Champions Greek

Οτο – Stop κι όπου μας βγάλει
» ΑΠΟ ΤΟΝ , Αντώνη Λαγό

Η Τέχνη είναι υποκειμενική. Κάποιος πληρώνει εκατομμύρια για μια… τρύπα στον καμβά ενώ κάποιος άλλος κοιτάζει τον πανάκριβο πίνακα και σκέφτεται πως χαραμίζεται η κορνίζα. Η τέχνη του προπονητή, αντίθετα, μοιάζει με αυτήν του ταχυδακτυλουργού. Αν το κουνέλι βγει από το καπέλο, η μέθοδος δεν έχει σημασία. Αλλά αν το άτιμο το ζωντανό “την έχει κάνει”, αυτό θα είναι το τελευταίο κόλπο του “μάγου” στο ίδιο τσίρκο. Εδώ, μετράει το αποτέλεσμα.

Για να κάνουμε μία αντικειμενική αποτίμηση της θητείας του Ρεχάγκελ, προτείνω να βγάλουμε από τον λογαριασμό το κορυφαίο κατόρθωμά του: την κατάκτηση του Εuro 2004. Διότι, μεταξύ μας, στην Πορτογαλία δεν καθόταν στον ελληνικό πάγκο ο Γερμανός αλλά ο… Γκαστόνε- Τυχέριος- Ντακ. Ας πούμε ότι εκείνη την αξέχαστη νύχτα της 4ης Ιουλίου 2004 όλοι οι Ελληνες έπεσαν για ύπνο και είδαν το ίδιο όνειρο: ότι κατακτήσαμε το Πανευρωπαϊκό. Αφαιρώντας τον παράγοντα τύχη από το κάδρο θα δούμε την εικόνα πιο καθαρά.

Η προ Ρεχάγκελ Εθνική θύμιζε ξεκούρδιστο ρολόι, το οποίο δείχνει τη σωστή ώρα μόνο δύο φορές την ημέρα. Αν εξαιρέσουμε κάποιες αναλαμπέςκυρίως στα προκριματικά του Κυπέλλου Εθνών του 1980 (του Εuro της εποχής δηλαδή) – το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα ήταν η… ομάδα των στεναγμών. Γι΄ αυτό, άλλωστε, τα εισιτήρια που “έκοβε” στα εντός έδρας ματς ήταν συνήθως λίγο περισσότερα από τις προσκλήσεις που μοίραζε η ΕΠΟ. Οι ποδοσφαιριστές των μεγάλων ομάδων συχνά προσποιούνταν τους τραυματίες για να αποφύγουν την “αγγαρεία”. Οι αποστολές της Εθνικής θύμιζαν πενταήμερη εκδρομή Λυκείου και ο εκάστοτε ομοσπονδιακός τεχνικός, τον “Βεβαίως, βεβαίως”, τον γυμνασιάρχη της ταινίας “Το ξύλο βγήκε από τον Παράδεισο”. Οι επιλογές των προπονητών και οι κλήσεις των διεθνών γίνονταν με το παλιό σύστημα των διορισμών στο Δημόσιο. Οι αντιπαλότητες μεταξύ των συλλόγων ήταν πιο πάνω από τη σημαία και η αδιαφορία, ο εθνικός ύμνος της ομάδας.

Τον Αύγουστο του 2001, ο και νούργιος… γυμνασιάρχης, ο Ρεχάγκελ, ήταν “ζόρικος”. Με το γερμανικό DΝΑ του περιέφραξε αυτό το ξέφραγο αμπέλι και επέβαλε τους κανόνες του, ακόμη και στον άνθρωπο που του έδωσε τη δουλειά: τον Βασίλη Γκαγκάτση. Η ομάδα έγινε ΟΜΑΔΑ. Η χαλαρότητα, πειθαρχία και η αδιαφορία, πάθος. Για πρώτη φορά η Εθνική έγινε οικογένεια. Και καθώς τα θετικά αποτελέσματα διαδέχονταν το ένα το άλλο, όλοι ήθελαν μερίδιο από τις επιτυχίες.

Ετσι, εκεί που στα 177 χρόνια της δραχμής είχαμε φτάσει δύο φορές όλες κι όλες σε τελικούς μεγάλης διοργάνωσης, στα εννιά χρόνια του ευρώκαι του Ρεχάγκελ- πήγαμε σε ένα Μουντιάλ και σε δύο Εuro. Χωρίς τον Δομάζο, τον Κούδα, τον Δεληκάρη, τον Παπαϊωάννου ή τον Μανωλά αλλά με την αναχρονιστική και… αντιτουριστική τακτική του Οτο, την οποία πολλοί χλεύασαν, μα λίγοι κατάφεραν να νικήσουν. Η ομάδα του Οτο πέτυχε πολύ περισσότερα από όσα “υποσχόταν” το ρόστερ της- και κατά την ταπεινή μου άποψη αυτό είναι η επιτομή του καλού προπονητή.

Στο πρώτο (και καθοριστικό) ματς της Εθνικής μας στη Νότια Αφρική, ο “μάγος” Ρεχάγκελ δεν έχασε μόνο το κουνέλι αλλά και το καπέλο. Αλλά η ετυμηγορία ότι ήρθε η ώρα ο Γερμανός να φύγει από το τσίρκο είχε βγει πριν από μήνες. Το σκεπτικό της Ομοσπονδίας είναι απλό: θέλει μία ομάδα εξίσου ανταγωνιστική με τη σημερινή, η οποία όμως να είναι πιο ελκυστική στο παιχνίδι της, ώστε να αποφέρει έσοδα (από εισιτήρια, χορηγούς και τα ρέστα). Εμένα αυτό μου θυμίζει την ευχή “κάλλιο πλούσιος και υγιής, παρά φτωχός και άρρωστος”, αλλά μακάρι ο διάδοχος του “βασιλιά” να έχει τη συνταγή.

Αν τα καταφέρει, πάει να πει ότι όντως είχε έρθει η ώρα να κλείσει ο κύκλος του “Ρεχαγκλή”. Αν όχι, έπειτα από κάθε ματς της Εθνικής θα επιστρέφουμε σπίτι χαμογελαστοί και θα λέμε στις γυναίκες μας: “Αγάπη μου, πολύ τη φχαριστήθηκα την τεσσάρα που φάγαμε. Να δεις κάτι υπέροχους συνδυασμούς που έκαναν οι παίκτες μας”…