Διακοπές με αγενείς και αδιάφορους

Διακοπών το ανάγνωσμα μέρος πρώτον! Μόλις επέστρεψα από τη Χαλκιδική, όπου δεν είχε αλλάξει τίποτα σε σχέση με τις προηγούμενες χρονιές. Οι ίδιοι δρόμοι με τις εκατοντάδες επικίνδυνες- μικρές ή μεγαλύτερες- διασταυρώσεις, οι ίδιοι οδηγοί με στυλ «ζαμάν φου» και δυστυχώς ουδεμία βελτίωση προβλέπεται, αφού έχουμε μπει σε μία περίοδο περικοπών. Δυστυχώς, σε τομείς όπου υστερούμε, αποδεικνύεται η Ελλάδα μία εξαιρετικά… σταθερή χώρα που απεχθάνεται την πρόοδο και την εξέλιξη, όπως ο Δράκουλας τα σκόρδα. Θα ήθελα να κρατήσω από αυτό το- ομολογουμένως ευχάριστο- οκταήμερο μόνον τις όμορφες στιγμές του καλοκαιριού, όμως η επαγγελματική διαστροφή τείνει να αναδειχθεί πλέον σε μόνιμο σύντροφο και αποτυπώνει στον σκληρό δίσκο μου ορισμένες σκηνές χαρακτηριστικές και δυστυχώς διόλου σπάνιες για τα ελληνικά δεδομένα. Ιδού λοιπόν μερικές «φλασιές» από τη Χαλκιδική, που θα μπορούσαν βέβαια να προέρχονται και από οποιαδήποτε άλλη γωνιά της επικράτειας.

●Πεζόδρομος σε πολυσύχναστο θέρετρο στη Χερσόνησο της Κασσάνδρας, γνωστότερη και ως πρώτο πόδι. Μέχρι πέρυσι υπήρχε εκεί μόνο μία σειρά τραπεζάκια από τα ψητοπωλεία και τα άλλα παρόμοια καταστήματα, εφέτος τοποθετήθηκε άλλη μία σειρά στο κεντρικό τμήμα του πεζόδρομου. Ετσι απέμειναν μόνο δύο στενοί διάδρομοι ανάμεσα σε τραπέζια και καθίσματα και οι πεζοί περιμένουν ουρά για να πάρουν προτεραιότητα. Οι πεζόδρομοι κατασκευάζονται για να διευκολύνουν τους πεζούς και όχι τους ιδιοκτήτες καφετεριών και οβελιστηρίων, φαίνεται όμως ότι ορισμένοι δημοτικοί άρχοντες προτιμούν τα τέλη από τα τραπεζοκαθίσματα, αντί να έχουν ευχαριστημένους τουρίστες.

●Σούπερ μάρκετ γνωστής γερμανικής αλυσίδας, το οποίο επισκεφθήκαμε ημέρα Τρίτη και βρεθήκαμε στην κυριολεξία εμπρός σε άδεια ράφια. Οι υπάλληλοι μάς ενημέρωσαν, ότι οι ελλείψεις οφείλονταν στην απεργία των ιδιοκτητών φορτηγών, η οποία είχε λήξει όμως ήδη από την Κυριακή. Σκεφτείτε τα έξοδα και την απογοήτευση των πελατών, πολλοί από τους οποίους έκαναν δεκάδες χιλιόμετρα χωρίς λόγο. Είμαι απολύτως βέβαιος, ότι η ίδια αλυσίδα θα είχε λειτουργήσει εντελώς διαφορετικά στη Γερμανία και θα είχε χρησιμοποιήσει τα τοπικά Μέσα Ενημέρωσης, ώστε να προειδοποιήσει τους πελάτες της για τις μεγάλες ελλείψεις και να μη χάσει την εκτίμησή τους. Εμείς φαίνεται ότι είμαστε πελάτες δεύτερης διαλογής.

●Σκηνές απείρου κάλλους για μία θέση στάθμευσης κοντά σε λαϊκή αγορά στην Κασανδρία. «Εγώ την είδα πρώτος», «όχι, εγώ περίμενα πριν από εσένα», «ρε δεν έβλεπες τα αλάρμ», «είσαι ρεζίλης άνδρας», «περίμενε να σου δείξω εγώ ποιος είναι ρεζίλης» και μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα βρέθηκαν να χτυπιούνται δύο ενήλικα- και υποτίθεται λογικά- άτομα σαν μικρά παιδάκια. Την ίδια ώρα άδειαζαν δίπλα τους συνεχώς θέσεις στάθμευσης, τις οποίες καταλάμβαναν άλλοι οδηγοί που γελούσαν βέβαια με τα χάλια των δύο θερμόαιμων ανδρών.

* Αξέχαστες θα μου μείνουν και οι σφυρίχτρες της Δημοτικής Αστυνομίας στο Πευκοχώρι, όπου επικρατεί κάθε καλοκαίρι ένα αλαλούμ, επειδή ορισμένοι δεν θέλουν να αντιληφθούν ότι δεν μπορείς να παρκάρεις ούτε ένα λεπτό στη μέση ενός κεντρικού δρόμου και να μπλοκάρεις την κυκλοφορία. Οι άνθρωποι της Δημοτικής Αστυνομίας τρέχουν πάνω-κάτω σφυρίζοντας σαν δαιμονισμένοι και ανεβοκατεβάζοντας τα χέρια σαν ανεμόμυλοι για να πείσουν τους αγενείς οδηγούς να ξεκινήσουν και να ανοίξει και πάλι ο δρόμος. Η διαπραγμάτευση οδηγού και αστυνομικού είναι ελληνικό φαινόμενο και ομολογώ ότι δεν μπορώ να το κατανοήσω, γιατί έτσι διαιωνίζεται αυτή η κατάσταση. Με μία κλήση επιτόπου θα λυνόταν σίγουρα αποτελεσματικότερα το πρόβλημα, αλλά θα αποδιδόταν και δικαιοσύνη απέναντι στα κορόιδα που ταλαιπωρούνται από τους εξυπνάκηδες. Και δυστυχώς, οι τελευταίοι γίνονται ολοένα και περισσότεροι.