[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Οταν η µάθηση γίνεται ελκυστική

Το είχα στο κοµοδίνο ακουµπισµένο εδώ και µήνες – πού να µείνει χρόνος για διάβασµα… Περίµενε υποµονετικά τις διακοπές, σίγουρο ότι θα µε µαγέψει. Το βιβλίο της Ελένης Γλύκατζη – Αρβελέρ «Γιατί το Βυζάντιο» (έτσι, χωρίς ερωτηµατικό) µού άνοιξε τις πύλες της χιλιόχρονης Βυζαντινής Αυτοκρατορίας (αυτής της «πρώτης ευρωπαϊκής», «της παρεξηγηµένης και, εν µέρει, άγνωστης»), µε έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο από εκείνον που είχαµε µάθει στο σχολειό και στο πανεπιστήµιο. Με έναν λόγο που έρρεε, µε άλλη µατιά, µε αµεροληψία, αλλά και βαθιά αγάπη για τη λαµπρή εποχή, για τη Βασιλεύουσα, για τον «ένδοξο Βυζαντινισµό» (όπως θα ‘λεγε και ο Καβάφης), για τη σηµασία της για την Ευρώπη.

Και έτσι απλά, έµαθα µέσα σε τρεις καλοκαιρινές νύχτες να κατανοώ και να αγαπώ τη Βυζαντινή Ιστορία, που βαριόµουν αφόρητα ως µαθήτρια και φοιτήτρια (µήπως πρέπει να το διαβάσουν και όσοι διδάσκουν τα παιδιά µας;).

Λίγο καιρό πριν, το βλαστάρι µου, παίζοντας – µε φανατική προσήλωση και ακούραστα ξενύχτια – ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι στον υπολογιστή του για τον Ισπανικό Εµφύλιο και το Μεγάλο Πόλεµο, µε πληροφόρησε συνεπαρµένος ότι έµαθε εκεί και µε πολύ ευχάριστο τρόπο τόσα πράγµατα για εκείνη την περίοδο. Ηθελε µάλιστα να τα συζητήσει µαζί µας, να ρωτήσει κι άλλα, να προβληµατιστεί. Και βλέπω τελευταία την ανιψιά µου να παρακολουθεί γοητευµένη στην τηλεόραση ανελλιπώς µια ταινία για τη Ρώµη, όπου ρουφά σαν σφουγγάρι όσα δεν έµαθε ποτέ στα θρανία.

Και αναρωτιέµαι, τώρα που η υπουργός Παιδείας θέλει να τα αλλάξει όλα, µήπως η σύγχρονη τεχνολογία, τα οπτικοακουστικά µέσα, οι πιο διαφορετικοί τρόποι εκπαίδευσης, µπορούν να κάνουν τη µάθηση _ την κατανόηση, όχι απλώς τη γνώση, όπως γράφει η Αρβελέρ _ πιοελκυστική και πιο αποτελεσµατική για µαθητές και διδάσκοντες.