Μουντιολόγιο

Μπάλα(κ)
Φιλαθλέων

Κάποια πράγματα δείχνουν από την αρχή. Την έλεγαν άγουρη, χωρίς προσωπικότητα, με κακό εσωτερικό κλίμα, υπερβολικά φιλελεύθερο προπονητή και χτυπημένη από πολλούς τραυματισμούς της τελευταίας στιγμήςμε βασική εκείνη του αρχηγού και αστέρα της. Δεν φιγουράριζε σε κανέναν κατάλογο φαβορί και καμιά χαρτορίχτρα δεν την είχε δει στον ύπνο της. Ως και η ρήση του Λίνεκερ έτεινε να μπει στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας.

Λίγο είχαν υπολογίσει οι διάφοροι «ειδικοί» (με τιμητική αναμενόμενη εξαίρεση έναν Σωτηρακόπουλο που μιλάει γι΄ αυτά που βλέπουν τα μάτια του) ότι το θεωρητικά «λάιτ» Πρωτάθλημα αυτής της χώρας (σε σχέση με τα πολυδιαφημισμένα αγγλικό, ισπανικό, ιταλικό) ήταν το θεαματικότερο, μαζικότερο, με περισσότερους εγχώριους παίκτες και πιο ανανεωμένο όλης της Ευρώπης. Οτι και η εθνική ομάδα για την οποία μιλάμε (και έχετε ήδη καταλάβει για ποια πρόκειται) πέταξε από πάνω της κάθε περιττό λίπος, μένοντας όμως πιστή σε μια αγωνιστική και ψυχολογική νοοτροπία που την έχει καταστήσει την επιτυχέστερη όλων των εποχών σε Μουντιάλ. Οτι- μικρή αλλά εξαιρετικά χαρακτηριστική λεπτομέρεια- μόνο σε αυτή τη χώρα χρησιμοποιήθηκε αμέσως η περίφημη νέα μπάλα ώστε να εξοικειωθούν οι παίκτες- παντού αλλού αδιαφόρησαν ή εμπιστεύτηκαν το πηγαίο ταλέντο τους.

Κι έτσι οι Γερμανοί ξεκίνησαν το Μουντιάλ με μια τεσσάρα- Αυστραλία, είπαν οι περισσότεροι, δεν σημαίνει τίποτα. Αυτό που σήμαινε βέβαια ήταν ο τρόπος που έπαιζαν και συνέχισαν να παίζουν, ακόμα κι όταν έχασαν, στην κόψη του ξυραφιού, από τη Σερβία. Ενας τρόπος- σύγχρονη, απλή, εντυπωσιακή μπάλαπου έφερε άλλες δύο τεσσάρες, με Αγγλία και Αργεντινή. Και σιώπησαν οι καχύποπτοι: αυτά τα πάντσερ είναι πάνθηρες. (Κι ας μη χωνεύει κανένας μας την κυρία Μέρκελ).

Καθώς ξεδιπλώνεται αυτός ο δρόμος προς την κορυφή σκέφτομαι τον Μίχαελ Μπάλακ. Χαίρεται κι αυτός, ασφαλώς, αλλά η ψυχούλα του (ή μάλλον ο εγωισμούλης του) το ξέρει. Δεν είναι και λίγο πράγμα να μην έχεις κερδίσει ποτέ διεθνή διάκριση και τα «παιδιά» σου να απειλούν να το κάνουν χωρίς εσένα. Σε αυτή τη χειραφετημένη ομάδα, ακόμα και η πατροκτονία μοιάζει υγιής. Πόσω μάλλον η ταυροκτονία.