[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Ο Λάζαρος και ο Οτο…

ΟΤΑΝ ΜΙΑ ολόκληρη ανθρωπότητα νυχθηµερόν µοχθεί να κάνει τη ζωή µας ασχηµότερη, µικρές στιγµές δραπετεύουν από την ειρκτή της πεπατηµένης και σου αλλάζουν την ψυχολογία! Κάτι τέτοιο είναι το ποδόσφαιρο: µικρές στιγµές απόδρασης από τα καθηµερινά που πονάνε, σταλαγµατιές δροσιάς µεσούντος καύσωνα προβληµάτων. Το ποδόσφαιρο είναι η τέχνη που ανατρέπει τις ισορροπίες της µετριότητας.

Το ποδόσφαιρό είναι πολιτική, είναι διασκέδαση, είναι αγχολυτικό, είναι αναβολικό, είναι περιπέτεια…

Και το ταξίδι του Οδυσσέα ή πιο σωστά του Οτο και του τσούρµου του αρχίζει ξανά. Το ταξίδι εκείνο που δεν οδηγεί µονάχα στην «Ιθάκη» αλλά βγάζει σ’ ένα «παντού» που είναι των άλλων το «πουθενά».

Η φετινή παρουσία της εθνικής οµάδας ποδοσφαίρου στο Παγκόσµιο Κύπελλο έρχεται να ακουµπήσει πάνω σε αβέβαιο µέλλον, πάνω σε συννεφιασµένα πρόσωπα. Μια πιθανή επιτυχία της οµάδας µας θα λειτουργήσει ως αποτελεσµατικό αγχολυτικό.

Η ανάσταση του Λαζάρου και η κατάκτηση του Γιούρο το 2004 έχουν κάνει µέγα κακό στους Ελληνες, που πιστεύουν πια ότι κάποιος Μεσσίας θα βρεθεί να τους αναστήσει µετά θάνατον και όποια οµάδα πάρει µέρος σε µεγάλη διοργάνωση µπορεί να κατακτήσει το τρόπαιο…

Αυτά κάνουν τα θαύµατα…

Το Μουντιάλ για κάποιους στην Ελλάδα θα είναι αχτίδα στο τηλεοπτικό έρεβος των ειδήσεων. Η Εθνική του Ρεχάγκελ επωµίζεται την ευθύνη να οιστρηλατήσει ψυχές και να βγάλει κόσµο στους δρόµους. Αν δεν το κάνει θα έχει αποτύχει! Είναι εποχές που νιώθουµε «βάρκα σε κήπο». Κάποιος πρέπει να µας ξαναρίξει στη θάλασσα κι αυτός για την ώρα είναι ο οµοεθνής εκείνων που µας χλεύαζαν και µας λοιδορούσαν µήνες τώρα.

Ολοι καρτερούµε ένα µικρό θαύµα όπως τότε το 2004, έχοντας όµως πάνω πάνω στα συρτάρια του νου τη θλιβερή κωµωδία του 1994. Κακά τα ψέµατα, το ποδόσφαιρο για πολλούς λαούς πλέον, και όχι οι θρησκείες, είναι το όπιό τους.

Και ο Ελληνας τούτες τις µέρες έχει απόλυτη ανάγκη από µια γερή δόση φαρµάκου που θα του γλυκάνει τις πληγές για ένα καλοκαίρι. Κι απ’ το φθινόπωρο βλέπουµε…