[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Εργολαβικά Ελληνας…

Ενα ζευγάρι γύρω στα 35 αποφάσισε να κάνει µια αναγνωριστική βόλτα στην αγορά… κατοικίας. Ακουγαν διαρκώς για «πτώση των τιµών» και για «σπίτια στα αζήτητα». Είχαν σταµπάρει ένα τέτοιο. Η οικοδοµή είχε τελειώσει εδώ κι έναν χρόνο. Κι ήταν όλα απούλητα. Πήγαν να ρίξουν µια µατιά λοιπόν. Και µάλλον θα έχουν να διηγούνται για καιρό εκείνη την µέρα. Με σοκ και δέος τον αντίκρυσαν. Οδοντογλυφίδα στο στόµα. Παπούτσι λευκό, φιδέ, µυτερό και λουστρίνι. Υφος χιλίων Ζαν Κλοντ Τρισέ. Και βάλε. Μεγαλοεργολάβος «που ξεκίνησε από τα Τρίκαλα χωρίς στον ήλιο µοίρα». Τα 100 τ.µ. προς 800.000 ευρώ έµαθαν από τον µεσίτη που ξεφούρνισε µε ενοχές το ποσό. Στα 150 τ.µ. η τιµή εκτοξευόταν στα 1,5 εκατ. ευρώ. Γιατί όχι; Σε αυτήν τη χώρα µπορεί να µπήκε το ΔΝΤ αλλά είναι ακόµη ζωντανά τα «τριγλυκερίδια» της αντιπαροχής. Ο µεσίτης άλλωστε τού έχει πει ότι αν πουλήσει κάποιος πρώτος στην περιοχή, θα είναι αυτός.

Δεν απάντησε καν στην ερώτηση της νεαρής γυναίκας: «Πόσα δίνετε λοιπόν το διαµέρισµα;». Προτίµησε να αγορεύει (διατηρώντας φυσικά το τουπέ του και δυστυχώς για τους συνοµιλητές του την οδοντογλυφίδα στο στόµα) για τη διαφθορά στη χώρα. Για την κυβέρνηση Σηµίτη που µας έριξε, λέει, στον γκρεµό.

Ωρυόταν για τα λεφτά που έφαγαν τα «λαµόγια». Προς Θεού, για την πενταετία που ακολούθησε ούτε λόγος. Κι όµως, όσο τον κοιτούσαν κι οι δύο τόσο περισσότερο τους την έδινε η κραυγαλέα ελλαδίλα του…

Βλάχος. Κουτοπόνηρος. Καπάτσος. Και µε – αδήλωτα – λεφτά. Εριξε κάποια «φράγκα» για να φτιάξει διαµερίσµατα. Κάποιο κορόιδο θα βρεθεί να τα αγοράσει.

Ζητούσε όσα του λείπουν. Κι όσα λείπουν από τις οικιστικές φαντασιώσεις των υποψήφιων – νεόπλουτων – θυµάτων του. Φυσικά τού έφταιγε το κράτος που τολµά να τον φορολογήσει. Ηταν το Greek dream. Με σάρκα και οστά. Είχαν έρθει αντιµέτωποι µε τη «βαθιά» Ελλάδα. Κι ήταν, είπαν στην παρέα τους µετά, χειρότερο κι από τον φόβο τους ότι θα γίνουν φτωχοί. Οταν έκλεισαν την εξώπορτα, δεν άντεξαν. «ΔΝΤ που µας χρειάζεται», είπαν µε µια φωνή…