Το βίαιο µυστικό που γέννησε µπεστ σέλερ

Ο Στιγκ Λάρσον είχε ένα µυστικό. Ετσι τουλάχιστον ισχυρίζεται στενός φίλος του σουηδού συγγραφέα της τριλογίας «Μιλένιουµ», που έφτασε να πουλήσει κάπου 30 εκατοµµύρια αντίτυπα σε όλο τον κόσµο. Αυτό το µυστικό κρύβεται πίσω από τη µεγάλη εµµονή τού πρόωρα χαµένου Λάρσον µε το θέµα της βίας απέναντι στις γυναίκες. Και στα τρία µυθιστορήµατά του («Το κορίτσι στη φωλιά της σφήκας», «Το κορίτσι που έπαιζε µε τη φωτιά», «Το κορίτσι µε το τατουάζ»), κεντρικό θέµα είναι η γυναίκα και η βία που υφίσταται: είτε ως θύµα του σαδοµαζοχισµού που ενεδρεύει σε σηµαντικούς θύλακες της σουηδικής κοινωνίας, είτε ως θύµα τράφικινγκ, είτε ως εύκολο θύµα ευρύτερων συνωµοσιών που υπολογίζουν στο ότι οι γυναίκες – θύµατα µιλούν πιο δύσκολα.

Αυτό το οποίο ο Κούρντο Μπάκσι ισχυρίζεται ότι ο συγγραφέας τού είχε εµπιστευθεί, και το συµπεριέλαβε στο βιβλίο του «Στιγκ Λάρσον: Οι µέρες µας στη Στοκχόλµη» που κυκλοφορεί σύντοµα, είναι ότι ο Λάρσον υπήρξε µάρτυρας ενός τριπλού βιασµού: µπροστά στα µάτια του, όταν ο ίδιος ήταν 15 χρονών, τρεις φίλοι του βίασαν µια δεκαπεντάχρονη χωρίς εκείνος να κάνει κάτι. Το περιστατικό συνέβη το 1969 στη Βόρεια Σουηδία. «Οι κραυγές της κοπέλας ήταν σπαρακτικές αλλά εκείνος δεν επενέβη», γράφει ο Μπάκσι. «Η αφοσίωση στους φίλους του ήταν ισχυρότερη. Ηταν υπερβολικά νέος, υπερβολικά ανασφαλής. Ηταν αναπόφευκτο να συνειδητοποιήσει κατόπιν εορτής ότι θα µπορούσε να έχει ενεργήσει και ενδεχοµένως να εµποδίσει τον βιασµό».

Το όνοµα της κοπέλας ήταν Λίσµπετ. Οπως της κεντρικής ηρωίδας των βιβλίων του, της εκκεντρικής, φαινοµενικά αδύναµης αλλά εντέλει πολύ µαχητικής Λίσµπετ Σαλάντερ, που πολεµάει τον ανδρικό κόσµο που στρέφεται εναντίον της και τον νικά. Λίγες µέρες µετά τον βιασµό, ο Στιγκ Λάρσον επισκέφθηκε την κοπέλα και της ζήτησε συγγνώµη. Εκείνη αρνήθηκε τη συγγνώµη του. «Τον βασάνιζε πολύ αυτή η ιστορία», λέει ο Μπάκσι. «Το να γράψει τα βιβλία ήταν ένας τρόπος να απολογηθεί». Οχι, βέβαια, ότι δεν ενδιαφερόταν ταυτόχρονα και για τη συγγραφική του καριέρα. Ο Μπάκσι ισχυρίζεται ότι έβαλε συνειδητά στα έργα του µεγάλες δόσεις βίας. «Συνήθιζε να λέει ότι “δεν µπορείς να πουλήσεις βιβλία αν είσαι κάτι σαν τον Δαλάι Λάµα”».

Ο Κούρντο Μπάκσι λέει επίσης ότι η κοινή πεποίθηση πως ο Λάρσον ήταν όπως ο άλλος πρωταγωνιστής των βιβλίων του, ο Μίκαελ Μπλούµκβιστ, γυναικάς και επιτυχηµένος δηµοσιογράφος, δεν ανταποκρίνεται στην πραγµατικότητα. «Ο Λάρσον ζήλευε πολύ τον ήρωά του», λέει.

Ο θάνατος από καρδιακή προσβολή τον βρήκε στα 50 του, πριν καν δηµοσιευτεί ο πρώτος τόµος! Σύµφωνα µάλιστα µε µέιλ προς άλλο φίλο του, τον Τζον-Χένρι Χόλµπεργκ, έναν µήνα πριν από τον θάνατό του στις 9 Νοεµβρίου 2004 ο Λάρσον είχε γράψει ήδη 320 σελίδες ενός τέταρτου τόµου που υπολόγιζε ότι θα τελείωνε σύντοµα. Είχε έτοιµη την αρχή και το τέλος αλλά του έλειπαν µεσαία κεφάλαια. Για να τα συµπληρώσει κάποιος, θα πρέπει πρώτα να συµφωνήσει η χωρίς γάµο σύντροφος του Λάρσον, που δεν κληρονόµησε τίποτα αλλά κατέχει τον υπολογιστή του, µε τον πατέρα και τον αδελφό του άτυχου Σουηδού…