Νέοι Δίσκοι

Οι νόµοι του Μέρφι και του ρυθµού
Της Μαρίας Μαρκουλή , mmarkou@dolnet.gr

Μέσα σε δροσερά έως κατεψυγµένα από το αιρκοντίσιον στούντιο, ακριβοπληρωµένοι παραγωγοί ψάχουν να βρουν τα επόµενα καυτά beat. Θα πουλήσουν µετά τον ρυθµό χρυσό σε καλοπληρωτές σταρ – συχνά και στον ανταγωνιστή τους – στην άγρια κούρσα της τελικής επικράτησης στην ποπ σκηνή. Αλλους, πάλι, δεν τους νοιάζει και τόσο. Το να είσαι κουλ (και έτσι να ακούγεσαι) δεν λέει τελικά και πολλά. Το πιστεύει ακράδαντα ο Τζέιµς Μέρφι – ή αλλιώς LCD Soundsystem, κάποτε κυνηγός του απόλυτου beat. Τώρα, δεν τον νοιάζουν αυτά. Ισως – λέει στις συνεντεύξεις του – όλη αυτή η υπόθεση (το να είσαι κουλ) να ήταν χαµένος κόπος. Το «Τhis Ιs Ηappening» µάλιστα, κατά τα λεγόµενα του Μέρφι, ίσως και να είναι το τελευταίο του άλµπουµ ως Soundsystem. Μετά, όλο και κάτι άλλο θα σκαρφιστεί. Ωστόσο, µπορεί µ’ αυτό να τελειώνει και όλη η ιστορία του ήχου του Μπρούκλιν και της dance – punk σχολής. Πήραν πτυχίο, πήγαν διακοπές. Θα επιστρέψουν µε άλλα πράγµατα στο µυαλό τους.

«Τhis Ιs Ηappening» έχει ήδη συµβεί. Αν και ο Μέρφι, µε τη µόνιµη «hangover» εικόνα του, έχει µερικά ακόµη αξιοσηµείωτα να σηµειώσει. Πως το πιο εφηβικό άλµπουµ το υπογράφει ένας 40άρης. Και τα πιο «Drunk Girls» της Νέας Υόρκης έχουν µεθύσει µε τον Μέρφι και το beat που σκαρώνει στο στούντιο. Με έναν ρυθµό που παίρνει συνεχώς πιο πολλές στροφές και παίζει σκουός µε τα ηλεκτρονικά «µπίου µπίου».

Ετσι, ο τύπος βάζει τίτλους στο club των κλαµπ αυτής της στιγµής. Ο,τι ακούς µοιάζει να έχει ετοιµαστεί µπροστά στα µάτια σου, έτοιµο για κατανάλωση – µην το τυλίξετε, θα το φάµε τώρα. «Οne Τouch is never enough», τα τραγούδια αποφθεύγµατα του Μέρφι είναι αυτό που ζητάει το κοινό των SΜS και του twitter, µια φράση για να περάσει στον ρυθµό και να χαθεί στη µουσική. Παρ’ όλα αυτά και την αµεσότητα του πράγµατος, κάπως σαν κόλληµα «παίζει» υπόγεια µια κρυφο-80s εµµονή που, µε τον δικό του νόµο, ο Μέρφι την περνάει από δέκα κόσκινα.

Και καθώς, λόγω ηλικίας, έχει και µια άλλη κρίση για τα πράγµατα – εκτιµώ τον αυτοσαρκασµό του µε το παιχνιδιάρικο και electro-vintage κοµµάτι του άλµπουµ, «Ι Can Change».

Μερικά πράγµατα – ευτυχώς δηλαδή – δεν αλλάζουν. Ο Μέρφι απλά τα οδηγεί εκεί όπου θέλει.

LΙΝΚ www.mariamarkouli.blogspot.com

Πιστοί και άπιστοι

«Μidnight Cowboy». Οι Faith Νο Μore διασκευάζουν Τζον Μπάρι. Απρόσµενα.

«Εpic». Είναι η στιγµή που (oι Faith Νo Μore) απογειώνονται. Χιλιάδες hardcore φαν έχουν να το λένε.

«Love is Μy Condition». Οι Faithless είναι ξεκάθαροι. Τhe Dance – και δεν το συζητάµε. «Crazy Βal’heads» λέει ο ο Μaxi Jazz (πιο Faithless από όλους) και λήγει το θέµα.

«Do Υou Want Τhe Τruth or Something Βeautiful». Η Ρaloma Faith σε ποπ, τύπου µάι-τάι σε ποτήρι µε οµπρελίτσα.

«Νew Υork».

Το καινούργιο σινγκλ της Ρaloma Faith. Ναι, ακόµη ένα για τη Νέα Υόρκη. Πoτέ δεν είναι αρκετά.


Χωρίς σπεσιαλιτέ

Είµαστε αρκετοί, όλοι εµείς που περιµένουµε πάντα τα νεώτερα από τον Μπεν και την Τρέισι, χρόνια τώρα – χανόµαστε, βρισκόµαστε, πάντα έχουµε ωραίες µουσικές να ακούσουµε, από τότε που «ψηθήκαµε» µια και καλή µε τους Εverything Βut Τhe Girl – και καλά κάναµε. Τις πιο πολλές φορές κάτι καλό είχαν για δείπνο. Αυτή τη φορά όµως µου φαίνεται, η Τρέισι βαρέθηκε να µαγειρέψει τις σπεσιαλιτέ. Δεν µας ξεπέταξε, βέβαια, µε φαστ-φουντ και λιπαρά, αλλά µε ένα εύκολο φαγητό, τίποτε ιδιαίτερο για να έχουµε να λέµε. Το «Love and its Οpposite» (Strange Feeling Records) της Τracey Τhorn µιλάει για διαζύγια, διαλυµένες και δύσκολες σχέσεις, ορµόνες και θέµατα που, κατά κανόνα, φτιάχνουν ωραία, πονεµένα τραγούδια, αλλά που εδώ δεν καταφέρνουν να βγουν από τον φράχτη που τα κλείνει. Επειδή όµως η Τρέισι έχει τον πρώτο λόγο, µε τον τρόπο που έχει να βάζει αλήθεια και ενδιαφέρον ακόµη και σε µεσηµεριανή τηλεοπτική σειρά, φέρνει στην επιφάνεια τις πιο όµορφες – έστω και όχι τόσο συναρπαστικές – στιγµές της αγάπης και του αντιθέτου της.


Πετάει γάντι

Από τα πιο όµορφα βραζιλιάνικα, εκεί που το ήρεµο γίνεται θυελλώδες και ένα «δροσερό» άλµπουµ αποκαλύπτει δεκαπέντε διαφορετικά τοπία. Η φωνή της Ceu είναι µαγική, αλλά το θέµα του «Vagarosa» (Urban Jungle) πάει κι αλλού – στις «πειραγµένες» µε τις λούπες και τα «σκρατς» µελωδίες της Ιπανίµα, σε µπιτάτη τζαζ και ενσωµατωµένο σε όλα αυτά καθοριστικό drum’ n bass. Η Ceu πετάει το γάντι στην Μπέµπελ Ζιλµπέρτο ή απλά οι δυο τους «ζωγραφίζουν» θαυµάσια τα µοντέρνα βραζιλιάνικα, φέρνοντας στην παράδοση τα µοντέρνα «αρχιτεκτονικά» σχέδια του ήχου και χρώµατα εξωτικά. Με φινέτσα και επιρροές από παντού, όπως πια συµβαίνει µε τη νέα γενιά των µουσικών που απλώνουν δίχτυα έµπνευσης όπου τους πάει το αεράκι που φυσάει. Είναι να σου πετύχει το κοκτέιλ – κι εδώ πέτυχε.