Το ευρωπαϊκό µυστικό

Ποια είναι η εξήγηση για το… ευρωπαϊκό πρωτάθληµα που διεξάγεται αυτές τις µέρες στα γήπεδα της Νότιας Αφρικής;

Οτι η Ευρώπη µπορεί σε συλλογικό επίπεδο να «ξεζουµίζει» τους παίκτες από τη Βραζιλία και την Αργεντινή, αλλά σε επίπεδο εθνικών οµάδων βρήκε τον τρόπο να στηρίζεται στους δικούς της άσους που δεν διαθέτουν στις οµάδες τους την ανάλογη αίγλη ούτε και τα ίδια συµβόλαια µε τους «συµπαίκτες» από τη Λατινική Αµερική αλλά έχουν να αντιπαρατάξουν τα δικά τους θέλω.

Με απλά λόγια ο Μέσι και ο Κακά ίσως και να εξαντλούν τις φιλοδοξίες τους στις φανέλες της Μπαρτσελόνα και της Ρεάλ Μαδρίτης, και όταν φτάσουν να φορούν αυτές της Αργεντινής και της Βραζιλίας αποδείχθηκε ότι δεν είναι σε θέση να τα κάνουν όλα µόνοι τους.

Η εποχή που ο Μαραντόνα και ο Πελέ µπορούσαν να κερδίσουν τα Κύπελλα µε τις δικές τους ενέργειες ανήκει πλέον στο µακρινό παρελθόν και τώρα ο νικητής θα πρέπει να στηριχτεί σε περισσότερους παίκτες. Σε χώρες όπως η Βραζιλία και η Αργεντινή, όπου το (ποδοσφαιρικό) ταλέντο ξεφυτρώνει τις πιο πολλές φορές από µόνο του στους δρόµους, είναι δύσκολο να βάλεις κανόνες και τακτικές σε αντίθεση µε την Ευρώπη, όπου σχεδόν όλοι προσπαθούν να το καλουπώσουν από µικρή ηλικία και να το δηµιουργήσουν ώστε να ανταποκριθεί στο σύστηµα της οµάδας. Οι Ισπανοί βασίζονται στην κατοχή της µπάλας, οι Γερµανοί στην πειθαρχία και στην αξιοποίηση του κενού χώρου, και οι Ολλανδοί στο σύνολο που δεν θα αφήσει πολλά µέτρα δράσης στον αντίπαλο.

Από αυτές τις οµάδες προφανώς και θα θυµόµαστε λιγότερους παίκτες και σαφώς όχι του (υψηλού) επιπέδου ενός Γκούλιτ, ενός Ματέους ή ενός Ραούλ αλλά οι πιθανότητες για να πετύχουν αυτοί κάτι µεγαλύτερο είναι πλέον ορατές…

Εκτός και αν η παρέα του Ντιέγκο Φορλάν έχει αντίθετη άποψη…