Μουντιολόγιο

Μακαράπα
Φιλαθλέων

Τη βουβουζέλα ασφαλώς την εμπεδώσαμε: ελλείψει μάλιστα αθλητικών συγκλονισμών, θα είναι πιθανότατα η πιο ανθεκτική ανάμνηση από το Μουντιάλ που μόλις τέλειωσε. Το άλλο, όμως, φετίχ της Νότιας Αφρικής, η μακαράπα, το πολύχρωμο καπέλο με κολλημένα επάνω τα πιο ετερόκλητα αντικείμενα, είναι αυτό που θα χρησιμεύσει για τον δικό μας επίλογο.

Η μακαράπα 2010, πέρα από την αναγκαστικά ενσωματωμένη βουβουζέλα, θα έχει οπωσδήποτε πάνω της ένα πλατύ αφρικανικό χαμόγελο. Τα παιχνίδια μπορεί να μην ήταν σπουδαία, όμως όλοι συμφωνούν ότι το πνεύμα των αγώνων ήταν υπέροχο, οι κάτοικοι αγκάλιασαν με περηφάνια και δοτικότητα το τουρνουά κι έδειξαν την αξιοπρεπή φτώχεια που τόσο λείπει από το σύγχρονο ποδόσφαιρο. Κάπου θα πρέπει να μπει κι ένα σύμβολο (ούτε ταύρος, ούτε τουλίπα, μάλλον δικαιωματικά ένα χταπόδι) της θριαμβεύτριας γηραιάς αλλά θαλερής ηπείρου. Ξεχωριστά θα είναι βέβαια τα χρώματα του νικητή- κάθε Παγκόσμιο Κύπελλο είναι η ιστορία αυτού που το κατακτά.

Και το κόκκινο ταιριάζει πολύ με το αφρικανικό ουράνιο τόξο.

Ως σύμβολο του τελικού, το καπέλο μας θα μπορούσε να έχει το μηδέν για το πρώτο ημίχρονο.

Τον μοιραίο Ρόμπεν για το δεύτερο. Ή, πιο πιασάρικο, το πρόσωπο του Αντρές Ινιέστα, που χάρισε τη νίκη στην Ισπανία. Ευτυχώς πάντως που δεν υπάρχει χώρος για τους προπονητές. Γιατί και οι δύο προπονητές του τελικού ήταν ιδιαίτερες περιπτώσεις- ο διπλός ρεαλιστής (Ρεάλ Μαδρίτης και ιδιοσυγκρασία) από τη Σαλαμάνκα και ο διπλός μιλιταριστής (εμφάνιση και αγωνιστικό πλάνο) από το Ρότερνταμ. Και οι δυο πατούσαν γερά στη γη, όμως και οι δύο αποφάσισαν να μας χαρίσουν έναν τελικό (σχεδόν) χωρίς γκολ. Βέβαια μόνον ο Ντελ Μπόσκε άγγιξε για λίγο, χτες το βράδυ, τον ουρανό που ανήκει στους παίκτες του- και στη θεά Τύχη.

Δίκαιος νικητής η Ισπανία; Εξαρτάται πώς το βλέπει κανείς και αν του φτάνει να είναι καλύτερη κατά 0,01% από τη γενναία αντίπαλό της. Ο Κρόιφ πάντως, 36 χρόνια μετά το δικό του Κύπελλο, έπεσε μέσα- κι έκανε εχθρούς όλους τους συμπατριώτες του. Το βέβαιο είναι ότι ένα Μουντιάλ που άρχισε με βουβουζέλα και τέλειωσε με μακαράπα κρίθηκεέστω και στο τελευταίο δευτερόλεπτο- με τίκι-τάκα.