Με φιλοσοφία καριέρας το «προσέχω για να έχω»

Σε µερικούς µήνες θα γιορτάσει και τυπικά τα 40 χρόνια από την πρώτη εµφάνισή του στο Covent Garden του Λονδίνου ως Δόγης στην όπερα «Σιµόν Μποκανέγκρα» του Βέρντι. Το 1971 ο Πλάθιντο Ντοµίνγκο είχε εντυπωσιάσει ως βαρύτονος στο περίφηµο λυρικό θέατρο της βρετανικής πρωτεύουσας. Και τώρα επέστρεψε ως Σιµόν Μποκανέγκρα στο Royal Οpera Ηouse.

Το γεγονός ότι κρατά τον πρώτο ρόλο στην όπερα του Βέρντι δεν τον ακυρώνει ως τενόρο. Αλλωστε, µόλις που συµπληρώθηκε µία εβδοµάδα από τότε που έκανε τον Ζίγκµουντ, ρόλο τενόρου, στις «Βαλκυρίες» του Βάγκνερ στην Οπερα του Λος Αντζελες. Αυτό που πρέπει να του αναγνωρίσει κανείς είναι πως καθώς περνά ο καιρός γίνεται όλο και προσεκτικός και η µέριµνα που δείχνει για την υγεία του είναι σαν σφραγίδα στην καριέρα του. Εχει διάρκεια διότι φροντίζει να βλέπει «τι υπάρχει µετά τη γωνία» πριν φτάσει στη στροφή.

Αν και καταξιωµένος, η διαδροµή του Ντοµίνγκο δεν είναι βελούδινη. Είναι γενικός διευθυντής στις Οπερες της Ουάσιγκτον και του Λος Αντζελες, ρόλος αρκετές φορές µάλλον άχαρος, εποπτεύοντας και προασπίζοντας παραγωγές που θα του φαίνονταν απογοητευτικές οπουδήποτε αλλού, που τον υποχρεώνει να ταξιδεύει αεροπορικώς από την Ανατολική στη Δυτική Ακτή και αντιστρόφως, θέτοντας σε δοκιµασία τη φωνή του. Με τις δε εµφανίσεις του στην Ευρώπη αναγκάζεται να κάνει υπερατλαντικά ή και διηπειρωτικά ταξίδια και να πρέπει να αντιµετωπίσει τους κινδύνους του τζετ λανγκ που έχουν καταστρέψει άλλες φωνές και έχουν στραγγίξει το καλλιτεχνικό αισθητήριο ενίοτε και την προσωπικότητα άλλων ερµηνευτών του οπερατικού θεάτρου. Ο Ντοµίνγκο επιβιώνει αξιοθαύµαστα. Οι εµφανίσεις του βέβαια µπορεί να είναι λιγότερες από ό,τι στο πρόσφατο παρελθόν – αντιµετώπισε σοβαρή ασθένεια την άνοιξη και υποβλήθηκε σε επέµβαση παχέους εντέρου – αλλά στη σκηνή του Royal Οpera Ηouse εµφανίστηκε µε εκείνη την παλιά γνώριµη φλόγα του – και αποθεώθηκε. Τον περασµένο µήνα, ανέβασε τον «Αµλετ» του Αµπρουά Τοµάς στην Οπερα της Ουάσιγκτον, εµφανίστηκε ως Ζίγκµουντ στην Οπερα του Λος Αντζελες κι έδωσε ένα κοντσέρτο στη Μόσχα. Δεν είναι και λίγα. Ο ίδιος, δε, είχε δηλώσει πριν από περίπου ένα χρόνο πως θα συνεχίσει τις εµφανίσεις του σε όπερες «για τα επόµενα πέντε χρόνια, µε ρόλους τενόρου αλλά και βαρύτονου».

Εκείνο πάντως που πρέπει να του αναγνωριστεί είναι η αντίληψη που έχει ο ίδιος για τις δυνατότητές του. Γνωρίζει τις φωνητικές αδυναµίες του και γι’ αυτό επιλέγει χαµηλότερους τόνους. Τέτοιου είδους συναίσθηση για έναν φηµισµένο καλλιτέχνη είναι σπάνια.