[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Τυχαίο; Δεν νοµίζω!

Δεν είναι δύσκολο το δίχτυ της νοσταλγίας. Το Facebook την κάνει καλά τη δουλειά του. Μέσα στην µπίχλα της µέρας, τσουπ σού έρχεται µια φωτό από την εποχή που φορούσες σιδεράκια και άκουγες µετά µανίας Σαββόπουλο, κι αυτό είναι αρκετό να σε βάλει σε άλλη ρότα όλη τη µέρα. Καρφωµένη στην οθόνη βλέπω µία µία τις φάτσες: η Ιωάννα, η Ελβίρα, η Νάντια, η Κατερίνα κι αυτή εκεί (που µοιάζει πολύ µε το πώς είναι η κόρη µου τώρα) είναι η αφεντιά µου. Να πάρω φόρα να φύγω απ’ το παράθυρο; Να βουρκώσω και να αφήσω το κορόµηλο να κάψει το πληκτρολόγιο; Πολύ 70s ξαφνικά. Ακόµα και το χρώµα της φωτογραφίας είναι κοκκινωπό. Κoκκινωπή νοσταλγία και κοριτσίστικος ναρκισσισµός, σε αµπαλάζ εποχής: ταγάρι, τσεµπέρι και «Lacoste».

Δικαιούµαι λίγο χάζεµα εν ώρα εργασίας; Λίγο, παρακαλώ, να κάνω ένα σύντοµο flash back στις µέρες της µεταπολίτευσης. Στο µασκέ πάρτι που είχαµε ντυθεί µε την κολλητή µου «Πειναλέων και Ανεργίτσα». Σε εκείνες τις πρώτες µεγάλες πορείες υπέρ του Πολυτεχνείου. Κάτι εποχές! Της δραχµούλας ήταν εκείνες οι εποχές. Που κοίταζες το Λονδίνο µε το κιάλι γιατί έπρεπε να ανήκεις στους προνοµιούχους για να ταξιδέψεις. Που έµενες µε τα µάτια ορθάνοιχτα στην αφθονία των αγαθών του Μarks and Spencer, και στον επίγειο παράδεισο του καλού γούστου στο Ηarrods. Που όταν προσγειωνόσουν στο φινάλε στο Ελληνικό και κοίταζες την Αθήνα από ψηλά, ήξερες ότι επιστρέφεις στο… αγαπηµένο σου, µεσανατολικού τύπου, αθηναϊκό αλαλούµ.

Πα πα πα, δεν είναι οι νοσταλγίες για µένα. Η νοσταλγία φυτρώνει εκεί που είναι µάπα το παρόν. Εκεί που σε βαραίνει ο αέρας και θες να ανοίξεις το παράθυρο να δραπετεύσεις µέσα από το ίδιο σου το δέρµα. Που σε θυµώνει τόσο πολύ το φρένο – γκάζι της Κηφισίας, που ακούς τον εαυτό σου να βρίζει δυνατά (µε ανεβασµένο τζάµι) τον κύριο που λέει τις ειδήσεις. Οι µίζες, το ΣΔΟΕ, το Ασφαλιστικό και τα «λαµόγια» και – ακούω καλά ή το κάνουν τα αυτιά µου;

– «… ο λαός, ο λαός στα πεζοδρόµια, τσιγάρα πουλάει και λαχεία…» παίζει το ραδιόφωνο. Η «Παράγκα» του 2010 σαν σφυριά στην καρδιά. Σαν ανέκδοτο πικρό. Τυχαίο που στάζει το… κορόµηλο στην ποδιά µου; Μόνο νοσταλγία; Δυστυχώς, δεν νοµίζω.