Μουντιολόγιο

Εθνικοποιήσεις
Φιλαθλέων

Εθνικό θέμα σε συνέχειες έγινε το ρεζίλεμα της Εθνικής Γαλλίας στα γήπεδα της Νότιας Αφρικής. Μεγάλη ομάδα μόνο στα χαρτιά, αποτυχημένη στον αγωνιστικό χώρο εδώ και δύο τουλάχιστον χρόνια, με προπονητή εκτός πραγματικότητας αλλά εντός τρέλας μεγαλείου, με κομμένο κάθε ψυχικό δεσμό με το κοινό της (οι Γάλλοι είναι διάσημοι για την ταχύτητα με την οποία γυρίζουν την πλάτη σε αυτό που αγάπησαν), υπέπεσε στο μέγα λάθος να δημιουργήσει προσδοκίες σε ένα τουρνουά από το οποίο δεν μπορούσε να ελπίσει τίποτα.

Η συνέχεια είναι γνωστή: αγωνιστικά στραπάτσα, απίστευτες για επαγγελματίες εσωτερικές έριδες, ανάμειξη των Αρχών (με πρώτο τον Πρόεδρο- παντογνώστη Σαρκοζί), ξεκατίνιασμα στον Τύπο, λαϊκά δικαστήρια και μεγάλα λόγια- ο ορισμός της απώλειας του μέτρου και της ύβρεως. Την ατίμωση μετέτρεψε σε ευκαιρία η αφελής πλην λεβέντικη Νότια Αφρική, για να φύγει με το κεφάλι ψηλά από το Κύπελλό «της», για το οποίο βέβαια και αυτή ήταν αρκούντως ολίγη.

Εθνικό θέμα φροντίσαμε να κάνουμε κι εμείς την ελπιζόμενηκόντρα σε κάθε λογική- πρόκριση της Εθνικής μας. Ενώ οι παίκτες έπραξαν το καθήκον τους σπάζοντας το ρόδι των ηττών με τη Νιγηρία και διασώζοντας όνομα και αξιοπρέπεια, εμείς (δηλαδή κυρίως ο οπαδικός Τύπος, η αδηφάγα για περισπασμούς πολιτική τάξη και το δαιμόνιο υπερβολής της φυλής) φροντίσαμε να τους φορτώσουμε «εθνικό» φορτίο. Με την άλλου επιπέδου Αργεντινή πάλεψαν, προσπάθησαν, μάτωσαν αλλά… Η διαφορά κλάσης στο ποδόσφαιρο 99 φορές στις 100 είναι καθοριστική. Ακόμα και με τον μεγάλο Μέσι να (συνεχίζει να) μη σκοράρει, μια ομάδα που κατεβαίνει με 4 σέντερ μπακ (πιθανότατα βραβείο Γκίνες) παραδέχεται μόνη της ότι το καλύτερο αποτέλεσμα γι΄ αυτήν είναι η ισοπαλία- και μεγαλύτερη ελπίδα της η Νιγηρία. Η Εθνική διασώθηκε, ασφαλώς.

Αλλά και αυτοκαθορίστηκε. Τα υπόλοιπα είναι θαύματα και εικασίες.

Συμπέρασμα: η μπάλα δεν είναι «εθνική υπόθεση». Κυρίως δεν είναι, και εκδικείται, όταν σε τέτοια την αναγάγουμε.

Φιλαθλέων