Το µίσος που τυφλώνει

Εδωσε την ψυχή του για την ΑΕΚ. Την οδήγησε σε τίτλους, τόσο ως παίκτης όσο και ως προπονητής. Επί των ηµερών του είδαµε το πλέον ελκυστικό ποδόσφαιρο!

Εργάζεται ακατάπαυστα και αγόγγυστα, µε παίκτες συχνά – πυκνά απλήρωτους κι ενώ αυτός ζητεί να λαµβάνει χρήµατα τελευταίος. Βοηθά και δεν ζητεί τίποτα. Κι όµως, ο Ντούσαν Μπάγιεβιτς εισπράττει αχαριστία. Είτε τον καθυβρίζει όλο το γήπεδο µε αγοραίες εκφράσεις, είτε καταφέρονται οι φανατικοί εναντίον µελών της οικογένειάς του, είτε τον εξωθούν σε παραίτηση, είτε του στέλνουν σφαίρες (!) στο σπίτι.

Οταν γύρισε για δεύτερη φορά στην ΑΕΚ, ο Ντούσκο είπε τη λέξη «συγγνώµη». Και όχι µία φορά. Ο απλός κόσµος κατανόησε τι συνέβη το ‘96 και τις συνθήκες που επικρατούσαν. Θέλει να δει την ΑΕΚ ξανά να πρωταγωνιστεί. Και ναι, η τωρινή οµάδα έδειξε από τα πρώτα φιλικά πως µπορεί να τα καταφέρει, ενώ οι παίκτες δεν σταµατούν να δηλώνουν πόσο ενωµένοι είναι µέσα και έξω από τα αποδυτήρια. Οι λιγοστοί που θέλουν να δηµιουργούν επεισόδια και πετούν κούτσουρα στις φλόγες του διχασµού, αυτό φοβούνται.

Τη δυνατή ΑΕΚ. Θέλησαν από νωρίς να βάλουν φρένο στις φιλοδοξίες των πολλών. Ζουν όχι για να πανηγυρίσουν τίτλο, αλλά για να φύγει ο Μπάγιεβιτς από την οµάδα. Το µίσος τους για τον προπονητή είναι µεγαλύτερο και υπερκαλύπτει την αγάπη τους για την οµάδα. Αρρώστια; Ισως. Το βέβαιο είναι πως έχουµε κρίση αξιών. Ανθρώπους που παλεύουν κάτω από δυσµενείς συνθήκες και πρόσωπα που βρίσκουν διόδους και εισβάλλουν στον αγωνιστικό χώρο για να δείρουν. Χωρίς η Αστυνοµία να συγκινείται, δίχως να προχωράει σε κάποια σύλληψη, µολονότι το βίντεο υπάρχει και τα πρόσωπα είναι ξεκάθαρα.

Ο ξυλοδαρµός του Μπάγιεβιτς αφορά όλη την κοινωνία µας. Φανερώνει πόσο άθλια ένστικτα µπορούν να έχουν κάποιοι που πάνε στο γήπεδο για να απειλήσουν και να χτυπήσουν. Δυστυχώς, εντελώς ανενόχλητοι…