Τι να θυμηθώ…

«Σου άρεσε το Μουντιάλ;» Η ερώτηση με αιφνιδίασε. Δεν το είχα σκεφτεί μέχρι εκείνη την ώρα… Το σωστό θα ήταν να απαντούσα ύστερα από δέκα, ίσως και είκοσι χρόνια. Οταν θα είχε ολοκληρωθεί η «απόσταξη» των στιγμών που πρόσφερε αυτή η διοργάνωση. Γιατί αυτό εντέλει είναι ένα Μουντιάλ. Στιγμές.

Πίσω από κάθε στιγμή κρύβεται και μία ιστορία. Ελάχιστα είναι τα γκολ που χαράσσονται στο μνημονικό. Πρέπει να έχουν κάτι το ιδιαίτερο, να προκαλούν πόνο, αμφισβήτηση, αντιπαράθεση. Οπως και οι νίκες, οι επιτυχίες των ομάδων. Η φυσική ροή σε ένα Μουντιάλ θεωρείται «πεπερασμένη». Το αφύσικο, το άδικο είναι αυτό που μένει αξεπέραστο. Τι θα θυμόμαστε λοιπόν απ΄ αυτό το Μουντιάλ; Σπάω το κεφάλι μου να θυμηθώ ένα γκολ που μου έκανε εντύπωση. Α, το βρήκα! Είναι του Φρανκ Λάμπαρντ στον αγώνα Αγγλία- Γερμανία. Ο άγγλος ποδοσφαιριστής θα χρωστά ευγνωμοσύνη ύστερα από πολλά χρόνια στον ουρουγουανό ρέφερι Χόρχε Λαριόντα και τον βοηθό του Μαουρίτσιο Εσπιζόνα ο οποίος δεν καρακύρωσε το γκολ που πέτυχε, αφού κατάφερε να ασχολούνται μαζί του όσο θα υπάρχει το Παγκόσμιο Κύπελλο. Ο Λάμπαρντ κατέκτησε άθελά του μία θέση στην Ιστορία.

ΚΑΙ ΚΛΑΜΑ…
Χαρακιά στη μνήμη μας προκάλεσε ξανά ο Ντιέγκο Μαραντόνα. Με τις αγκαλιές και τα φιλιά του στους παίκτες, τις άσπρες τρίχες στο κεφάλι του, την εμφάνισή του με το γκρι κοστούμι, αλλά και το βουβό κλάμα του στην αγκαλιά της αγαπημένης του κόρης Ντάλμα. Στην εικόνα του Ντιέγκο είδαμε όλοι εμείς που έχουμε πάνω κάτω τη δική του ηλικία, τη δική μας εικόνα. Σαν χθες μου φαίνεται που τον είδα νεαρό, αδύνατο, με φουντωτά μαύρα μαλλιά να παλεύει με τα θηρία για να φτάσει στην Ιθάκη του. Οσα ναρκωτικά κι αν έχει πάρει, όσες τρέλες κι αν έχει κάνει στη ζωή του, ο Ντιέγκο θα είναι πάντα στην καρδιά όσων έζησαν παράλληλα με αυτόν τα χρόνια της δόξας του. Τα χρόνια του είναι και χρόνια δικά μας. Κομμάτι της ζωής του είναι και δική μας ζωή.

ΕΜΜΟΝΕΣ
Για μας τους Ελληνες θα μείνει ιστορική η διοργάνωση γιατί πετύχαμε το πρώτο μας γκολ και την πρώτη μας νίκη σε Παγκόσμιο Κύπελλο. Γι΄ αυτούς που πιστεύουν ωστόσο στις ικανότητες της ελληνικής ομάδας και των παικτών της, όπως είμαι κι εγώ, αυτό το Μουντιάλ θα μείνει στη μνήμη ως μία χαμένη ευκαιρία για διάκριση και ως το αποκορύφωμα των εμμονών του Οτο Ρεχάγκελ.

Οσον αφορά τα «αστέρια» του Μουντιάλ που τελικά δεν έλαμψαν θα πρέπει να ειπωθεί επιτέλους μία αλήθεια: τα «αστέρια» είναι δημιούργημα του Τύπου και των χορηγών. Είναι ετερόφωτα όπως το φεγγάρι. Ταλαντούχοι ποδοσφαιριστές υπάρχουν εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες. Και κάθε φορά, ανάλογα με τις συγκυρίες, επιλέγονται ποιοι θα «φωτιστούν».

Το ποδόσφαιρο είναι ομαδικό άθλημα και ακόμα αυτοί που υποστηρίζουν ότι ο Μαραντόνα πήρε μόνος του το Μουντιάλ το ΄86 απλά έχουν άγνοια του αθλήματος.