[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Η µετακόµιση

Οι κούτες το καλοκαίρι είναι άγριο πράγµα.

Κυρίως όταν έχει λιακάδα έξω και είναι Κυριακή και η πόλη έχει κυλήσει προς τη θάλασσα και η µόνη παρέα σου στον δρόµο είναι κάτι θρασύτατες γάτες που σκαρφαλώνουν στα σκουπίδια και χάνονται µέσα στους κάδους. Εµείς κατεβάζουµε τις κούτες στο υπόγειο και πού και πού κάνουµε διάλειµµα για κανένα φραπεδάκι.

Τελικά όλα µπορεί να τα καταφέρει ο άνθρωπος. Με φραπέ, παρέα και θηλυκή συνωµοτική διάθεση, µπορείς να µετατρέψεις τη µετακόµιση σε κάτι ανάλογο της κυριακάτικης µπιρίµπας – µε τη διαφορά ότι αντί να πιάνεσαι στην καρέκλα, πιάνεις την καρέκλα και την κατεβάζεις στα έγκατα της πολυκατοικίας.

Η καρέκλα στο υπόγειο, δίπλα στις λάµπες, πολύ κοντά στις κασέλες µε τα χαλιά, εκεί ρε συ, εκεί που είναι στοιβαγµένες και οι κουρελούδες. Εκείνη η κασελίτσα η ζωγραφιστή, κάτω απ’ το νάιλον – απίστευτο!! – δεν είναι η κασελίτσα που την ψάχναµε στο Ζεφύρι και τελικά µπερδευτήκαµε και κοντεύαµε να βγούµε στη Λαµία; Απίστευτη η όρασή µου στο µισοσκόταδο; Αλλά τέτοια τάξη, αδερφάκι µου, σε αποθήκη, εµένα ούτε το δωµάτιό µου δεν είναι έτσι.

Οι κουρελούδες και τα αµπαζούρ. Ωραία τακτοποιηµένα και άχρηστα πλέον. Θέλω να καθήσω πάνω στις κουρελούδες να πλησιάσω τα αµπαζούρ και να τους πω πόσο χαίροµαι που τα ξανασυναντάω. Ειλικρινής συγκίνηση. Μέχρι δακρύων. Θέλω να τους πω ότι κάποτε είχα σκουπίσει τα ποδαράκια µου πάνω τους, (όταν παραθέριζαν στο νησί) και ότι η λάµπα δίπλα τους – πόσο την είχα ζηλέψει κάποτε! – είχε φωτίσει πάµπολλα ρεβεγιόν και πάµπολλα χαρούµενα τραπέζια.

Κάτω απ’ τη λάµπα είχα κοιµίσει και το µωρό – όταν ήταν µωρό.

Τελικά έχει κάτι που µε διαλύει αυτή η ελαφριά µυρωδιά µούχλας του υπογείου. Κι αυτό το ηµίφως σε συνδυασµό µε τους κόκκους της σκόνης που δεν βλέπω αλλά γαργαλάει τα ρουθούνια µου, διαταράσσει άγαρµπα τον εσωτερικό µου κόσµο. Να βγούµε στο φως, κορίτσια. Να πάµε να βρούµε τις γάτες στους σκουπιδοτενεκέδες να τους προσφέρουµε καθαρό φαγάκι, να ξορκίσουµε το πνεύµα του κακού, να αφήσουµε το καλοκαίρι να κάνει τη δουλειά του. Να το κάνουµε τώρα παρακαλώ. Τα επόµενα κουτιά είναι τα κουτιά µε τις φωτογραφίες. Και πολύ φοβάµαι ότι όπου να ‘ναι θα τελειώσει η χαρωπή µπιρίµπα και θα αρχίσει η µετακόµιση.