Μουντιολόγιο

Ωράνιε
Φιλαθλέων

Η φετινή Ολλανδία δεν έχει βέβαια καμία σχέση μ΄ εκείνη του Κρόιφ και του Νέεσκενς, ούτε με του Φαν Μπάστεν και του Γκούλιτ, ούτε καν με του Μπέργκαμπ και των σημερινών βοηθών προπονητών Ντε Μπουρ και Κοκού. Ποδοσφαιρικά η σημερινή πορτοκαλί ομάδα θυμίζει περισσότερο την Ιταλία του Μπερζότ- ουσία μέσα από οικονομία και αίσθηση υπεροχής – και γι΄ αυτό μοιάζει πιθανό να ήρθε, επιτέλους, η ώρα της.

Με τέσσερις νίκες σε τέσσερα παιχνίδια οι παίκτες του Βαν Μάρβικ (Μίστερ Γκούτσι απέναντι στον Αρμάνι- Λεβ) έχουν ήδη ξεκινήσει καλύτερα το Παγκόσμιο Κύπελλο από όλους τους μεγάλους προκατόχους τους.

Μπορεί η Ολλανδία αυτή να μην είναι πολύ θεαματική, μπορεί αντί για ολοκληρωτικό να παίζει ασφυκτικό ποδόσφαιρο, έχεις όμως διαρκώς την αίσθηση ότι ξέρει τι θέλει και πώς να το πετύχει. Ακόμα κι όταν χτες η Σλοβακία έχασε δύο ευκαιρίες σε ενάμισι λεπτό, αυτό που περιμέναμε όλοι ήταν το δεύτερο ολλανδικό γκολ. Η φιλοσοφία της ομάδας εικονογραφείται από την επιλογή που έκανε ο προπονητής της στο δίλημμα που έθεσε η επιστροφή του Ρόμπεν: Φαν ντερ Φάαρτ ή Κάουτ; Η προτίμηση στον δεύτερο, λιγότερο ικανό τεχνικά αλλά πιο πολύτιμο λόγω βρώμικης δουλειάς, ήταν σχεδόν φυσιολογική. Η ομάδα έχει στόχο- κι αυτός δεν είναι το όμορφο ποδόσφαιρο. Δυο αρτίστες, ο γεωμέτρης Σνάιντερ και ο χορευτής Ρόμπεν, αρκούν. Από ΄κεί πέρα τη δουλειά κάνουν ο με όψη Ρωμαίου εκατόνταρχου του Αστερίξ αλλά καλός τερματοφύλακας Στεκέλενμπουργκ, τα γρήγορα δρεπανηφόρα της άμυνας και οι διάφοροι Φαν Μπόμελ. Χωρίς φιοριτούρες, αλλά συμπαγείς, οργανωμένοι, με αίσθηση καθήκοντος και σκοπού.

Θα είναι ειρωνικό αν αυτή η Ολλανδία πετύχει κάτι που μεγάλες προηγούμενες ομάδες δεν κατάφεραν. Ειρωνικό αλλά ίσως και χρωστούμενο. Σε ένα τουρνουά σαν το Μουντιάλ, το λεγόμενο «μομέντουμ» είναι πολύ σημαντικό. Και μπορεί μέχρι στιγμής οι Ολλανδοί να μην είχαν να αντιμετωπίσουν κανέναν μεγάλο αντίπαλο, ωστόσο λίαν προσεχώς, με τη Βραζιλία, και οι αντοχές τους και η μοίρα τους και ο σημερινός μου κόπος θα φανεί αν θα ανταμειφθούν.