Αϊτή: Πάμε από την αρχή…

Η στιγμή είχε φτάσει. Δύο σπιθαμές πιο πέρα ένα ζευγάρι χέρια ίδρωναν στην αναμονή. Τον καλούσαν κοντά τους έτοιμα να τον αγκαλιάσουν. Ο Ντέιβ τα κοίταξε διστακτικά. Ηξερε ότι τους χώριζε ένα βήμα. Αλλά δεν ήταν σίγουρος ότι μπορούσε να τα αγγίξει. Δεν τον τρόμαζε η πτώση, αλλά η επανάληψη. Στα οκτώ του χρόνια έπρεπε να ξεκινήσει πάλι από την αρχή: να μάθει να περπατά.

Σε ένα απόγευμα ο Ντέιβ Λουιζάρ έχασε το σπίτι του, τον αδελφό του και δύο άκρα του. Τα σημάδια του σεισμού της Αϊτής θα τον συντροφεύουν για πάντα. Παρά τις πλαστικές, μία χαρακιά διατρέχει ακόμα το μέτωπό του και καταλήγει στην άνω πλευρά του χείλους του. Η μισή του μύτη μοιάζει τσαλακωμένη από τα χαλάσματα και ίσως χρειαστούν κι άλλα χειρουργεία για να φτιάξουν το σχήμα της. Το δεξί του χέρι τελειώνει δέκα εκατοστά κάτω από τον αγκώνα του. Με έναν επίδεσμο να καλύπτει μια πληγή που δεν λέει να κλείσει. Το δεξί του πόδι έχει ακρωτηριαστεί πάνω από το γόνατο. Και γύρω από τη μέση του ιμάντες συγκρατούν το προσθετικό του μέλος. Είναι λεπτό σαν σκουπόξυλο. Μοιάζει εύθραυστο. Νομίζεις ότι δεν μπορεί να τον στηρίξει. Από τον περασμένο Απρίλιο ο Ντέιβ βρίσκεται στη Βοστώνη μαζί με τον πατέρα του. Φιλοξενείται στο σπίτι μιας οικογένειας Ελλήνων. Οταν έφτασε από την Αϊτή ήταν ντροπαλός, σχεδόν φοβισμένος στη θέα της μεγαλούπολης. Χαμήλωνε το βλέμμα όταν του μιλούσαν και κυλιόταν στο πάτωμα. Σήμερα στέκεται όρθιος.

Τρεις μέρες στα χαλάσματα
Ο Πέτρος Μοσχόβης, ειδικευόμενος γιατρός στα Τμήματα Παθολογίας και Παιδιατρικής του Γενικού Νοσοκομείου της Μασαχουσέτης, γνώρισε τον Ντέιβ τον Φεβρουάριο. Είχε επισκεφτεί την Αϊτή στο πλαίσιο μιας ανθρωπιστικής αποστολής ως εθελοντής της οργάνωσης Ρartners in Ηealth. Εναν μήνα πριν από την άφιξή του ο σεισμός των επτά ρίχτερ είχε ισοπεδώσει πολιτείες και ζωές. Οι νεκροί ξεπέρασαν τους 200.000. Ο Ντέιβ θα μπορούσε να είναι σήμερα ένας αριθμός χαμένος στα ερείπια. Τον έσωσε όμως ένα όνειρο.

«Ημουν σε ένα μπαρ με φίλους μου όταν άρχισε να τρέμει η γη», μου λέει ο Λουί Λουιζάρ, πατέρας του Ντέιβ. «Οταν τελείωσε ο σεισμός και κατακάθησε η σκόνη έτρεξα στο σπίτι. Βρήκα τη γυναίκα μου να κλαίει. Νόμιζα ότι είχα χάσει τα παιδιά μου. Το επόμενο βράδυ η γυναίκα μου είδε σε ένα όνειρο ότι τα παιδιά ήταν ζωντανά, ήξερε πού να τα βρούμε. Το πρωί σκάψαμε τα συντρίμμια. Πρώτα έσωσα τον Ντέιβ και μετά το 3χρονο αδελφάκι του. Αλλά ήταν αργά για τον 5χρονο γιο μου».

Οι υποδομές στην πόλη Καμπαρέ όπου ζούσαν οι Λουιζάρ, αλλά και την πρωτεύουσα Πορτ-ο-Πρενς, δεν επαρκούσαν για τον Ντέιβ. Στα νοσοκομεία οι ασθενείς στοιβάζονταν σε σκηνές, στα κρεβάτια δεν υπήρχαν σεντόνια, οι συγγενείς κοιμούνταν στο πάτωμα, κάτω από τα ράντζα.

Η Αριάδνη Νιαβραδάκη, σύζυγος του κ. Μοσχόβη, δεν είχε δει τον Ντέιβ να περπατά. Ούτε να στέκεται όρθιος. Είχε περάσει μαζί του ατέλειωτες ώρες στο πάτωμα του σπιτιού της, στο Μπράιτον, παίζοντας με Ρlaymobil. Στις αρχές του περασμένου Μαΐου πήγαινε να τον ανταμώσει στο νοσοκομείο Shriners, στο Σπρίνγκφιλντ, όπου επί μία εβδομάδα ο Ντέιβ προσπαθούσε να συνηθίσει τα νέα του προσθετικά μέλη. Το νοσοκομείο είχε φιλοξενήσει έξι παιδιά από την Αϊτή με αντίστοιχους τραυματισμούς.

«Μου είναι δύσκολο, ορισμένες φορές δεν αντέχω την πίεση. Ομως αυτό το παιδί μού δίνει δύναμη, μου λέει να μην ανησυχώ, μου λέει πως όλα θα πάνε καλά», λέει ο κ. Λουιζάρ για τον γιο του. Πριν από τον σεισμό ο κ. Λουιζάρ ήταν πλανόδιος πωλητής πάγου ή έκανε περιστασιακά μεροκάματα στις οικοδομές. Με δυσκολία τάιζε την οικογένειά του- το 25% των παιδιών στην Αϊτή υποσιτίζονται. Οσο βρίσκεται στην Αμερική η γυναίκα του και το μικρότερο παιδί του μένουν με συγγενείς στην Αϊτή. Κανείς δεν ξέρει για πόσο ακόμη θα είναι χώρια. Ολα εξαρτώνται από την ταχύτητα της ανάρρωσης του Ντέιβ. Η οικογένεια των Ελλήνων θα τους φιλοξενήσει όσο χρειαστεί. «Τους είμαι ευγνώμων, τους θεωρώ αδέλφια μου», λέει ο κ. Λουιζάρ.

Ο κ. Μοσχόβης γεννήθηκε στο Σικάγο από έλληνες γονείς. Σήμερα ζει στη Βοστώνη μαζί με τη γυναίκα του Αριάδνη Νιαβραδάκη, η οποία μεγάλωσε στη Νότια Αφρική. Οπως λένε, ο ερχομός του Ντέιβ έφερε ζωντάνια στο σπίτι τους. Δεν μιλούν γαλλικά ή την κρεολική, όμως κατάφερναν να συνεννοηθούν με νοήματα. Οταν έφτασε η στιγμή να αποχωριστούν για λίγο, μέχρι ο Ντέιβ να ολοκληρώσει τις φυσικοθεραπείες του, δεν υπήρχαν στεγνά μάτια στο σπίτι. «Θέλω κάποια στιγμή να επιστρέψω στην Αϊτή», λέει ο κ. Μοσχόβης.


«Θέλω να τον δω να περπατά»

Ο ΝΤΕΪΒ θα χρειάζεται ένα καινούργιο μέλος κάθε χρόνο, μου λένε οι γιατροί, αφού βρίσκεται στην ανάπτυξη. Τεχνητά μέλη σαν κι αυτό κοστίζουν χιλιάδες δολάρια. Η Αϊτή όμως είναι η πιο φτωχή χώρα του δυτικού ημισφαιρίου. Τέσσερις στους πέντε πολίτες της ζουν με λιγότερα από δύο δολάρια την ημέρα. Ο κ. Λουιζάρ δεν θέλει να κάνει μακροπρόθεσμα σχέδια, θέλει να δει πρώτα τον γιο του να περπατά. «Πρέπει να διδαχτούμε από το παράδειγμά των Αϊτινών», λέει ο κ. Μοσχόβης. «Είναι ένας λαός που έχει συνηθίσει σε μεγάλο βαθμό φτώχειας και σκληρής ζωής, γι΄ αυτό είναι ευγνώμονες για ό,τι έχουν. Αυτό το παιδί τα έχασε όλα κι όμως το βλέπεις να είναι τόσο χαρούμενο. Δυστυχώς εμείς νομίζουμε ότι ο κόσμος μάς χρωστάει τα πάντα». Μόλις έφτασε η κ. Νιαβραδάκη στο νοσοκομείο Shrines ο Ντέιβ στεκόταν στον διάδρομο του δευτέρου ορόφου. Μπροστά του μία νοσηλεύτρια τον καλούσε στην αγκαλιά τηςένα βήμα μακριά. Ο Ντέιβ τέντωσε το προσθετικό του μέλος. Καθώς η φτέρνα του παπουτσιού άγγιξε το πάτωμα το σώμα του έγειρε στα αριστερά. Νόμιζες ότι θα πέσει, αλλά ένα μπαστούνι σήκωσε το βάρος του. Ο Ντέιβ κλείδωσε το τεχνητό μέλος τοποθετώντας το κάθετα στο πάτωμα, χαμογέλασε στη νοσηλεύτρια και σήκωσε το αριστερό του πόδι. Ενα ζευγάρι χέρια έσφιξαν τη μέση του.

LΙΝΚ:

Δείτε τον Ντέιβ Λουιζάρ να περπατά στο βίντεο των «ΝΕΩΝ» στην ιστοσελίδα: www.tanea.gr