Επαγγελματίες, πειθαρχημένοι και ατίθασοι

Ραντεβού τον Σεπτέμβρη. Ετσι δεν λένε- συνήθως- τα σινεμά; Τότε είναι ουσιαστικά η αρχή του έτους! Εκείνη την περίοδο ανοίγουν ξανά τα πάντα και φυσικά, σχολεία και σχολές! Και βέβαια, μαζί τους θα λειτουργήσουν και οι ποδοσφαιρικές σχολές που θα υπάρξουν στο φετινό πρωτάθλημα! Για την ακρίβεια, τρεις έχουν βάλει τη στάμπα τους.


Η γοητεία του επαναστάτη…

Η ΑΡΓΕΝΤΙΝΙΚΗ ή αν θέλετε αυτή των Λατίνων στην ΑΕΚ. Η γαλλική στον Παναθηναϊκό. Η ισπανική στον Ολυμπιακό. Από πού έρχονται και κατά πού πάνε; Τι χαρακτηρίζει την κάθε μία και πώς τα ίχνη τους φαίνονται στον τρόπο παιχνιδιού κάθε παίκτη; Τι βλέπουμε, τώρα, στην περίπτωση της ΑΕΚ: τον Σάχα να τα δίνει όλα, να ξαναγεννιέται στους Θρακομακεδόνες, μόνο και μόνο επειδή ένιωσε την πίεση του Αραμπατζή! Τον Σκόκο να βάζει μπροστινό τον μάνατζέρ του, να κάνει σωρηδόν δηλώσεις, να εκδηλώνει τάσεις φυγής, αλλά τη φετινή σεζόν να εμφανίζεται αποφασισμένος να τιμήσει το συμβόλαιό του. Ο Μπλάνκο, από σκόρερ ολκής έστω και χωρίς την άρτια τεχνική κατάρτιση, πάει αγόγγυστα προς τα πλάγια, μαρκάρει και καλύπτει χώρους. Σωστός επαγγελματίας. Ο δε Μπάγιεβιτς- Σέρβος – βάζει νερό στο κρασί του και το ποτήρι φαίνεται πως έχει ελάχιστο κρασί! Εριξε γέφυρες συμφιλίωσης με τους Λάτιν της ΑΕΚ και ονειρεύεται ξανά διακρίσεις όπως τις «χρυσές ημέρες» της παντοδυναμίας του! Στην ΑΕΚ, λοιπόν, Σκόκο, Σαχα, Μπλάνκο, άντε και ο Λεονάρντο, αποτελούν την αργεντίνικη παροικία.

Η ατομική τους τεχνική είναι ώρες ώρες ανώτερη από τις υπόλοιπες. Κατά συνέπεια, μπορούν από μόνοι τους στην καλή τους ημέρα να «γυρίσουν» ένα παιχνίδι!

Η «αναρχία» στον τρόπο που αγωνίζονται, από μειονέκτημα μπορεί να εξελιχθεί σε πλεονέκτημα. Διότι ανά πάσα ώρα και στιγμή δείχνουν ικανοί για το απρόβλεπτο.

Δημιουργούν εύκολα «ομάδα» στα ενδότερα των αποδυτηρίων. Αν το ονομάσουμε «κλίκα», υφίσταται πρόβλημα.

Διαφορετικά, η «ομάδα» συσπειρώνει τους συμπαίκτες και προχωρούν προς τη διάκριση ενωμένοι! Κατά βάση οι Αργεντίνοι είναι ατίθασοι. Πώς το λένε… Πρέπει ο προπονητής να τους κουλαντρίσει, να πάει με τα νερά τους, να βρει το κουμπί τους.

Με το παραμικρό σηκώνουν το μπαϊράκι της επανάστασης και λένε «πάμε πίσω στην πατρίδα» ή τον λόγο παίρνει ο ατζέντης τους!

Δείχνουν «κακομαθημένα παιδιά».

Κάποιοι φαίνονται δυσπροσάρμοστοι.

Ελα όμως που τέτοια παιδιά κάνουν τη διαφορά!


Με την αύρα της κορυφής

ΠΑΜΕ στον Ολυμπιακό. Ραούλ Μπράβο, Πάρντο, Ιμπαγάσα (Αργεντίνος, αλλά ποδοσφαιρικά γαλουχημένος επί σειρά ετών στην Ισπανία), Ριέρα, Οσκαρ. Τι αντικρύζουμε στην περίπτωση του Ολυμπιακού; Ο Οσκαρ αγοράστηκε με περισσότερα από 2 εκατ. ευρώ και είναι άδικο να μπαίνει αυτή η ταμπέλα όταν παρακολουθούμε τον ωραίο αυτόν πασέρ να αγωνίζεται. Προέρχεται από την Πριμέρα Ντιβισιόν και δεν θα μπορούσε να ήταν φθηνός. Ως «δεύτερος» πίσω από τον Μπελούτσι δεν έβγαλε άχνα. Πάντα καλός για μια θετική ενέργεια. Ο Μπράβο, μόλις ξεπέρασε τη δύσκολη πρώτη σεζόν, δόθηκε δανεικός και επέστρεψε δριμύτερος. Ξέχασε ότι είναι «από τη Ρεάλ» και έγινε «του Ολυμπιακού». Και αριστερά αποδίδει και καλύπτει τρύπα στο κέντρο της άμυνας ως αριστερός στόπερ. Τον Ριέρα θα τον δούμε προσεχώς, ο Πάρντο ανεβαίνει στη δεύτερη σεζόν του στον Ρέντη και ο Ιμπαγάσα αλίμονο αν δεν πιάσει.

Διαθέτουν υψηλό επίπεδο ποδοσφαιρικής παιδείας. Ακόμη και ο Οσκαρ, μπορεί να έχει χίλια αρνητικά, που λέει ο λόγος, αλλά στον τομέα της τακτικής και της κατανόησης του αγώνα ξεχωρίζει.

Εξελίχθηκαν με τον καιρό, άφησαν τον ατομισμό στην άκρη και μοιάζουν ιδανικοί επαγγελματίες. Ικανοί να θυσιαστούν για την (εκάστοτε) ομάδα τους.

Τους συνοδεύει η αύρα της κατάκτησης της διπλής κορυφής. Ξεχνάτε πως είναι πρώτοι σε Ευρώπη και κόσμο; Εuro και Μουντιάλ κατέκτησαν οι Ιβηρες! Κάποιοι δεν παραλείπουν να βγάζουν προς τα έξω πως είναι ανασφαλείς .

Ερχονται με τουπέ από ένα προηγμένο πρωτάθλημα και δυσκολεύονται να αφομοιωθούν στο νέο σύνολο. Οταν μεταναστεύουν, έχουν μέσα τους ιδιαίτερα έντονη την επιθυμία να επιστρέψουν στην πατρίδα. Από τον εμφύλιο του ΄40 και μετά, οι Ισπανοί ήταν λαός που πάντα επέστρεφε στις ρίζες του σε όποια χώρα κι αν βρισκόταν.


Ποδοσφαιρική κουλτούρα και μεταπτώσεις

ΚΑΙ ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ στους Γάλλους του Παναθηναϊκού. Μια «τριπλέτα» που έρχεται κατευθείαν από τους «τρικολόρ» και όλοι τους φόρεσαν πρόσφατα τα ένδοξα χρώματα της Εθνικής Γαλλίας. Μπορούν ως… πετεινοί να τσιμπήσουν;

Εστιάζοντας στα του Παναθηναϊκού, τι διαπιστώνουμε; Τον Μπουμσόνγκ να έρχεται με τη σφραγίδα του φιλόσοφου στα μέρη μας και ως στόπερ θα θέλει να δείξει πως το πέρασμά του από Γιούβε και Λυών ήταν σχολείο ολκής. Ο Σισέ έγινε ξανά ο κυνηγός-φόβητρο για κάθε άμυνα, έφτασε μέχρι την Εθνική Γαλλίας και το κυριότερο; Αναγνωρίζει σε κάθε ενέργειά του πόσο τον βοήθησε στην καριέρα του ο Παναθηναϊκός! Ολα κι όλα. Οι Γάλλοι μόνο αχάριστοι δεν είναι και θα το δούμε και στον Γκοβού, αν όπως όλοι αναμένουν ταιριάξει με τους αστέρες που κατοικοεδρεύουν στην Παιανία… Ιδού τα καλά των Γάλλων:

Ολοι προέρχονται από ποδοσφαιρικές σχολές. Η Γαλλία (όπως και η Ισπανία) φημίζεται γι΄ αυτό. Το πλάνο τούς επιτρέπει να προοδεύσουν , να μπουν από νωρίς σε καλούπια και να μάθουν τη σωστή τακτική μέσα στο σύνολο.

Στη σύγχρονη εποχή, πάνε προς το ποδόσφαιρο που «όλοι παίζουν παντού». Ο Γκοβού, για παράδειγμα, καλύπτει χώρους στην επίθεση και γυρίζει προς το κέντρο για να βοηθήσει τους λοιπούς χαφ. Δεν δημιουργούν προβλήματα αν βρουν την ηρεμία τους και η ομάδα τούς συμπεριφερθεί με ζεστασιά. Κατά κανόνα, είναι πειθαρχημένοι στο παιχνίδι.

Η ψυχολογία τους είναι εύθραυστη. Από τα ψηλά στα χαμηλά και τούμπαλιν . Εξαρτάται πού θα πέσεις …

Επειδή οι περισσότεροι αποτελούν παιδιά μεταναστών, ορισμένες φορές βγάζουν προβλήματα και είναι απρόβλεπτοι.

Τα πρόσφατα γεγονότα στην Εθνική Γαλλίας αποδεικνύουν πως αν χρειαστεί την «πέφτουν» στα ίσα στον προπονητή τους.