Dear Εconomist…

Απαντήσεις στα διλήμματα των αναγνωστών με τα εργαλεία της οικονομικής επιστήμης
Στις διακοπές καθόμουν σε ένα καφέ που προσέφερε και δωρεάν πρόσβαση στο Ιντερνετ. Καθώς πλησίαζε η ώρα του μεσημεριανού, ο ιδιοκτήτης μού ζήτησε να φύγω από το τραπέζι για τέσσερις όπου καθόμουν γιατί το μαγαζί του θα φιλοξενούσε ένα πάρτι. Μου δημιούργησε την εντύπωση πως δεν εκτιμά την παρουσία μου εκεί, παρ΄ ότι ήμουν ένας πελάτης που πλήρωσε. Πρέπει μια καφετέρια να προσφέρει δωρεάν σερφάρισμα στο Ιντερνετ αν δεν μπορεί να αντέξει το πιθανό οικονομικό κόστος που θα έχει η πολύωρη παραμονή κάποιων πελατών;

Τζον Απτον, ΠαρίσιΑγαπητέ Τζον, Ως άνθρωπος που σπάνια πίνει το εσπρέσο του χωρίς λάπτοπ συμπάσχω. Κατανοώ όμως και τον ιδιοκτήτη. Οπως οι περισσότεροι επιχειρηματίες προσφέρει στο καφέ του δωρεάν κάποια αγαθά και υπηρεσίες μαζί με τα προϊόντα που πουλάει.

Σε χρεώνει για τον καφέ αλλά όχι για τη χρήση του φλιτζανιού. Η ζάχαρη είναι τζάμπα.

Το πρόβλημα είναι ότι κάποιες από αυτές τις υπηρεσίες μερικές φορές μπορεί να αποδειχθούν ακριβές για τον ιδιοκτήτη. Κατά τη διάρκεια του μεσημεριανού γεύματος το να κάτσεις εσύ μόνος σου σε ένα τραπέζι για τέσσερις του κοστίζει πολύ. Κάποια εστιατόρια αντεπεξέρχονται σε αυτό το κόστος χρεώνοντας σε υψηλότερες τιμές ό,τι παίρνουν οι περισσότεροι που κάθονται πολλές ώρες, δηλαδή ορεκτικά, κρασί και επιδόρπια. Ορισμένες φορές αναγκάζονται να είναι πιο ευθείς.

Το θέμα δεν είναι το ασύρματο Ιντερνετ. Αλλά ότι μερικοί το εκμεταλλεύονται. Ισως ο ιδιοκτήτης θα έπρεπε να το κλειδώνει το μεσημέρι ή να ενημερώνει τους πελάτες του. Είναι όμως απαραίτητο αυτό; Αν εμφανιζόσουν στο καφέ του με ένα κιλό ζάχαρη, ο ιδιοκτήτης θα σε έδιωχνε. Υπήρχε δεν υπήρχε πινακίδα γι΄ αυτό. Θα ένιωθες τότε ανεπιθύμητος;

Τιμ Χάρφορντ From the Financial Τimes © Τhe Financial Τimes Limited 2010. Αll Rights Reserved