[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Η κρίση αλλάζει τις… εποχές

Πέµπτη βράδυ. Γύρω στις δέκα και µισή. Ανεβαίνω την Ακαδηµίας. Μόνη.

Ψυχή γύρω. Δοκιµάζω να τη διασχίσω. Χαλαρά. Ούτε να περιµένω στο φανάρι. Ούτε αυτοκίνητο περνάει. Φτάνω στο σουβλατζίδικο δίπλα στη Λυρική. Ο ψήστης καθαρίζει την ψησταριά του και δύο κοπέλες τελειώνουν το φαγητό τους. Τα ρολά είναι έτοιµα να κατέβουν. Ο περιπτεράς πιο δίπλα αναθαρρεί όταν σταµατάω. Απογοητεύεται όταν ζητάω µόνο ένα µπουκαλάκι νερό. «Νερό και τσιγάρα πουλάω πια. Ούτε οι τσίχλες δεν φεύγουν», µου λέει µε παράπονο. Οι βιτρίνες στα καταστήµατα µε τα ρούχα διαφηµίζουν τις προσφορές τους. Φορέµατα από εννέα ευρώ. Ολα 50%. Στα δύο, το δεύτερο στη µισή τιµή. Πιο κει το κατάστηµα µε τις φωτογραφικές µηχανές µε χρωµατιστά γράµµατα προβάλλει τις χαµηλές τιµές του. Συνεχίζω προς Ρήγα Φεραίου. Το στενάκι ανάµεσα στο Πανεπιστήµιο και τη Βιβλιοθήκη. Δύο λεωφορεία περιµένουν άδεια. Στην Πανεπιστηµίου η κατάσταση λίγο καλύτερη. Περνούν µερικά αυτοκίνητα, αλλά κίνηση δεν το λες. Και αποκαλύπτεται η Κοραή. Ερηµη. Απλώνεται µπροστά στα πόδια µου, όλη δική µου. Στο βάθος, σε µια γωνιά, ένα ζευγαράκι κάθεται. Μάλλον τουρίστες. Τους την παραχωρώ τη γωνιά. Ας όψεται ο Ξένιος Δίας. Σταδίου. Στα Goody’s µόνο δύο παρέες. Απλώνω χέρι για να σταµατήσω ταξί. Ποτέ δεν ήταν τόσο εύκολο να βρω. Ούτε καν µε ρωτάει πού πάω. Είναι ευτυχής που βρήκε κούρσα. Απολαµβάνω τη διαδροµή, τον αέρα από το ανοιχτό παράθυρο. Κοιτάζω τα κλαµπ στη Βουλιαγµένης που είναι κλειστά. Κοιτάζω αφηρηµένα το κινητό. Το µάτι µου πέφτει στην ηµεροµηνία: 17 Ιουνίου. Απατήθηκα από τα φαινόµενα. Δεν είναι Αύγουστος. Είναι ο πρώτος Ιούνιος της οικονοµικής κρίσης. Μια κρίση που φαίνεται πως αλλάζει ακόµη και τις εποχές. Και είµαστε ακόµη στην αρχή…