Θα κυνηγούσε ξανά ληστές, αν και έφαγε μία σφαίρα!

Τον πυροβόλησαν στο στήθος. Υστερα από ένα μήνα, οι γιατροί του αφαίρεσαν τη σφαίρα από την πλάτη. Ο Νίκος Μπερπερής είχε κυνηγήσει τους ληστές του Πράκτικερ με κίνδυνο της ζωής του.
«Θα το ξανάκανα», λέει στα «ΝΕΑ» και εξηγεί πως «την επόμενη φορά θα έθετα διαφορετικά όρια».

O Νίκος εργάζεται στο Πράκτικερ ως πωλητής. Ποτέ δεν είχε φανταστεί ότι στο πόστο που εργαζόταν υπήρχε κίνδυνος. Ειδικά από ληστές. «Οταν κοίταξα το ρολόι έδειχνε 8.20. Σε λίγο θα κλείναμε», λέει ο κ. Μπερπερής. «Τότε είδα κάποιον με κουκούλα να κατευθύνεται προς το κεντρικό ταμείο. Κατάλαβα ότι κάτι δεν πάει καλά…».

Μία εργαζόμενη χτύπησε το κουδούνι της πόρτας στο κεντρικό ταμείο. Της άνοιξαν και πέρασε μέσα. Ο ληστής έτρεξε πίσω της. Πρόλαβε την πόρτα λίγο πριν κλείσει και έτσι κατάφερε να εισχωρήσει στο σημείοστόχο.

«Δώστε τα λεφτά. Ληστεία, φώναξε ο κουκουλοφόρος, απειλώντας με το όπλο την κοπέλα που βρισκόταν στο κεντρικό ταμείο», λέει ο Νίκος.

Ο διευθυντής του που βρισκόταν κοντά φώναξε να του δώσουν τα χρήματα. Οι υπάλληλοι τα έβαλαν σε ένα σάκο. Ο κουκουλοφόρος τα πήρε. Αρχισε να τρέχει προς την έξοδο του καταστήματος. Τον ακολούθησε ένας εργαζόμενος από το προσωπικό ασφαλείας.

«Τρέχω κι εγώ από πίσω από τον συνάδελφό μου, για να του πω ότι ο ληστής κρατούσε όπλο. Βγαίνουμε από το μαγαζί και η καταδίωξη συνεχίζεται στο πάρκινγκ. Σε κάποια φάση που σχεδόν τον είχε φτάσει, ο ληστής γυρίζει και τον χτυπά με το πίσω μέρος του όπλου και πυροβολεί δύο φορές στον αέρα. Τότε ακούσαμε κάποιον να φωνάζει πως το όπλο είναι ψεύτικο» λέει ο Νίκος.

«Σαν οικογένεια». «Μόλις το άκουσα άρχισα εγώ να τον κυνηγώ. Αστραπιαία σκέφτηκα πως εάν ήταν αληθινό, θα είχε πυροβολήσει και τον σεκιουριτά. Στην εταιρεία είμαστε σαν οικογένεια. Τα χρήματα βγαίνουν με τον δικό μας κόπο. Γιατί να μας τα κλέψουν, σκέφτομαι και τρέχω… Ο ληστής μπροστά, εγώ πίσω. Τρέχοντας προσπαθούμε να διασχίσουμε την Πειραιώς. Είμαστε σε απόσταση αναπνοής. Τότε, εμφανίζεται από πίσω μας ένα αυτοκίνητο και πλησιάζει προς το μέρος μας». Ηταν ο συνεργάτης του, ο οποίος πρόλαβε να κλέψει το αυτοκίνητο. Η πόρτα άνοιξε. Μπήκε μέσα και ήταν έτοιμος να αποδράσει ως νικητής.

«Πήδηξα στο αυτοκίνητο». «Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι είναι έτοιμος να διαφύγει. Τρελάθηκα. Πήδηξα πάνω στο αυτοκίνητο και κλώτσησα με δύναμη το πίσω τζάμι. Δεν έσπασε. Το ξανακλώτσησα, αλλά δεν κατάφερα να κρατήσω την ισορροπία μου και τη στιγμή που έπεφτα άκουσα ένα δυνατό μπαμ». Το πίσω τζάμι του αυτοκινήτου είχε σπάσει. Τα μάτια του είχαν γεμίσει θραύσματα και δεν μπορούσε να τα ανοίξει. Δεν είχε συνειδητοποιήσει καν πως μία σφαίρα είχε διαπεράσει τον θώρακά του.

«Αισθάνθηκα έναν πόνο στο στήθος, αλλά νόμιζα ότι χτύπησα από την πτώση», λέει ο Νίκος.

«Με βοήθησαν συνάδελφοί μου να περάσω απέναντι, για να φτάσω στο Πράκτικερ. Πήγα να πλύνω τα μάτια μου και μόλις που κατάφερα να δω λίγο καλύτερα ξεχώρισα το αίμα στο στήθος μου. Είδα την τρύπα στην μπλούζα. Εβγαλα το στιλό που είχα στην τσέπη και ήταν θρυμματισμένος. Η σφαίρα έσπασε το τζάμι του αυτοκινήτου, είχε χτυπήσει στο στυλό και είχε διαπεράσει το στήθος μου. Δεν πονούσα, αλλά δεν ήξερα τι μέλλει γενέσθαι. Συνειδητοποίησα ότι είχα πυροβοληθεί στο στήθος. Τρόμαξα. Το ασθενοφόρο είχε φτάσει».

«Φοβήθηκα για τη σφαίρα». Τον διακόμισαν στο Νοσοκομείο Ερυθρός Σταυρός. «Εκεί, μου έκαναν αξονική και ο γιατρός μου είπε ότι η σφαίρα βρίσκεται σε επικίνδυνο σημείο. Φοβήθηκα», λέει ο Νίκος.

Μέχρι εκείνη τη στιγμή ο Νίκος ήταν μόνος του. Δεν υπήρχε στο πλάι του κανένας δικός του άνθρωπος. Δεν γνώριζαν. Η σύντροφός του, η Σοφία, είχε πάει για τρεις ημέρες στον Βόλο, από όπου και κατάγονται και οι δύο.

«Εξι ώρες αργότερα, βρέθηκα σε ένα φορείο έξω από το χειρουργείο. Εκείνη τη στιγμή ζήτησα να πάρουν τηλέφωνο τη Σοφία».

«Εγινε ληστεία και πυροβόλησαν τον Νίκο. Πρέπει να έρθεις στην Αθήνα. Τώρα», ακούει τη νοσηλεύτρια να λέει στο τηλέφωνο. «Αμέσως στράφηκε προς το μέρος μου και μου λέει: Η Σοφία λέει ότι σ΄ αγαπάει πολύ. Χαμογέλασα και ξέχασα κάθε πόνο και ανασφάλεια», λέει ο Νίκος.

Τα κατάφεραν. Οταν βγήκε από το χειρουργείο τον ενημέρωσαν ότι υπήρχε μικρός κίνδυνος να χάσει την όρασή του στο αριστερό μάτι, αλλά οι γιατροί τα κατάφεραν. Οσο για τη σφαίρα, είχε διαπεράσει τον θώρακα, τρύπησε το διάφραγμα, έκανε αιμάτωμα στον αριστερό νεφρό, έσκισε το ήπαρ και σφηνώθηκε στην κάτω κοιλιακή χώρα. Και εκεί την άφησαν οι γιατροί.

«Ο λόγος που δεν την αφαίρεσαν άμεσα ήταν ότι είχε αρκετά εσωτερικά τραύματα που έπρεπε πρώτα να επουλωθούν». Στο νοσοκομείο έμεινε οκτώ μέρες. Είχε συνεχώς δίπλα του τη Σοφία και τους γονείς του, οι οποίοι είχαν καταφτάσει το ίδιο βράδυ από τον Βόλο. Η ψυχολογική υποστήριξη και οι επισκέψεις των συναδέλφων αλλά και προϊσταμένων του τον συγκίνησαν ιδιαίτερα. Από τη δουλειά του έδειξαν τόσο ενδιαφέρον, που έφεραν ειδικό χειρουργό για να εκτιμήσει την κατάσταση της υγείας του.

Κινδύνευσε να χάσει το μάτι του, ενώ του αφαιρέθηκε η σφαίρα ένα μήνα μετά το επεισόδιο

«Η σφαίρα μπήκε από το στήθος και την έβγαλαν από την πλάτη»

O Νίκος δεν μπορούσε να ζήσει μία φυσιολογική ζωή με την ιδέα ότι μία σφαίρα βρίσκεται φυτεμένη μέσα του.

«Καταλάβαινα πως δεν επρόκειτο να βρω γαλήνη εάν δεν βγει η σφαίρα από μέσα μου». Ετσι, πήγε στο Ιατρικό Αθηνών για να του την αφαιρέσουν. Πριν μπει όμως στο χειρουργείο, θα έπρεπε να δώσει κατάθεση. «Στην αρχή την υπόθεση χειριζόταν η Αντιτρομοκρατική, διότι πίστευαν ότι “οι ληστές με τα μαύρα”, ο Σεϊσίδης και ο Σειρηνίδης, ήταν οι δράστες. Αυτούς τους είχαν συλλάβει τυχαία, στο πλαίσιο της καταδίωξης των ληστών του Πράκτικερ. Ετυχε να βρίσκονται κάπου στα Πετράλωνα εκείνη την ώρα και έτσι οι αστυνομικοί έπιασαν άλλους ληστές», λέει ο Νίκος.

Η επέμβαση αφαίρεσης της σφαίρας πήγε καλά και νοσηλεύτηκε μόνο μία ημέρα. «Η τομή έγινε στην πλάτη μου. Από εκεί έβγαλαν τη σφαίρα που είχε μπει από το στήθος. Τη σφαίρα πήρε η αστυνομία».

Ο Νίκος ύστερα από αυτό έχει αναθεωρήσει αρκετά πράγματα στη ζωή του. «Δεν αξίζει να στενοχωριόμαστε και να στενοχωρούμε ανθρώπους που αγαπάμε για μικροπράγματα», μάς λέει.

Οσο για τους ληστές, «εγώ δεν θυμάμαι καθόλου ούτε τα πρόσωπα, ούτε τις φυσιογνωμίες τους, αλλά τους έχουν καταγράψει οι κάμερες χωρίς τις κουκούλες. Οπότε, κάποια στιγμή θα τους συλλάβουν», λέει ο Νίκος.