Champions Greek

Το τέλος των one man shows…
» ΑΠΟ ΤΟΝ , Αντώνη Λαγό

Πάλι μέσα έπεσε το χταπόδι- Πάμε Στοίχημα. Κατάντησε εκνευριστικό το θέμα. Αναγνωρίζω ότι το μαλάκιο έχει το κληρονομικό χάρισμα, όμως από την άλλη είναι μεγάλο ξενέρωμα να παρακολουθείς έναν ποδοσφαιρικό αγώνα υποψιασμένος για το ποιος θα νικήσει στο τέλος. Σαν να βλέπεις ταινία της Αγκαθα Κρίστι γνωρίζοντας ότι ο δολοφόνος είναι ο μπάτλερ. Γι΄ αυτό, όσοι έχουν συνταγές για χταπόδι, ας τις στείλουν στο ενυδρείο του Ομπερχάουζεν μπας και γλιτώσουμε από τον ξερόλα με τις βεντούζες.

Ισπανία- Ολλανδία, λοιπόν. Και οι δύο φιναλίστ ξεχειλίζουν ταλέντο- καμία αντίρρηση- σίγουρα όμως δεν ήταν ο πλέον αναμενόμενος τελικός. Οι πιο πιθανοί συνδυασμοί θα περιελάμβαναν τη Βραζιλία, την Αργεντινή, την Ιταλία, την Αγγλία ή τη Γαλλία, οι οποίες όμως από πολύ νωρίς παρακολουθούν τη συνέχεια του Μουντιάλ από το σπίτι.

Τα προγνωστικά για τον τελικό τα αφήνω στον Πάουλ, που είναι και πιο ειδικός. Αυτό που προσπαθώ να καταλάβω είναι, γιατί στο τέλος αυτής της κούρσας έφτασαν οι συγκεκριμένες ομάδες κι όχι κάποιες άλλες πουστο κάτω, κάτω- ήταν πιο «χοντρά» φαβορί. Οποιος δώσει τη σωστή απάντηση σε αυτό το ερώτημα, θα έχει πλησιάσει πολύ στην ανακάλυψη του χημικού τύπου της επιτυχίας στο σύγχρονο ποδόσφαιρο.

Σε αυτό το Μουντιάλ είχαμε τεσσάρων κατηγοριών ομάδες:

Αυτές που ούτε σπουδαίους παίκτες διαθέτουν ούτε σπουδαίους προπονητές. Υπάρχουν μόνο για να «γεμίζουν» τις κληρώσεις και να δικαιολογούν την παγκοσμιότητα των Μουντιάλ. Συνήθως, μετά τα πρώτα τρία ματς τις ευχαριστούμε θερμά που ήρθαν στο πάρτι και τις συνοδεύουμε μέχρι το αεροδρόμιο. Νότια Αφρική, Αλγερία, Σλοβενία, Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία, Ακτή Ελεφαντοστού, Βόρεια Κορέα, Ελβετία, Ονδούρα και λοιπές επιβεβαίωσαν τον ρόλο τους ως κομπάρσοι και απεχώρησαν ησύχως.

Αυτές που επίσης υπολείπονται σε ταλέντο, όμως διαθέτουν κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που τις κάνουν να ξεχωρίζουν από τις άλλες- τις ατάλα ντες σκέτο. Είτε επειδή τρέχουν ασταμάτητα, είτε διότι έχουν απόλυτη πειθαρχία στο παιχνίδι τους, ή εξ αιτίας κάποιας άλλης τέτοιας αρετής, πουλάνε ακριβά το τομάρι τους αλλά, όταν βρεθούν αντιμέτωπες με την ποιότητα της αντιπάλου, το πουλάνε. Ουρουγουάη, Μεξικό, ΗΠΑ, Νότια Κορέα, Γκάνα, Ιαπωνία και Χιλή δυσκόλεψαν τη ζωή των αντιπάλων τους και αποκλείστηκαν μετ΄ επαίνων.

Αυτές που διαθέτουν ποδοσφαιριστές «σταρ», από εκείνους που λέμε ότι μπορούν να «καθαρίσουν» ένα ματς μόνοι τους, αλλά δεν είναι ομάδες. Είτε γιατί δεν έχουν σπουδαίο προπονητή, είτε γιατί δεν έχουν… καθόλου προπονητή, ή γιατί ο κατά τα άλλα καλός προπονητής τους αφελώς πιστεύει ότι όλο και κάποιος από τους «παικταράδες» του θα κάνει το… μαγικό του και θα πάρει το ματσάκι. Φέτος, όποτε συναντήθηκε μια ομάδα-σύνολο με μια ομάδα-συνονθύλευμα αστέρων, οι τελευταίοι είδαν… αστράκια. Βραζιλία, Αργεντινή, Ιταλία, Αγγλία και Γαλλία (τα «χοντρά» φαβορί που λέγαμε παραπάνω) μακελεύτηκαν στην Αφρική και τώρα «ψάχνονται» να βρούνε τι έφταιξε.

Αυτές που και ποδοσφαιριστές ποιότητας διαθέτουν, και προπονητές που κατάφεραν να τις κάνουν ομάδες. Κατά διαβολική σύμπτωση, οι πιο χαρακτηριστικές ομάδες αυτής της κατηγορίας είναι οι τέσσερις που έφτασαν στα ημιτελικά και θα τις δούμε στους τελικούς αυτό το Σαββατοκύριακο: Ισπανία, Ολλανδία, Γερμανία και Ουρουγουάη. Οι Ισπανοί, αν και ποτέ δεν τους έλειψε το ταλέντο, θα διεκδικήσουν αύριο το τρόπαιο για πρώτη φορά στην ιστορία τους, χάρη στον Ντελ Μπόσκε που «ξεπατίκωσε» τον τρόπο παιχνιδιού της Μπαρτσελόνα και έδωσε σε αυτό το ταλέντο προσανατολισμό. Και οι Ολλανδοί επιστρέφουν- επιτέλουςσε τελικό Μουντιάλ χάρη στον Μάρβαϊκ, που τους πήρε «ιπτάμενους» και τους προσγείωσε στον ποδοσφαιρικό ρεαλισμό.

Οι εποχές που ο Πελέ, ο Μαραντόνα ή ο Ζιντάν έπαιρναν δικαιωματικά το αγαλματίδιο σπίτι τους, ανήκουν στην Ιστορία. Γι΄ αυτό ο Μέσι, ο κορυφαίος μπαλαδόρος των ημερών μας, έμεινε με άδεια χέρια.


Λεξικό

Η τέχνη της διεύθυνσης μιας μάχης. Το σύνολο των μέσων που χρησιμοποιούνται ώστε να επιτευχθεί το επιθυμητό αποτέλεσμα. Στρατηγική.

Η Ιστορία είναι γεμάτη από στρατηγούς που υπερεκτίμησαν τη δύναμη του στρατού τους και τον οδήγησαν σε Βατερλώ. Το ίδιο και η ιστορία του ποδοσφαίρου. Κι αν πριν από πολλά χρόνια θεωρούσαμε γραφικό τον Νίκο Αλέφαντο που έλεγε σε εξέχοντα παίκτη του στον Ολυμπιακό «αγόρι μου, θα μπαίνεις στην περιοχή από αριστερά. Οχι, όχι, από δεξιά. Μπαίνε απ΄ όπου γουστάρεις, παικταράς είσαι», τι να πούμε για τον «πολύ» Μαραντόνα, που πίστεψε ότι η τακτική περιττεύει σε μια ομάδα που έχει στις τάξεις της τον Μέσι;

Το μοιραίο λάθος του αργεντίνου στρατηγού ήταν ότι στο πρόσωπο του κοντόσωμου άσου της Μπαρτσελόνα έβλεπε τόσο πολύ τον εαυτό του, ώστε δεν πρόλαβε να δει γύρω του πως το ποδόσφαιρο έχει αλλάξει, από τότε που ο ίδιος διέλυε με μία του ενέργεια τις στρατηγικές των αντιπάλων. Δυστυχώς για τον Μαραντόνα, για τον Μέσι, αλλά και για το ίδιο το ποδόσφαιρο.


Εχει φάση

ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ η αδικία κρύβεται στους δαιδαλώδεις διαδρόμους της νομικής επιστήμης. Αγορεύει ο εισαγγελέας για τον κατηγορούμενο κι εμείς στο ακροατήριο αναζητάμε με τα μάτια την… γκιλοτίνα. Αγορεύει ο συνήγορός του και ψάχνουμε για το… φωτοστέφανο. Επειτα κάτι δεν μας πάει καλά στην απόφαση, αλλά επειδή ο ποινικός κώδικας δεν ήταν το αγαπημένο μας ανάγνωσμα των διακοπών, πάμε πάσο.

ΣΤΟ ΠΟΔOΣΦΑΙΡΟ, αντίθετα, η αδικία δεν βρίσκει πουθενά να κρυφτεί. Πρώτον, επειδή εδώ το «έγκλημα» και η τιμωρία του απέχουν δευτερόλεπτα. Δεύτερον, επειδή το ακροατήριο – οι φίλαθλοι- γνωρίζουν τους κανόνες το ίδιο καλά με τον δικαστή των γηπέδων, τον διαιτητή. Πώς να τους μπερδέψεις με νομικίστικες ντρίμπλες;

ΣΕ ΑΥΤΟ το Μουντιάλ οι διαιτητές έκαναν «τέρατα». Μιλάμε για αλλοίωση αποτελεσμάτων. Και, για κακή τους τύχη, η τηλεόραση ήταν εκεί για να τους κάνει «ρόμπες» σε απ΄ ευθείας μετάδοση.

ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ο πρόεδρος της FΙFΑ, που μέχρι πρότινος δήλωνε «αφήστε το ποδόσφαιρο στα λάθη του», τώρα είναι έτοιμος για αλλαγές. Οι φάσεις έγιναν υπερβολικά γρήγορες για τους διαιτητές που, έτσι κι αλλιώς, θα έπρεπε να έχουν το μάτι της μύγας για να τα βλέπουν όλα, όπως έγραψε στο βιβλίο του ο Κολίνα. Ομως και οι φίλαθλοι έχουν το δίκιο τους όταν… μυγιάζονται.