Ο σκηνοθέτης των µεγάλων επιτυχιών

Αφού γνώρισε το Χόλιγουντ και τη διεθνή θεατρική σκηνή επέστρεψε στην Ελλάδα για να στήσει τολµηρά θεάµατα – κάποτε και προκλητικά
Στην Ελλάδα τον Ανδρέα Βουτσινά τον έφεραν το 1975 η Νόνικα Γαληνέα, στενή του φίλη ήδη από πολλά χρόνια, και ο Αλέκος Αλεξανδράκης. Ανέβασε γι’ αυτούς στο τότε «Σινεάκ» την κωµωδία του Μπέρναρντ Σλέιντ «Κάθε χρόνο, τέτοια µέρα». Ο Ανδρέας Βουτσινάς θα γίνει αµέσως πρόσωπο της επικαιρότητας – είχε την ικανότητα να κινητοποιεί τη δηµοσιότητα µε το κασκέτο του, τα γυαλιά ηλίου στα µάτια, τα δυο σκυλάκια στην αγκαλιά του, τις προκλητικές δηλώσεις, την εντυπωσιακή εξωστρέφειά του, τις συγκρούσεις του µε τους κριτικούς που δεν τον καλοδέχτηκαν…

Αµέσως γίνεται περιζήτητος. Και πυκνώνει τις παρουσίες του στην Ελλάδα. Ανεβάζει για το ζεύγος Αλεξανδράκη – Γαληνέα «Βεντάλια της λαίδης Γουίντερµιρ», «Καινούργια σελίδα», «Μάρτυρα κατηγορίας», «Ευαίσθητη ισορροπία», «Μ. Μπατερφλάι». Στο Εθνικό θα σκηνοθετήσει «Αχ αυτά τα φαντάσµατα», «Τρέλα του Γεωργίου Γ’» «Ανοδο και πτώση του Αρτούρο Ούι», «Λυσσασµένη γάτα». Συνεργάζεται µε Κάτια Δανδουλάκη («Τσάο»), Νίκο Κούρκουλο – Σταύρο Παράβα («Μονό ζευγάρι»), «Ελεύθερη Σκηνή» («Το σώσε» – µεγάλη επιτυχία, σπαρταριστή παράσταση –, «Μέσα οι Αµερικάνοι»), «Θέατρο Καισαριανής» («Δον Κιχώτης»), Αλίκη Βουγιουκλάκη (κάνουν το «Εκπαιδεύοντας τη Ρίτα» µε Δηµήτρη Παπαµιχαήλ, τσακώνονται, ανταλλάσσουν «κοµπλιµέντα» µέσω του Τύπου αλλά… ξανασυνεργάζονται στο «Γλυκό πουλί της νιότης»), µε Γιώργο Μαρίνο («Σ’ αγαπάω φίλε»), Μιµή Ντενίση («Γάµος στην υψηλή κοινωνία»), Λάκη Λαζόπουλο («Τι είδε ο Γιαπωνέζος»), Μίνα Αδαµάκη («SΟS»), Πειραµατική Σκηνή της «Τέχνης» («Σε στενό οικογενειακό κύκλο»), Γιώργο Κιµούλη και Καρυοφυλλιά Καραµπέτη («Δεσποινίς Julie»), Ελένη Χατζηαργύρη, Ζωή Λάσκαρη και Κατερίνα Μαραγκού («Τρεις ψηλές γυναίκες»), Ζωή Λάσκαρη («Εγώ, εσύ κι ο άλλος», «Μια πιθανή συνάντηση»), Ελένη Ράντου («Προσοχή, δαγκώνει»), Γρηγόρη Βαλτινό και Πέµη Ζούνη («Ανθή»), ΔΗΠΕΘΕ Καλαµάτας («Δον Ζουάν») και µε άλλους πολλούς.

Συνδέθηκε στενά µε το τρίο Σταµάτης Κραουνάκης – Λίνα Νικολακοπούλου – Αλκηστις Πρωτοψάλτη στα καταπληκτικά µουσικά θεάµατα «Λεωφόρος» και «Λεωφόρος Β’» που σκηνοθέτησε. Σκηνοθέτησε όµως µουσικά θεάµατα και του Γιώργου Νταλάρα, του Γιάννη Πάριου, του Τάκη Ζαχαράτου και άλλων. Από το 1981 αρχίζει η µακροχρόνια σχέση του µε το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Με το οποίο, όπως και γενικότερα µε τη Θεσσαλονίκη, συνδέεται στενά. Και µε σειρά επιτυχιών. Με αποκορύφωµα την «Ελένη». Το 1982 το έργο του Ευριπίδη, που το ανεβάζει µε «χρώµατα» µπουλβάρ – πισίνα, πυροτεχνήµατα… –, παίζεται στο Φεστιβάλ Επιδαύρου και προξενεί σάλο. Με τον Ανδρέα Βουτσινά να χαιρετάει το κοινό στο τέλος της πρεµιέρας µε τα σκυλάκια στην αγκαλιά – σκάνδαλο! Στην Επίδαυρο θα επανέλθει – µε το ΚΘΒΕ πάντα – µε «Λυσιστράτη» (1983) – την οποία ανέβασε όµως αργότερα και για τον Λάκη Λαζόπουλο µε αποκλειστικά ανδρικό θίασο –, «Τρωάδες» (1987 και 1989), «Μήδεια» (1990), «Ηλέκτρα» του Σοφοκλή (1992), «Ορνιθες» (1994), «Νεφέλες (1998)

αλλά και µε το Εθνικό Θέατρο και «Εκκλησιάζουσες» (1996). Για το ΚΘΒΕ, όπου δηµιουργεί κύκλο «δικών του» νέων ηθοποιών που τους δίνει µεγάλες ευκαιρίες, µε πρώτους την Λυδία Φωτοπούλου, την Φιλαρέτη Κοµνηνού αλλά και τον Νίκο Σεργιανόπουλο, ανεβάζει επίσης «Τρελή του Σαγιό», «Χάρολντ και Μοντ», «Ποιος φοβάται την Βιρτζίνια Γουλφ;», «Ορφέα στον Αδη», «Καλοκαίρι και καταχνιά», κ.ά.

ΙΝFΟ

Νεκρώσιµη ακολουθία δεν θα ψαλεί. Κατά την επιθυµία του η σορός του Βουτσινά θα αποτεφρωθεί στο εξωτερικό

Ελαφράδα πάνω απ’ όλα

Πάνω από 130 παραστάσεις ανέβασε στην καριέρα του ο Ανδρέας Βουτσινάς. Οπου το έργο σήκωνε ελαφράδα και χιούµορ, πετύχαινε. Στο σοβαρότερο ρεπερτόριο ελάφραινε επικίνδυνα τους συγγραφείς. Τα τελευταία χρόνια, µε υγεία προβληµατική – τον χτύπησαν εγκεφαλικά και καρκίνος – παρά τη δύναµή του και την αγάπη του για ζωή, παρουσίασε κάµψη καλλιτεχνική.

«Το επάγγελµα της κυρίας Γουόρεν» του Μπέρναρντ Σο που είχε ανεβάσει τον χειµώνα για τη Βάσια Παναγοπούλου στο θέατρο «Ορφέας», στην κυρίως αίθουσα του οποίου δόθηκε το όνοµά του, ήταν η τελευταία του σκηνοθετική δουλειά. Το όνοµά του έχει δοθεί και σε δραµατική σχολή που λειτουργεί στη Θεσσαλονίκη.

Ο Ανδρέας Βουτσινάς δίδαξε επίσης, εκτός από το εργαστήρι του, στην Εθνική Σχολή Κινηµατογράφου της Γαλλίας (ΙDΕC, 1978-1980) και στη δραµατική σχολή του ΚΘΒΕ. Είχε τιµηθεί µε δύο ανώτατες διακρίσεις από τη γαλλική κυβέρνηση. Αφήνει έναν γιο – από τον νεανικό γάµο του µε Ελληνίδα –, τον καλλιτέχνη του κοσµήµατος και της µικρογλυπτικής Μάριο Βουτσινά, οι σχέσεις µε τον οποίο είχαν περάσει από σαράντα κύµατα αλλά εκείνος ήταν που του στάθηκε στις τελευταίες του µέρες.