Οταν η Ιζαμπέλ συνάντησε την Ελλάδα

Ο ήλιος, η θάλασσα, τα νησιά και το κλίμα τούς έφεραν στην Ελλάδα. Οταν βρέθηκαν όμως εδώ, εντυπωσιάστηκαν ακόμη περισσότερο από τον τρόπο ζωής. Λίγο άγχος και χαλαροί ρυθμοί ζωής, φιλόξενοι, γενναιόδωροι και χαρούμενοι άνθρωποι συνέθεταν το ιδανικό σκηνικό για να μετακομίσουν μόνιμα στη χώρα. Οι συνθήκες αυτές αποδυνάμωσαν τα αρνητικά στοιχεία που υπήρχαν και τα οποία αποτελούν σήμερα την κύρια πηγή της οικονομικής κρίσης, υποστηρίζουν οι ξένοι που έχουν πλέον εγκατασταθεί εδώ. Αλλά ακόμη και τώρα που οι συνθήκες έχουν δυσκολέψει πολύ, η Ελλάδα γι΄ αυτούς είναι «Le pays des petites bonheurs»- η χώρα της μικρής ευτυχίας!

ΙΖΑΜΠΕΛ ΤΡΑΝΚΕΛ
«Ωραίο, αλλά και τροχοπέδη το να ζεις χαλαρά»
Η Ελλάδα για τους περισσότερους ανθρώπους που την έχουν επιλέξει για μόνιμη εγκατάσταση είναι «Le pays des petites bonheurs»- η χώρα της μικρής ευτυχίας. Ετσι τη χαρακτηρίζει η Ιζαμπέλ Τρανκέλ που ζει και εργάζεται στην Αθήνα περισσότερα από 9 χρόνια. «Γεννήθηκα και μεγάλωσα στο Στρασβούργο.

Σπούδασα Δίκαιο του Περιβάλλοντος αλλά πάντα ήθελα να φύγω. Να ζήσω σε μια χώρα όπου τα πράγματα δεν θα είναι στημένα και ταχτοποιημένα όπως στη Γαλλία». Η κ. Τρανκέλ ήρθε για διακοπές ενός μήνα κι έμεινε. «Εδώ μπορεί να δουλεύεις πολλές ώρες, όμως το βράδυ μπορείς να πας να πιεις ένα ποτό. Οι άνθρωποι είναι ευγενικοί και πρόθυμοι να σε εξυπηρετήσουν. Στη Γαλλία, την πόρτα του σπιτιού τους δεν την ανοίγουν εύκολα, κάτι που φυσικά δεν συμβαίνει εδώ». Ομως τα χαρακτηριστικά που λειτούργησαν ως πόλος έλξης για τους ξένους η Ιζαμπέλ θεωρεί ότι αποτέλεσαν και τροχοπέδη για την Ελλάδα: «Δεν μπορούν όλοι να είναι χαλαροί και η χώρα να προχωράει και να λειτουργεί άψογα. Ολοι είναι υπεύθυνοι γι΄ αυτό: και οι πολιτικοί που δημιουργούσαν ένα τέτοιο κράτος αλλά και οι πολίτες που τους επέλεγαν και βολεύονταν με την κατάσταση. Ομως όσο δύσκολα και να είναι τώρα τα πράγματα, στο τέλος κάτι θα γίνει. Κάτι καλό ελπίζω!».

ΑΜΠΝΤΕΛ ΣΑΛΑΜ ΣΑΜΙΡ
«Ξαφνικά σκορπάγατε πολύ χρήμα…
O Αμπντέλ Σαλάμ Σαμίρ είναι οδοντίατρος, ο οποίος ζει και εργάζεται στη Ναύπακτο. Στην Ελλάδα βρίσκεται από το 1982 όταν ήρθε από την Παλαιστίνη για να σπουδάσει Οδοντιατρική. Το 1995 εγκαταστάθηκε στη Ναύπακτο για να ζήσουν τα παιδιά του σε καλύτερο περιβάλλον. «Ηταν η πιο φιλική χώρα προς εμάς, αρκετά κοντά με την πατρίδα, καλές συνθήκες και σχετικά φθηνά. Από την αρχή είχα αρχίσει να νιώθω άνετα. Η φιλοξενία και ο τρόπος που συμπεριφέροναν τότε οι Ελληνες στους ξένους ήταν πολύ ζεστός». Ομως «ξαφνικά άρχισε να κυκλοφορεί πολύ χρήμα και τα υλικά αγαθά να αποκτώνται με μία σχετική ευκολία και με μία υπερβολή στη χρήση τους». Οπως τονίζει ο συγγραφέας Νίκος Δήμου στο βιβλίο του «Η δυστυχία τού να είσαι Ελληνας», «η υπερβολή (…) είναι η βασική αιτία της δυστυχίας τους (σ.σ.: των Ελλήνων) αλλά και η μεγάλη τους δόξα. Γιατί στο αυτοσυναίσθημα, η υπερβολή λέγεται λεβεντιά». Αυτό όμως το χαρακτηριστικό είναι ένα ακόμη στοιχείο που γοητεύει, σύμφωνα με τον κ. Αμπντέλ Σαλάμ Σαμίρ, τους περισσότερους ξένους που άφησαν την πατρίδα τους και εγκαταστάθηκαν μόνιμα εδώ. «Παντού συναντάς πρόθυμους ανθρώπους να σε εξυπηρετήσουν, να σου προσφέρουν τη βοήθειά τους με χαμόγελο. Γι΄ αυτό είμαι σίγουρος ότι και αυτή η δοκιμασία για την Ελλάδα θα τελειώσει αισιόδοξα».

ΑΧΙΜ ΣΛΙΜΠΕΝΕΡ
«Υπερβολική κατακραυγή, σαχλά σχόλια…»
OΑχιμ Σλίμπενερ είναι Γερμανός αλλά όπως λέει η νοοτροπία του ήταν πάντα πιο «μεσογειακή». «Ημουν πιο χαρούμενος άνθρωπος για Γερμανός αλλά φυσικά δεν σκεφτόμουν να ζήσω αλλού. Σπούδασα μηχανολόγος μηχανικός και εκείνη την περίοδο των σπουδών γνώρισα τη γυναίκα μου που είναι Ελληνίδα. Εννέα χρόνια κατάφερα να την κρατήσω στη Γερμανία αλλά όταν συζητήσαμε για να μετακομίσουμε στην Αθήνα δεν έφερα αντίρρηση. Οπως είπα, ο ήλιος και το περιβάλλον της Ελλάδας μού ταιριάζει». Ηρθαν μαζί με τη σύζυγό του το 1985.

«Με τη δουλειά δεν είχα πρόβλημα αφού εργάστηκα στην ΑΕG, η οποία είναι γερμανική», λέει. Οσο όμως ευχάριστες και αν ήταν οι συνθήκες που διαμορφώθηκαν για τον Αχιμ Σλίμπενερ, δεν έκλεινε τα μάτια του, όπως λέει, στα κακώς κείμενα της Ελλάδας. Παρ΄ όλ΄ αυτά θεωρεί υπερβολική την κατακραυγή κατά της χώρας μας και ιδιαίτερα από τη Γερμανία: «Βρίσκω σαχλά τα σχόλια περί εργασίας. Ο Ελληνας δουλεύει περισσότερο από τον μέσο Ευρωπαίο και αμείβεται με πολύ λιγότερα. Για παράδειγμα: ένας Γερμανός παίρνει 13 μισθούς αλλά εισπράττει 2.500 τον μήνα, ενώ ο Ελληνας 700, δουλεύει 37 ώρες την εβδομάδα και όχι 40 και έχει 31 εργάσιμες μέρες άδεια τον χρόνο και όχι 20».

ΒΙΡΖΙΝΙ ΝΤΕΛΟΡΜ
«Να ξηλωθεί το κράτος και να ξαναστηθεί»
Η Βιρζινί Ντελόρμ ήρθε ως Fille au pair. Ετσι λέγεται η γκουβερνάντα στη Γαλλία, στη χώρα από την οποία κατάγεται. Αυτή η απασχόληση μπορούσε να της προσφέρει αμέσως χρήματα για να κάνει την αλλαγή που ήθελε για λίγο στη ζωή της. «Ημουν 22 ετών όταν ήρθα, το 1997. Ηθελα να κάνω κάτι διαφορετικό, μακριά από ό,τι είχα συνηθίσει μέχρι τότε. Η Ελλάδα μου φάνηκε η τέλεια λύση. Για τους περισσότερους Ευρωπαίους ήταν η χώρα στην οποία θα ήθελαν να ζήσουν», μας λέει.

Η κ. Ντελόρμ σπούδασε διαφήμιση, αλλά η αγορά εργασίας σε αυτό τον τομέα στη Γαλλία άρχισε να περνά κρίση. «Βρέθηκα στην Ελλάδα με την προοπτική να μείνω για λίγο. Το κοριτσάκι που φρόντιζα ήταν 3 ετών και τώρα είναι 17! Ημουν τυχερή γιατί η οικογένεια για την οποία εργάστηκα μου φέρθηκε σαν να ήμουν μέλος της». Σύντομα η Βιρζινί Ντελόρμ κατάλαβε πως η γενναιοδωρία και η φιλοξενία των εργοδοτών της ήταν χαρακτηριστικά των περισσότερων Ελλήνων. «Ισως να οφείλονται στο κλίμα. Τόσο φως που υπάρχει, δεν μπορεί να έχει δύσκολους και στρυφνούς ανθρώπους. Ομως η ανεμελιά που αρέσει στους ξένους, ήταν αυτό που έφερε την κρίση.

Πιστεύω ότι για να γίνει κάτι δραστικό πρέπει να ξηλωθεί το κράτος και να στηθεί από την αρχή».