Το Πνεύμα του Τόνου

Αντίδοτο: Αγώνες και Τέχνες!
Της Εύας Κοταµανίδου

Δύσκολοι καιροί και ο κόσµος όλος φαίνεται να παραπατάει, οδεύοντας αβέβαιος, τροµοκρατηµένος σ’ ένα άγνωστο, απροσδιόριστο µέλλον, ψάχνοντας, αιφνιδιασµένος, διέξοδο. Η παγκόσµια οικονοµική κρίση κλονίζει πεποιθήσεις, προδιαγραφές, αποτρελαίνει κυβερνώµενους, εξουσίες, απλούς ανθρώπους. Αποφάσεις παίρνονται, διατάξεις νοµοθετούνται και πάραυτα αναιρούνται κατόπιν λαϊκής κατακραυγής.

Χάος χωρίζει κυβερνήτες και κυβερνηµένους. Το σύστηµα καταρρέει και οι υπεύθυνοι παριστάνοντας τις αθώες περιστερές, κάνοντας ότι δεν καταλαβαίνουν, νίπτουν τας χείρας των εξαγγέλλοντας νέα µέτρα εξυγίανσης και σωτηρίας του κρατικού σκάφους που βυθίζεται αύτανδρο.

Κατήφεια, οργή, θυµός, απελπισία έχουν κυριεύσει τους πάντες. Το βλέπεις ολούθε γύρω σου. Υπάρχουν βέβαια και οι υπεραισιόδοξοι: «Θα τα καταφέρουµε», «Του Ελληνος ο τράχηλος ζυγόν δεν υποµένει». Μακάρι! Αν το καλοσκεφτείς δεν έχουν κι άδικο. Κι αλήθεια, αυτός ο λαός δεν το βάζει εύκολα κάτω, ιδίως στους δύσκολους καιρούς αναδεικνύονται τα προτερήµατά του. Ηταν, ανέκαθεν, ένα κράµα υψηλών φρονηµάτων και ποταπών σφαλµάτων. Γενναίος, πανέξυπνος, καταφερτζής, αδίστακτος, απατεώνας ολκής, φοροκλέφτης, διαπλεκόµενος, ένας παµπόνηρος «Καραγκιόζης», ένας καπάτσος αριστοφανικός ήρωας, αλλά και λάτρης της ζωής, γλεντοκόπος, όπως δικαίως ή αδίκως µας κατηγορούν οι «φίλοι» µας, πάντα ψάχνοντας και βρίσκοντας διέξοδο. Κι αυτή η διέξοδος οδηγούσε και οδηγεί πάντα στην υπέρβαση της καθηµερινής συµβατικότητας, στην ανάταση ψυχής και πνεύµατος, µέσα από τους αγώνες και τις τέχνες, ως αντίδοτο ζωής. Τζάµπα υπερηφανευόµαστε ότι εδώ γεννήθηκαν η Δηµοκρατία και ο Πολιτισµός; Ουρές στα εκδοτήρια των φεστιβάλ, sold out παραστάσεις, µουσικές εκδηλώσεις σε δρόµους και πλατείες, µε φτηνά εισιτήρια ή δωρεάν. Η τέχνη ανακουφίζει, τρέφει όσο και το ψωµί!