Και οι 50άρηδες έχουν ψυχή (και λίμπιντο!)

ΔΥΣΚΟΛΟ να ταράξεις τα νερά στην εποχή της ασφαλούς προκλητικότητας και των πάσης φύσεως «αιρετικών», όμως αν μη τι άλλο, το βιντεοκλίπ για το νέο τραγούδι των Grinderman- το παράλληλο με τους Βad Seeds σχήμα του δημοφιλέστατου στη χώρα μας Νικ Κέιβ- καταφέρνει να αφήσει με το στόμα ανοιχτό ακόμα κι όσους πίστευαν ότι τα έχουν δει όλα. Πρόκειται για το πρώτο single από το «Grinderman 2», έχει τίτλο «Ηeathen Child» («Παγανιστικό παιδί») και είναι σκηνοθετημένο από τον φίλο και συμπατριώτη του Κέιβ, τον Αυστραλό σκηνοθέτη Τζον Χίλκοτ, ο οποίος υπέγραψε την περσινή κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου του Κόρμακ Μακάρθι «Ο δρόμος», ενώ η προηγούμενη ταινία του («Παράνομη δικαιοσύνη») ήταν βασισμένη σε σενάριο του ίδιου του Κέιβ. Στο βίντεο (το οποίο είναι «ακατάλληλο δι΄ ανηλίκους») πρωταγωνιστεί ένα νεαρό (ανησυχητικά νεαρό) κορίτσι σε διάφορες σουρεαλιστικές σκηνές- κυρίως ενώ βρίσκεται ξαπλωμένη σε μια μπανιέρα αντιμέτωπη με μια πλειάδα «τεράτων του υποσυνείδητου», ενώ τα μέλη των Grinderman επιβλέπουν τα τεκταινόμενα ως από μηχανής θεοί μεταμφιεσμένοι κατά περίσταση σαν ινδικές θεότητες, πλεϊμπόι των 70s, αφρικανοί δικτάτορες και Μυρμιδόνες.

Η εικονογραφία του συγκεκριμένου κλιπ σοκάρει, ενδεχομένως, αλλά είναι και χαρακτηριστική της νοοτροπίας με την οποία ο Κέιβ και οι τρεις συνεργοί του (ο Γουόρεν Ελις, ο Μάρτιν Κέισι και ο ελληνοαυστραλός Τζιμ Σκλαβούνος), όλοι «παλιόφιλοι» από τους Βad Seeds, αντιμετωπίζουν θεματικά τον σύγχρονο ψυχρό πόλεμο μεταξύ των δύο φύλων σ΄ έναν κόσμο που μοιάζει να κυριαρχείται από trendy ασεξουαλικές αντρικές φυλές όπως οι metrosexuals, οι retrosexuals, οι hipsters. Η μπάντα μοιάζει και σ΄ αυτό το δεύτερο άλμπουμ να βρίσκεται σε αποστολή αποκατάστασης της ανδρικής τιμής, ειδικά όσον αφορά τους ετεροφυλόφιλους μεσήλικες και την καταπιεσμένη σεξουαλικότητά τους από τις δυνάμεις της πολιτικής ορθότητας. Η ιδέα (βασικό πλαίσιο) πίσω από τα βουτηγμένα σε μια παραληρηματική μοντέρνα εκδοχή των μπλουζ και γκαράζ ροκ είναι ότι οι άντρες εξελίχθηκαν από Νεάντερταλ σε εστέτ μόνο και μόνο για να ψήσουν τις γυναίκες ότι δεν έχουν έμμονη ιδέα με το σεξ, αλλά φυσικά δεν έπαψαν ποτέ να έχουν έμμονη ιδέα με το σεξ 24 ώρες το 24ωρο και τώρα πια βαρέθηκαν να υποκρίνονται.

Πάντα με χιούμορ φυσικά. Το πρότζεκτ των Grinderman προέκυψε εξάλλου, από μια επιθυμία απαλλαγής από το «σκοτεινό βάρος» των τραγουδιών του Κέιβ με τους Βad Seeds. Κάποια στιγμή, ο αυστραλός ροκ τραγουδοποιός αποφάσισε να εξορκίσει τη «δυσκολία» του με την κιθάρα (πάντα έγραφε τραγούδια, δουλεύοντας τους στίχους του αποκλειστικά στο πιάνο), τζαμάροντας ελεύθερα στο στούντιο. Η εμπειρία αποδείχθηκε καθαρτήρια και αποτέλεσε τον σπόρο για τη σύσταση των Grinderman, οι οποίοι στη δεύτερη αυτή δουλειά τους μοιάζουν απολύτως απελευθερωμένοι αλλά και σε απόλυτη δημιουργική διέγερση με τις εμπνεύσεις και τα ξεσπάσματα να λειτουργούν υποδειγματικά ειδικά σε κομμάτια όπως το «When my baby comes» και το «Ρalaces of Μontezuma». Ο Κέιβ μπορεί να απελευθερώθηκε στη νέα σχέση του με την κιθάρα (φαλλό) αλλά συχνά είναι το ηλεκτρικό μπουζούκι αυτό που κυριαρχεί- ένα φονικό όπλο στα χέρια του Ελις, ηγέτη επίσης ενός άλλου σπουδαίου αυστραλέζικου γκρουπ, των Dirty Τhree.

Σεξ, αρχαίοι θεοί και μπουζούκι στο δεύτερο άλμπουμ της αντροπαρέας του Νικ Κέιβ «Grinderman», που κάνει πάρτι διαλύοντας τα ταμπού της σύγχρονης πολιτικής ορθότητας