[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Τρέξε να προλάβεις το… τίποτα

Η καλοκαιρινή πρεµούρα να τα προλάβουµε όλα φτάνει σε όρια Βέγγου. Ανέβα, κατέβα Λυκαβηττό (µε τα πόδια), τρέχα στο Θέατρο Βράχων, κλείσε για το Μέγαρο, βάλε βενζίνη για την Επίδαυρο, πάρε στο ενδιάµεσο και τη µικρή απ’ τη φίλη της γιατί συµπλήρωσε διήµερο (και πρέπει να αλλάξει βρακί) _ και µόνο που τα σκέφτοµαι µε πιάνει µια ελαφριά ηµικρανία. Η αλήθεια είναι ότι την ηµικρανία την έχω µετά_ ευτυχώς. Λες κι έχει κάνει ντιλ µε την εργοδοσία. Τρέξε πουλάκι µου (λέει η ηµικρανία), τρέξε τώρα που µπορείς, να αποδώσεις τα µέγιστα, και µόλις πας να χαλαρώσεις θα σου υπενθυµίσω εγώ την ύπαρξή µου, για να µην έχεις να ασχολείσαι µε αηδίες. Ετσι γίνεται τώρα. Αποδοτικότης.

Αποτελεσµατικότης. Και µε την έµπνευση στο φτερό. Η ηµικρανία δεν είναι µέσα στο πακέτο του «νιου ντιλ», αυτό πρέπει να το χειριστείς µόνη σου, να το λύσεις.

Με αυτά και µε κείνα περνάνε οι ζεστές µέρες του καλοκαιριού γεµάτες, άντε και µε κάνα ποτό στη Μαβίλη, κάνα «βρώµικο» µε πολλή µουστάρδα καθ’ οδόν για το σπίτι, και µέχρι να σβήσει η µηχανή και να πάει για ύπνο έρχεται η επόµενη και φτου κι απ’ την αρχή. Τώρα που το σκέφτοµαι, έχει και µια κρυφή ηδονή αυτή η ζαλάδα. Αλλιώς δεν θα γινόταν. Αδρεναλίνη (γιατί το σύστηµα δουλεύει στο φουλ) σε συνδυασµό µε τη διαστροφή της εποχής, που σε θέλει κριτικό θεάτρου, µουσικής, λογοτεχνίας, χορού και πλήρως ενηµερωµένο για τα πάντα (πόσω µάλλον όταν δηλώνεις δηµοσιογράφος). Μόνο που αυτού του είδους η επαφή µε την τέχνη µοιάζει µε αδιάφορη γνωριµία. Με έργο όπου σε παίρνει ο ύπνος. Μια διαρκής κατανάλωση εικόνων και κακοχωνεµένων νοηµάτων που απλά εξαίρει τον ναρκισσισµό σου και την ικανότητά σου να ψεύδεσαι µε χάρη. Και που το είδα, τι έγινε; Εµεινε τίποτα; Εγραψε κάτι στον σκληρό δίσκο; Είχα τον χρόνο να το συζητήσω, να τσακωθώ, να πάω µετά να ψάξω, να το ξανασκεφτώ; Κι αν µε γυρίσουν ανάποδα και µε στύψουν, θα έχει µείνει τίποτα απ’ όλη αυτή την υστερία του ενηµερωµένου θεατή;