[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Ξου – ξου φεγγάρι

Επίτηδες διάλεξα το πρωί της 26ης Ιουνίου για να δω την παράσταση της Ξένιας Καλογεροπούλου. Η πανσέληνος εκείνης της µέρας σε συνδυασµό µε την έκλειψη της σελήνης θα µε θεράπευε, έλπιζα, µερικώς από τη χρόνια φεγγαροφοβία µου, εδώ όµως χρειαζόταν κάτι πιο δραστικό. Γι’ αυτό ζήτησα από τον τρίχρονο φίλο µου Βασίλη να µε συνοδεύσει στο « Ελα – έλα». Δέχτηκε διατηρώντας κάποιες επιφυλάξεις καθότι δεν ειχε ξαναδεί θέατρο, αλλά σάµπως κι εγώ είχα ποτέ δει το φεγγάρι από τόσο κοντά;

Η Καλογεροπούλου, η ευλογηµένη αυτή γυναίκα, απάντησε στις ανάγκες και των δυο µας µε τον πιο καίριο (θεατρικά) τρόπο. Το φεγγάρι που διαρκώς φεύγει κι έρχεται, αυτή η ανεξήγητη µανία του να δηλώνει παρόν – απόν νοµίζω ότι στο παιδί λειτούργησε ανακουφιστικά. Το είδα στο χαµόγελό του όταν ο φωτεινός δίσκος εξαφανιζόταν από το παράθυρο του σκηνικού για να αφήσει ύστερα από λίγα δευτερόλεπτα το αποτύπωµά του στο πάτωµα, στο ταβάνι, στο µαξιλάρι, στην πιζάµα της πρωταγωνίστριας.

Να θυµηθώ να τον ρωτήσω έπειτα είκοσι – τριάντα χρόνια, τότε που θα έχει επεξεργαστεί τα παιδικά του άγχη για την απώλεια και θα έχει τακτοποιήσει µέσα του τον φόβο των αποχωρισµών.

Επειδή όµως όλα αυτά είναι ακόµη πολύ πρόωρα και επειδή η τέχνη δεν πληρώνει τοις µετρητοίς αλλά προτιµάει τις προθεσµιακές καταθέσεις, θα περιµένω.