Εθνική πολιτική οδικής ασφάλειας

Τα αποτελέσματα μιλούν από μόνα τους. Σύμφωνα με ανακοίνωση των αρμόδιων ελληνικών αρχών, η χώρα μας παραμένει ουραγός στην οδική ασφάλεια μεταξύ των κρατών – μελών της Ε.Ε. με εξαίρεση τη Ρουμανία, όπου έχει σημειωθεί ακόμη μικρότερη πρόοδος. Πάντως τους τελευταίους μήνες παρατηρείται πτωτική τάση στον αριθμό των τροχαίων ατυχημάτων και των θυμάτων τους, εξαιτίας της αλματώδους αύξησης στις τιμές των καυσίμων, οπότε οδηγούμε λιγότερο και ακολουθούμε συντηρητικότερο και αμυντικότερο στυλ οδήγησης, με το οποίο δεν εξοικονομούμε απλά βενζίνη, αλλά προκαλούμε και λιγότερα ατυχήματα.

Πρόκειται όμως για συγκυρία και όχι για μόνιμη κατάσταση, που δείχνει το χαμηλό επίπεδο γνώσεων και συνειδητοποίησης του μέσου έλληνα οδηγού, ο οποίος δεν αντιλαμβάνεται με άλλον τρόπο την αναγκαιότητα ενός ασφαλούς- και οικολογικού- τρόπου οδήγησης, παρά μόνον όταν ωφελεί άμεσα το πορτοφόλι του.

Η σημερινή κυβέρνηση υποσχέθηκε ότι θα δώσει έμφαση στην οδική ασφάλεια και σε πρώτη φάση ανακοίνωσε ορισμένα μέτρα, όπως το ξήλωμα των παράνομα τοποθετημένων διαφημιστικών πινακίδων και η αναμόρφωση ορισμένων ποινών του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας. Ωστόσο καλείται να αποδείξει με συνεχείς πράξεις ότι διαφοροποιείται από τις προηγούμενες κυβερνήσεις. Το πιο σημαντικό κατά την άποψή μου είναι όμως να αποκτήσουμε επιτέλους μια εθνική πολιτική οδικής ασφάλειας ανεξάρτητα από κυβερνήσεις, υπουργούς και υφυπουργούς. Να συμφωνήσουμε δηλαδή σε έναν, δύο, δέκα βασικούς άξονες και να κινηθούμε πάνω σε αυτούς απαρέγκλιτα και να γίνονται μόνο συμπληρωματικές και βελτιωτικές παρεμβάσεις.

Σήμερα εφαρμόζουμε στην οδική ασφάλεια το σύστημα της κουρελούς, καθώς ράβουμε και ξηλώνουμε συνέχεια, μέχρι που αναλαμβάνει ο επόμενος αρμόδιος υπουργός- ούτε καν η επόμενη κυβέρνηση-, ο οποίος αλλάζει τα πάντα και… φτου και από την αρχή. Δημιουργούνται επιτροπές, οι οποίες συνήθως υπολειτουργούν και αντικαθίστανται από καινούργιες. Μπαίνουν στη μέση προσωπικές φιλοδοξίες και γίνεται διαγκωνισμός προβολής, όμως από ουσία μηδέν εις το πηλίκον.

Υποτίθεται λοιπόν ότι όλα τριγύρω αλλάζουν, όμως όλα τα ίδια μένουν. Τα σαπάκια εξακολουθούν να περνούν από τα ΚΤΕΟ, η συμπεριφορά μας στο τιμόνι παραμένει απαράδεκτη σε πείσμα των αυστηρών ποινών, η ηχορύπανση χειροτερεύει συνεχώς και το κακόγουστο έργο συνεχίζεται μέχρι να φτάσει ο επόμενος υπουργός, για να μας αναλύσει πόσο άσχημη είναι η κατάσταση που παραλαμβάνει και να μας θέσει τους νέους στόχους, τους οποίους θα πετύχει- πώς αλλιώς- αλλάζοντας και πάλι τα πάντα.

Λαμβάνω συχνά προσκλήσεις για τέτοιου είδους εκδηλώσεις αλλά δεν πηγαίνω πλέον σε καμιά! Γνωρίζω ότι θα ακούσω τα ίδια πράγματα. Γνωρίζω ότι αυτοί που ανακοινώνουν τα νέα μέτρα, το εννοούν. Γνωρίζω ότι έχουν καλές προθέσεις. Γνωρίζω όμως ότι στο τέλος θα καταφέρουν και πάλι μία τρύπα στο νερό, όσο δεν υπάρχει συνέχεια και συνέπεια στη βάση μιας εθνικής πολιτικής με στόχο να σωθούν ζωές. Το διακύβευμα είναι τεράστιο και εξίσου σημαντικό με το δημοσιονομικό έλλειμμα της χώρας. Για το τελευταίο κατέφθασε στη χώρα μας το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, όμως τον γόρδιο δεσμό της οδικής ασφάλειας πρέπει να τον λύσουμε μόνοι μας. Μπορούμε;