Κουτσά στραβά

«Oνειρεύομαι μια μέρα μια επανάσταση / που το δίκιο θ΄ αναλάβει την κατάσταση./ Γροθιές σ΄ ανάταση χωρίς παράταση,/ η βλακεία σ΄ ανάπαυση και τέλος η παράσταση». Οι Αctive Μember το λένε. Και το τραγουδάνε. Δεν είναι για κείνους μυστικό η αλλοτρίωση των επαναστάσεων.

Ας πάμε πίσω. Στον 17ο αιώνα, όταν ο Ολιβερ Κρόμγουελ, μορφή εμβληματική για τους Βρετανούς, έκανε μία από τις μεγάλες επαναστάσεις της Υφηλίου- την πρώτη από τη σειρά που θα παρουσιάζουν κάθε μέρα «ΤΑ ΝΕΑ» (σελ. 8). «Κάτω η μοναρχία» (και οι γάμοι διαδόχων των τέως, αλήθεια;), φώναζε. «Κάτω η Βουλή των Λόρδων». «Κάτω το κατεστημένο της Εκκλησίας» (τα ακούει η Ιερά Σύνοδος που επιμένει να ξεχωρίζει την περιουσία της, να μην πληρώνει φόρους και να ζητά από τον ελληνικό λαό να πληρώνει και τους ιερείς;)!

Είχε παρέλθει ουσιαστικά η εποχή του κυνηγιού μαγισσών, της Ιεράς Εξέτασης και της πυράς. Να όμως που χρόνια μετά η Αννα Βίσση κάνει τη δική της- αισθητική;- επανάσταση, στήνοντας ξανά πυρές.

Για τις ξενέρωτες πλέον.

Πάνω δε που ο κόσμος έβγαινε από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και το φεμινιστικό κίνημα είχε καταθέσει για λί γο τα όπλα, στη μακρινή Αργεντινή μια γυναίκα γινόταν σύμβολο: η Εύα Περόν. Η οποία πέρα από τον μεγάλο έρωτα με τονόχι πάντα καλών προθέσεων- πρόεδρο της χώρας Χουάν Περόν (μάρτυς και το ανάγνωσμα στο πλαίσιο της σειράς «Μεγάλοι Ερωτες» από την επόμενη σελίδα) απέδειξε στην Υφήλιο την «άλλη» δύναμηεπιρροής- που μπορεί να κρύβει μια γυναίκα και η γοητεία της.

Παρ΄ όλα αυτά, χρόνια μετά, η εγχώρια Δέσποινα Βανδή θεώρησε πως χρειάζεται να επαναπροσδιορίσει την καθημερινή δοκιμασία της γυναίκας που είναι έτοιμη να κάνει- ξανά;- τη δική της επανάσταση, κραυγάζοντας με κοντή μαθητική ποδιά που αφήνει να διαφαίνεται ολίγη- σεξουαλική ή μήπως διαστροφική;- δαντέλα: «Κορίτσι πράμα στην κοινωνία ανδρών να επιβιώνεις από θάμα». Για να καταλήξει στον επαναστατικό- φεμινιστικό;θούριο: «Πρέπει τα μάτια σου να έχεις 14/ για να μην κάνεις την καριέρα σου στα τέσσερα».

Ηδε επανάσταση του ροκ και του πανκ από το ΄60 ώς το ΄80, για έναν άλλο κόσμο, πιο ίσο, πιο αδέσμευτο, πιο αρτιστίκ, πιο μουσικό, έχει μείνει πια καλοτυπωμένη ανάμνηση, όπως εκείνες που παρουσιάζει το σημαντικότερο φωτογραφικό φεστιβάλ του καλοκαιριού στην Αρλ της- γαλλικής- Προβηγκίας (σελ.13). Εκεί απ΄ όπου «έκλεψε» τα ζωηρά χρώματα των «Ηλιοτροπίων» του ο Βαν Γκογκ…

Σήμερα η διεκδίκηση των οραμάτων και των ιδεολογιών έρχεται στο πιο κόκκινό της, στη χώρα όπου η αριστερή επανάσταση περιορίζεται, φερ΄ ειπείν, στο ποιος θα πάρει στις τάξεις του τον Διονύση Τσακνή ως υποψήφιο δήμαρχο.

Και δεν βλέπει γύρω μια Αθήνα- ή μια Θεσσαλονίκη ή ένα Ηράκλειο ή μια Λάρισα…- γεμάτη, ακόμη και σε περίοδο διακοπών, με παρκαρισμένα αυτοκίνητα και γεμάτους με ξενοίκιαστα καταστήματα τους κεντρικούς δρόμους. Πόλεις φαντάσματα για όσα- στα αλήθεια- δεν διεκδικούνται πια.

Και όσα διεκδικούνται, όπως το δικαίωμα άμεσης και ταχείας πρόσβασης σε οπτικοακουστικά προϊόντα τέχνης, ταινίες και μουσική, στη νέα ηλεκτρονική εποχή, διεκδικούνται μόνον «πειρατικά» (κατά τον όρο των εταιρειών) μέσω Διαδικτύου, με downloading ή streaming, ήτοι κατέβασμα ή απευθείας αποσυμπίεση οπτικοακουστικών αρχείων από τον υπολογιστή στην οθόνη του σαλονιού μας (σελ. 6). Πρακτική την οποία γνωρίζει καλά η νεώτερη γενιά…

Μια γενιά που ζει σε μια χώρα η οποία από τη Μεταπολίτευση και μετά έχει φτάσει να αναγάγει το (μαύρο, κυρίως) χρήμα, τις βίλες, τα 4Χ4 και την off-shore φοροδιαφυγή σε σύμβολα αλλοτρίωσης. Οπου έφτασε να θεωρείται επανάσταση των νεόπλουτων το να ζουν «σαν απλοί, συνηθισμένοι άνθρωποι». Πώς να μη φαντάζει λοιπόν προφητικό για την αλλοτριωμένη ελληνική κοινωνία το τραγούδι «Common People» των διαλυμένων Ρulp.

Ας λικνιστούμε λοιπόν στον ρυθμό ενός επίμονου μπιπ μπιπ μπιπ μαζί με τον Τζάρβις Κόκερ (ή με τον κάπτεν Κερκ- Γουίλιαμ Σάτνερ): «She came from Greece she had a thirst for knowledge… Ηταν από την Ελλάδα κι είχε μια δίψα για γνώση/ σπούδαζε γλυπτική στο Κολέγιο του Αγίου Μαρτίνου/ εκεί με έπιασε το μάτι της./ Μου είπε πως ο μπαμπάκας της είναι ματσωμένος/ της είπα “σ΄ αυτή την περίπτωση θα πάρω ρούμι με κόκακόλα”./ είπε “Καλά”./ Και σε τριάντα δευτερόλεπτα μου είπε/ “Θέλω να ζήσω όπως οι απλοί, συνηθισμένοι άνθρωποι/ θέλω να κάνω ό,τι κάνουν οι συνηθισμένοι άνθρωποι/ θέλω να κοιμηθώ με συνηθισμένους ανθρώπους/ σαν και σένα”./ Τι να κάνω είπα “Θα δω τι μπορώ να κάνω”/ και την πήγα σε ένα σούπερ μάρκετ- από κάπου έπρεπε να αρχίσω./ Της είπε προσποιήσου πως δεν έχεις καθόλου λεφτά/ γέλασε απλά και είπε “Είσαι τόσο αστείος”./ Είπα “αλήθεια;” Δεν βλέπω κανέναν να γελάει εδώ…».

Koutsastraba@dolnet.gr