Χωρίς προσανατολισµό

Η µετάβαση του Θοδωρή Ζαγοράκη στο Μόναχο µπορεί να λειτουργήσει ως… µπαµπούλας στον ΠΑΟΚ. Γιατί είναι γεγονός ότι κάτι δεν πάει καλά µε την οµάδα που καλείται σε λίγες ηµέρες να αντιµετωπίσει τον Αγιαξ και να αρχίσει την πορεία της για είσοδο στους οµίλους του Τσάµπιονς Λιγκ.

Το εγχείρηµα, δύσκολο αναµφίβολα. Πού βαδίζει ωστόσο ο ΠΑΟΚ; Κάθε αλλαγή τεχνικού ενέχει κινδύνους. Ο Μπερέτα, εν αντιθέσει µε τον προκάτοχό του τον Σάντος, ελάχιστα χρησιµοποιεί µαζί το δίδυµο των Βιτόλο και Γκαρσία. Θυµίζουµε ότι αµφότεροι οι χαφ σύµφωνα µε όλες της ψηφοφορίες αναδείχθηκαν οι καλύτεροι της (περασµένης) σεζόν! Η άµυνα, εκεί που δεν δεχόταν γκολ, τα τρώει τρία τρία! Και τα περισσότερα από στηµένες φάσεις. Και µένουν τόσο εκτεθειµένοι οι οπισθοφύλακες, ώστε συχνά υποπίπτουν σε πέναλτι! Να χάλασε µέσα σε λίγες µόλις ηµέρες, η πλέον καλή γραµµή της οµάδας; Διότι από την άµυνα άρχιζε η σωστή λειτουργία του συνόλου.

Το βέβαιο είναι πως έχουµε µετάβαση σε νέα κατάσταση. Η απόλυτη προσήλωση στο πλάνο (επί Σάντος) έδωσε τη θέση της σε ένα παιχνίδι που δεν ακολουθεί εντελώς τους κανόνες. Ο Μπερέτα, τέκνο της ιταλικής σχολής, δίνει κάποιες ελευθερίες στους παίκτες του και βλέπουµε ακόµη και τον Τσιρίλο να παίζει πολύ και να προωθείται περισσότερο – ως ένα πρόσθετο πλέι µέικερ!

Πού θα οδηγήσει η διαφορετική φιλοσοφία του Μπερέτα; Ο Ιταλός είχε καλές συστάσεις και άπαντες τον εµπιστεύονταν. Μοιάζει, πάντως, µε άτοµο που έχει τη διάθεση να κατευθύνει κάπως αλλιώς τον ΠΑΟΚ, όχι να τον προχωρήσει στο ίδιο µοτίβο. Και ο ΠΑΟΚ, ναι µεν µπορεί να το πετύχει στο απώτερο µέλλον, το µείζον όµως είναι να διεκδικήσει ό,τι παραπάνω µπορεί από τον Αγιαξ, ώστε να αποκτήσει οξυγόνο η οµάδα και το ταµείο ρευστό! Εδώ είναι το στοίχηµα για τον Ιταλό.