[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Η οµίχλη του Καραγκιόζη

ΤΟ «ΑΛΦΑΒΗΤΑ» µας ξεκίνησε καλά, οι άλλοι, δηλαδή εµείς τα χαλάσαµε στον δρόµο… Και τώρα η χώρα που δηµιούργησε τον πολιτισµό άγεται από την αποκαλούµενη τρόικα σε µονοπάτια σκοτεινά και αναπόδραστα… Υπάρχουν, πράγµατι, τρόποι και τρόποι να αντιµετωπίσει κάποιος τις αντιξοότητες και πάνω από όλους στέκει η αξιοπρέπεια. Για να πούµε την αλήθεια, κάπου µεταξύ ΔΝΤ και οικονοµικής κρίσης η αξιοπρέπειά µας υπέστη σοβαρό πλήγµα, ανεπανόρθωτο για κάποιους παρατηρητές.

Στην Ελλάδα του καλοκαιριού βλέπεις την πραγµατικότητα αντεστραµµένη. Σε κάποια νησιά, για παράδειγµα, ουδείς δείχνει να έχει βιώσει ό,τι έναν χειµώνα ολόκληρο βιώναµε µέσω των πολεµικών σειρήνων των τηλεοπτικών δελτίων. Εκεί δεν έφτασε η «υπαγορευµένη» λιτότητα, που οδήγησε στη µείωση επιδοµάτων, συντάξεων, σχεδόν εξαφάνιση δώρου Πάσχα και το κυριότερο στη µόνιµη εγκατάσταση στον τόπο µας εκτός από τους αυστηρούς τεχνοκράτες του Νοµισµατικού Ταµείου και της ανασφάλειας και της απαισιοδοξίας. Οι τιµές απλησίαστες σε όλα τα είδη: από την ταπεινή σκιά της οµπρέλας µέχρι το λιτό δείπνο ενός ηλικιωµένου ζευγαριού. Η διαµονή σε παραθεριστικό προορισµό για µία εβδοµάδα, χωρίς υπερβολή, ισοδυναµεί µε έναν µισθό επαρκώς αµειβόµενου ιδιωτικού υπαλλήλου. Το παράδοξο και συνάµα θλιβερό είναι ότι όλοι αυτοί οι χώροι, που προσφέρουν αντί… ράβδου χρυσού τις υπηρεσίες τους, ασφυκτιούν! Ο µέσος Ελληνας ή δεν κατάλαβε, ή πεισµατικά αρνείται να καταλάβει, ή κάτι περισσότερο γνωρίζει από όσους αναπαράγουν και δηµοσιοποιούν τα οικονοµικά στοιχεία µιας χώρας, που δείχνει µε το ένα πόδι να µετεωρίζεται σε επικίνδυνο κενό…

Η UΝΕSCΟ αναγνώρισε και κατοχύρωσε ως τουρκική την καταγωγή του Καραγκιόζη. Οι εκπρόσωποι του Οργανισµού αν έκαναν τον κόπο να παρακολουθήσουν το θέατρο σκιών που καθηµερινά λαµβάνει χώρα στην Ελλάδα και τους κάθε λογής «Καραγκιόζηδες», που µε την καπατσοσύνη και την κουτοπονηριά τους καταφέρνουν να ζουν πλουσιοπάροχα, δεν θα είχε κανέναν ενδοιασµό για τον τόπο που γέννησε τον ξυπόλητο ήρωα. Δεν ζούµε στη χώρα της αθωότητας εδώ και πολλά χρόνια, ζούµε στη χώρα που κάθε µέρα της είναι µία µεθεποµένη καταιγίδας, ζούµε στη χώρα που ιδέες, αξίες, ιστορία, ένδοξο παρελθόν και ζοφερό µέλλον βράζουν στο ίδιο καζάνι. Οι ατµοί πια είναι τόσοι που δεν βλέπεις παρά οµίχλη…