πριν από έξι χρόνια.

«Οταν επέστρεψαν, ήταν χαρούμενες και από τότε αγαπούν ιδιαίτερα το σχολείο. Πάντα πίστευα ότι τα παιδιά πρέπει να τα αντιμετωπίζεις ως ενηλίκους και αυτό έκανα».


«Ηθελα να φύγω το γρηγορότερο»

«Η ΠΡΩΤΗ μέρα στο σχολείο δεν ξεχνιέται εύκολα. Φόβος, τρόμος, κλάματα και ανάγκη να φύγω όσο πιο γρήγορα γίνεται, ήταν αυτά που έζησα ως πρωτάκι», λέει στα «ΝΕΑ» ο παρουσιαστής Χρήστος Φερεντίνος, τον οποίο είχε συνοδεύσει η μητέρα του στο προαύλιο του δημοτικού σχολείου των Εξαρχείων. Η προσαρμογή του ήταν…

περίεργη μιας και δεν είχε προηγηθεί το πέρασμα από τον παιδικό σταθμό, ενώ δεν θα ξεχάσει ποτέ τη «γνωριμία» του με τη σχολική ποδιά που ήταν αναγκασμένος να φορέσει από την πρώτη ημέρα.

Τον παιδικό φόβο και την αγωνία ο κ. Φερεντίνος δεν είδε πέρυσι στα πρόσωπα των δίδυμων αγοριών του, τα οποία φέτος πάνε στη Β΄ Δημοτικού. «Οι γιοι μου τον περασμένο Σεπτέμβριο έκαναν πολύ καλή αρχή. Είχαν προηγηθεί βέβαια δύο χρόνια στον παιδικό σταθμό και η συναναστροφή τους με άλλα παιδιά. Ετσι όλα κύλησαν ομαλά» παρατηρεί και σημειώνει ότι σε αντίθεση με εκείνον, τα δύο αγόρια του την πρώτη ημέρα στο σχολείο, αντί να θέλουν να φύγουν, επέμεναν να μείνουν κι άλλο.