[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Το Μουντιάλ από… άλλη µατιά

Ακουγα εδώ και εβδοµάδες τις οµόφυλές µου να γκρινιάζουν για τη συµφορά που θα τις βρει έναν ολόκληρο µήνα, τουτέστιν το Μουντιάλ των ανδρών. Παραπονιόντουσαν ότι η τηλεόραση θα είναι κατειληµµένη τις ώρες των αγαπηµένων τους σειρών, ο καναπές πιασµένος τις πιο κρίσιµες ώρες για χαλάρωση και οι όµορφες βραδιές του Ιουνίου δεσµευµένες από ανδροπαρέες, µπίρες και πίτσες. Σιωπηλά διαφωνούσα και περίµενα µε ανυποµονησία, όπως κάθε τέσσερα χρόνια, τη µεγάλη γιορτή…

Δεν τρελαίνοµαι για το κλωτσοσκούφι της µπάλας ούτε για το συνολικό αισθητικό θέµα (µου θυµίζουν τόσο ρωµαϊκή αρένα τα ποδοσφαιρικά γήπεδα). Ηθελα όµως πολύ να ξαναδώ τόσο διαφορετικούς ανθρώπους από τα τέσσερα σηµεία του ορίζοντα να ανταµώνουν και να παίζουν µαζί. Να αναµειγνύουν πάνω στο γρασίδι, στις κερκίδες και στους αφρικανικούς δρόµους, φυλές, χρώµατα δέρµατος, σχήµατα µατιών, έθνη, ηπείρους. Να χορεύουν τους δικούς τους χορούς σε κάθε γκολ.

Ουρουγουάη, Αλγερία, Ονδούρα, Χιλή, Καµερούν, Παραγουάη, Νέα Ζηλανδία, Γκάνα, Μεξικό, Νιγηρία… Ετσι, για λίγο, για αλλαγή, ίσως να σταµατήσουµε να περιστρεφόµαστε γύρω από τον εαυτό µας. Να πάψουµε να θεωρούµε τη δυτική κουλτούρα µας τον οµφαλό της Γης. Να θυµηθούµε ότι στο Σύµπαν µας δεν υπάρχουν µόνο η Ευρώπη και η Βόρεια Αµερική. Να χαρούµε που τουλάχιστον στο ποδόσφαιρο µπορεί να ηττώνται και οι «µεγάλοι».

Ισως και να βάλουµε στην µπάντα για µερικές ώρες τα βαρετά µικροπολιτικά µας, τα µίζερα κοσµικά µας και τα καταθλιπτικά οικονοµικά µας.

Να νιώσουµε κάπως πολίτες του κόσµου και όχι µόνο της Πλατείας Κολωνακίου ή των Εξαρχείων (ανάλογα µε το λάιφ στάιλ του καθενός). Ισως και να ονειρευτούµε ότι πετάµε σε µια από αυτές τις απόµακρες γωνιές του πλανήτη.

Συγχωρήστε µου, καλές µου φίλες, την «προδοσία»…