Οι ζωές των άλλων

ΣΕ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ στο «Μarketplace of Ιdeas» ο αμερικανός βιογράφος Greil Μarcus εστιάζει το ενδιαφέρον του στη μουσική του Βαν Μόρισον, μονογραφία του οποίου επιμελήθηκε πρόσφατα: «Δεν ενδιαφέρομαι καθόλου για την προσωπική ζωή των καλλιτεχνών… Ξέρω ότι συνήθως κυνηγάμε τα “πραγματικά γεγονότα” της ζωής τους και πολλοί ικανοποιούνται με κάτι τέτοια. Εγώ πάλι συγκινούμαι πιο εύκολα με το αποτύπωμα της τέχνης τους. Πρόκειται βέβαια για ένα τρικ: το να δακρύζεις με τη μουσική κάποιου είναι ένα είδος υπνωτισμού. Εγώ το προτιμώ. Φαντάζομαι όχι όλοι».

Ο ΚΡΙΤΙΚΟΣ του «Commentary», Τέρι Τιτσάουτ, περιγράφει τον Ντέιβιντ Μάμετ σαν την αλογόμυγα που κεντρίζει το αριστερό κατεστημένο του αμερικανικού θεάτρου: «Είναι ο μόνος από τους μεγάλους που έχει διακηρύξει ανοιχτά αντι-φιλελεύθερες θέσεις… Ισως στα 62 του νιώθει ότι με τα έργα του είπε όσα είχε να πει… Ισως πάλι έχει όντως γράψει ορισμένα από τα πιο «συντηρητικά» έργα της σύγχρονης εποχής- με την έννοια ότι αποτυπώνουν τον κόσμο ως έχει και όχι μέσα από το παραμορφωτικό πρίσμα της ιδεολογίας… Οι επικριτές του, όσο φιλελεύθεροι κι αν είναι, θα δυσκολευτούν να αναγνωρίσουν ότι πρόκειται για σκοτεινές τραγωδίες της ανθρώπινης φύσης, οι χαρακτήρες των οποίων δεν είναι καθόλου καλύτεροι απ΄ όσο οφείλουν να είναι- όπως οι περισσότεροι από εμάς».