[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Σαν κι εμάς…

ΗΜΟΥΝ διχασμένη. Το παραδέχομαι. Δεν ήξερα αν ήθελα να πάω σε εκείνο τον περίεργο Προμηθέα στο Ηρώδειο με τους 100 Αθηναίους επί σκηνής. Ητανε λίγο που τέλειωνε το Φεστιβάλ και είχα κουραστεί από τα πολλά που είχα δει. Ητανε λίγο που μάθαμε στην Πειραιώς και οι παραστάσεις στο Ηρώδειο μάς μοιάζουν πια λίγο λαϊκές, λίγο μαζικής κουλτούρας. Ητανε και που βαθιά μέσα μου δεν μπορώ να την ξεπεράσω εκείνη την «κλασική παιδεία» και παλεύω μεν με την πρωτοπορία, αλλά είναι και φορές που με πιάνει το συντηρητικό μου. Αλλά το αποφάσισα να πάω να τον δω αυτόν τον Προμηθέα μιας και οι Ρίμινι Πρότοκολ με είχαν κερδίσει με την περσινή τους παράσταση.

Και οι 100 βγαίνουν στη σκηνή. Αμήχανοι, εκεί πάνω στη σκηνή του Ηρωδείου. Αμήχανοι κι εμείς απέναντι. Χωρίς γραβάτες και κοστούμια. Με τα καπελάκια τους, τα σορτσάκια τους, τις σαγιονάρες τους.

Σαν κι εμάς. Και μετά ένας ένας να παίρνουν μικρόφωνο. Χωρίς επιτήδευση οι περισσότεροι. «Μένω Καλλιθέα». Ετσι χωρίς άρθρο. Κι ας έχει περάσει αυτή η μόδα. «Είμαι δικηγόρος και τάσσομαι με τη βία επειδή κανείς άλλος δεν ήθελε να κρατήσει αυτήν την πινακίδα». Τίμιο. «Είμαι μαθητής, αλλά τα καλοκαίρια στύβω πορτοκαλάδες στην παραλία». Τον ζήλεψα. Κι εκείνο το πιτσιρίκι, το πιο μικρό της παράστασης, ούτε δύο ετών… Στην αρχή νόμιζα πως δεν ήταν εκείνο που μιλούσε. Οταν όμως μπροστά στο μικρόφωνο ρώτησε «ποιος αγαπάει τη μαμά του;», δεν άντεξα. Μάσκαρα και μέικ απ έγιναν ένας χυλός. Και άντε μες στο σκοτάδι να βρεις και χαρτομάντιλο στην τσάντα.

Και μπορεί να μην κατάλαβα τι δουλειά έκανε η κυρία που ήταν ονειροποιός. Μπορεί να ξαφνιάστηκα με την 92χρονη γιαγιά που παραδέχτηκε πως έχει σκεφτεί να αυτοκτονήσει. Δεν θα μου περνούσε από το μυαλό ότι αυτή η τόσο ζωντανή γυναίκα που πέταξε το μπαστούνι στο φινάλε για να μπει στον χορό με ενθουσιασμό 20χρονης είχε σκεφτεί να βάλει τέλος στη ζωή της. Και μπορεί να μη θεώρησα πως έκλεψε την παράσταση η Κωνσταντίνα Κούνεβα, ίσως από μια έμφυτη επιφύλαξη προς τους ήρωες. Ξέρω όμως γιατί χειροκρότησα με την ψυχή μου. Γιατί εκεί πάνω ήμουν κι εγώ. Ολο αυτό ήταν αλήθεια. Και ίσως τελικά το καλύτερο θέατρο να το γράφει η ζωή.