Μουντιολόγιο

Πείνα
Φιλαθλέων

Ανήκω στην κατηγορία εκείνη των φιλάθλων για τους οποίους το ποδόσφαιρο δεν έχει αξία αν δεν είναι μια μικρή μορφή τέχνης, μια φευγαλέα έστω συμμετοχή στο ωραίο. Ο Διακογιάννης διηγείται ότι η ωραιότερη εμπειρία του σε Παγκόσμιο Κύπελλο ήταν η συναυλία των τριών τενόρων, στις Θέρμες του Καρακάλλα, αμέσως μετά τη λήξη ενός από τους άνοστους (είχαν κριθεί και οι δύο στα πέναλτι) ημιτελικούς του Ιτάλια ΄90. Βέβαια, είχε πάει πρώτα στο ματς και μετά στον Πλάθιντο, αλλά αυτός μόνο του έμεινε.

Κανένας Καρακάλλας στη Νότια Αφρική και οι τενόροι αποσυρμένοι πια ή νεκροί- όμως η τέχνη βρίσκεται, ως γνωστόν, παντού. Καθώς μεγαλώνω, η αγάπη μου και η όρεξή μου για ποδόσφαιρο δεν μειώθηκαν, όμως συμπληρώθηκαν από διάφορους προσωπικούς κωδίκελλους. Ενας από αυτούς είναι ότι δεν θα αφήσω ποτέ ένα καλλιτεχνικό γεγονός για να παρακολουθήσω ματς στην τηλεόραση. Εξαίρεση δεν προβλέπεται ούτε για το Παγκόσμιο Κύπελλο ούτε για τον Φιλαθλέοντααντίθετα, το νόημα του Φιλαθλέοντος είναι το ποδόσφαιρο μέσα από τα μάτια ενός μη επαγγελματία φιλάθλου. Κι έτσι βρέθηκα (η γυναίκα μου ποτέ δεν με ρωτάει) την ημέρα του δεύτερου ημιτελικού με εισιτήρια για παράσταση του Φεστιβάλ Αθηνών.

Δεν μπορώ να πω ότι δεν κολάστηκα- εξάλλου, οι νόμοι είναι φτιαγμένοι για να σπάνε. Δυο ισάξιες αλλά τόσο διαφορετικές ομάδες, δυο ποδοσφαιρικές σχολές, μια θέση στον τελικό, η απαντοχή της επανάληψης του 1974 ή μιας ενδοευρωπαϊκής σύγκρουσης Βορρά- Λατίνων.

Κυρίως η σαγηνευτική αβεβαιότητα για τον νικητή: η ποδοσφαιρική λογική έλεγε Γερμανία, ο Πολ το χταπόδι (και ο γιος μου) έδειξε Ισπανία. Κι ύστερα, τώρα που βελτιώνεται λίγο και η εικόνα του Μουντιάλ εγώ θα είμαι απών; Κι αν γίνει το παιχνίδι όλων των εποχών;

Τελικά, ακριβώς η εικόνα του Μουντιάλ με έκανε να μην παραστρατήσω. Παραείδα πολλά παιχνίδια και τα περισσότερα δεν το άξιζαν. Η τέχνη- ή η υπόσχεσή της- αξίζει πάντα (εξάλλου, υπάρχει και η βραδινή εκπομπή με σβηστό τον ήχο των παρουσιαστών). Κι έτσι πήρα, χωρίς πολλές αναστολές, τον δρόμο προς την Πίνα.