Εθνικές αλλοιώσεις

Σε αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο προκύπτει ένας μίνι διαγωνισμός για τις πλέον… αλλοιωμένες εθνικές ομάδες. Και ορισμένοι από τους καλύτερους παίκτες της διοργάνωσης έλκουν από άλλη χώρα την καταγωγή τους, ενώ αποφεύγουν να τραγουδήσουν τον εθνικό ύμνο. Επί σειρά ετών τα πρωτεία στον συγκεκριμένο τομέα τα κατείχε η Γαλλία. Δεν πάει πίσω ούτε τούτη τη φορά… Σισέ από την Ακτή, Μαλουντά από τη Γουιάνα, Αλού Ντιαρά από τη Σενεγάλη, Βαλμπουένα από την Ισπανία, Εβρά και Σανιά από τη Σενεγάλη συνθέτουν ένα σκηνικό που μοιάζει με μωσαϊκό πολιτισμών και έχει οσμή από την αφρικανική ήπειρο. Από το σύνολο των Γάλλων παικτών, όσοι βρέθηκαν τις πρώτες εβδομάδες της ζωής τους στον Σηκουάνα είναι η μειοψηφία. Τι βλέπουμε αλλού; Η Ιταλία έχει το μηχανάκι Καμορανέζι (Αργεντινή) και το Μεξικό αποκτά στυλ και φαντασία όταν η μπάλα περνάει από τα πόδια του (Βραζιλιάνου) Ντος Σάντος.

Η ομάδα, ωστόσο, που εκπλήσσει με τους εμιγκρέδες της σε αυτή τη διοργάνωση είναι η Γερμανία. Ναι, είναι η νεώτερη όλων των εποχών. Σαφώς εντυπωσίασε στην πρεμιέρα, καθόσον οι άσοι της… φυσούσαν στο χορτάρι. Παράλληλα, όμως, η γερμανική ταυτότητα είναι μόνο στο σήμα. Τα αστέρια της Γερμανίας είναι μεν προϊόντα του γερμανικού ποδοσφαίρου, διαθέτουν τις αρετές του σκληροτράχηλου πρωταθλήματος της Μπουντεσλίγκα, αλλά αλίμονο αν τους θεωρήσουμε απογόνους του Μπεκενμπάουερ. Τρεις είναι οι «Πολωνοί» (Τροχόφσκι και οι σκόρερ Ποντόλσκι και Κλόζε), δύο οι «Τούρκοι» (το εύρημα Οζίλ και ο Τάσκι), ενώ ανακαλύπτουμε επίσης τον Μπόατενγκ από την Γκάνα, τον Κεντίρα από την Τυνησία, τον Βόσνιο Μαρίν, τον Κακάου από τη Βραζιλία και τον Ισπανό Γκόμεζ. Ολες οι φυλές στις υπηρεσίες των εθνικών ομάδων. Νοθεύουν, άραγε, την ταυτότητα του συνόλου; Ισως. Το βέβαιο είναι πως οι μετανάστες και οι ξένοι αφήνουν το στίγμα τους στον πολιτισμό μιας χώρας, ενσωματώνονται στο σύνολο και τελικά τους βλέπουμε ως πρωταγωνιστές ακόμη και στον αθλητισμό.