Ρούφους Γουέινραϊτ: «Καλή η ταπεινοφροσύνη, αλλά όχι απαραίτητη»

 Για πρώτη φορά εµφανίζεται απόψε στην Αθήνα ο περίφηµος «γκλαµ – ποπ» τραγουδοποιός που βιώνει τόσο την τέχνη όσο και τη ζωή του σαν σύγχρονη όπερα

Ο ταλαντούχος καναδός τραγουδιστής – τραγουδοποιός – περφόρµερ Ρούφους Γουέινραϊτ, που θα κλείσει τα 37 στις 22 Ιουλίου, ενθαρρύνει τόσο µε το µπαρόκ ύφος των τραγουδιών του όσο και µε την εν γένει φιλόδοξη, γενναία και φανταχτερή παρουσία του στο «εναλλακτικό» (του ίδιου δεν θα του άρεσε καθόλου ο περιοριστικός και ασαφής αυτός όρος) σταρ σύστεµ, «γκράντε» προσδιορισµούς που του έχουν αποδοθεί όπως οι παρακάτω: «Αγιος Σεβαστιανός της σύγχρονης ποπ», «Ιl Divo», «Γκέι Μεσσίας» (αυτός ο τελευταίος προέρχεται από τον τίτλο δικού του τραγουδιού, µε µπόλικες δόσεις αυτοσαρκασµού πάντως). Ακροβατώντας µεταξύ ανεξάρτητης ροκ τραγουδοποιίας και κλασικού ρεπερτορίου µε αναφορές από την Τζούντι Γκάρλαντ ώς τον Τζιουζέπε Βέρντι, τοποθετεί πάντα ψηλά τον πήχυ, επιζητώντας να αποτελεί τον συνδετικό κρίκο µεταξύ παλιού και καινούργιου, ενώ µοιάζει να παίρνει την «γκλαµουριά» σοβαρά, αντιδρώντας στην υποκριτική ταπεινότητα άλλων σύγχρονων ποπ σταρ. «Η ταπεινοφροσύνη είναι σηµαντική, αλλά όχι απαραίτητη», έχει δηλώσει. «Στο τέλος όλοι κρινόµαστε από τη δουλειά µας».

Sex & Drugs & Rock ‘n’ Roll. Πολλά χρόνια µετά το τραυµατικό συµβάν, ο ίδιος αποκάλυψε ότι στα 14 του έπεσε θύµα βιασµού στο Χάιντ Παρκ, ενώ βρισκόταν στο Λονδίνο για να επισκεφτεί τον πατέρα του. Η τραγική εµπειρία, πάντα σύµφωνα µε δικές του δηλώσεις, είχε ως αποτέλεσµα την πλήρη αποχή από κάθε ερωτική – σεξουαλική δραστηριότητα σε όλη τη διάρκεια της εφηβείας. Το µεράκι για τη σκηνή όµως, που είχε από µικρός, δεν του έλειψε σε καµιά περίοδο της ζωής του, αν και τα πρώτα του καλλιτεχνικά βήµατα στη δύσκολή και εξαιρετικά ανταγωνιστική «πίστα» της Νέας Υόρκης δεν είχαν την απήχηση που ήλπιζε, αναγκάζοντάς τον να επιστρέ ψει στην πόλη που µεγάλωσε, το Μόντρεαλ όπου κατάφερε να κερδίσει το δύσκολο κοινό του «Καφέ Σαράγεβο», µιας µποέµικης φωλιάς όπου η πλειονότητα των θαµώνων στις αρχές της δεκαετίας του ’90 ήταν πρόσφυγες (καλλιτέχνες, τυχοδιώκτες, περιθωριακοί) του εµφυλίου στην πρώην Γιουγκοσλαβία.

Κατόπιν επέστρεψε στην αµερικανική µητρόπολη «που δεν κοιµάται ποτέ» για να κάνει την απαραίτητη για κάθε νέο τραγουδοποιό θητεία στο περιβόητο «Chelsea Ηotel», όπου έµεινε αρκετό καιρό, αποκτώντας στην πορεία ανθυγιεινές συνήθειες µε αποκορύφωµα τον εθισµό στο 100% χηµικό ναρκωτικό crystal meth – εθισµός που κάποια στιγµή τού προκάλεσε προσωρινή τύφλωση. Αυτό ήταν και το (πολύ ηχηρό) καµπανάκι που σήµανε για να κόψει τις πολλές καταχρήσεις. Από τότε προσπαθεί να είναι σχετικά νηφάλιος «µε κάποια πισωγυρίσµατα» όσον αφορά το αλκοόλ, όπως έχει παραδεχθεί ο ίδιος: «Υπάρχει µια µικρή, υπόγεια Βαβυλώνα στο κέντρο της Νέας Υόρκης, και καλά κάνει και υπάρχει – δεν µπορεί να είναι όλα µετρηµένα και αποστειρωµένα, αλλά δεν θες να καταλήξεις εκεί αργά το βράδυ…».

Αbsolutely Fabulous darling! Ενα από αυτά τα πολυήµερα πάρτι πριν από µερικά χρόνια κατέληξαν στη συµµετοχή του ως γκεστ σταρ στη γνωστή και στη χώρα µας βρετανική κωµική σειρά «Αbsolutely Fabulous» (στην Ευρώπη και ειδικά στη Βρετανία είναι πολύ πιο δηµοφιλής απ’ ό,τι στις ΗΠΑ), στα γυρίσµατα της οποίας έκανε παρέα µε τη Μαριάν Φέιθφουλ, φίλη της µητέρας του.

Αλλοι επιφανείς αρχιερείς της «γκλάµορους παρακµής» µε τους οποίους έχει κάνει τακτικά παρέα – ειδικά παλαιότερα που ήταν πιο «άβγαλτος» – είναι ο φωτογράφος David LaChapelle και ο βετεράνος underground κινηµατογραφιστής Κenneth Αnger, καθώς και ο Ελτον Τζον, ο οποίος τον έχει χαρακτηρίσει επανειληµµένα ως «το µεγαλύτερο ταλέντο της γενιάς του». Τα τελευταία χρόνια πάντως, οι παρέες του αποτελούνται κυρίως από λιγότερο γνωστούς αλλά πιο κοντά στην ηλικία και το στυλ του, καλλιτέχνες της εναλλακτικής ροκ σκηνής, µε κάποιους από τους οποίους έχει ιδρύσει και το οικολογικό ίδρυµα «Βlackoutsabbath» που εστιάζει στην εξοικονόµηση ενέργειας και φυσικών πόρων. Οσον αφορά τη σχέση του µε τη µόδα, οι εµφανίσεις του είναι σπάνια κραυγαλέες αλλά σχεδόν πάντα µε κάποιες εντυπωσιακές πινελιές: «Είµαι δίκοπο µαχαίρι µε τα ρούχα. Εχω υπάρξει εντυπωσιακός, αλλά και γελοίος. Καλύτερα να εστιάζω στη µουσική».

Μια νύχτα στην όπερα. Το ‘πε και το ‘κανε… Υστερα από αρκετές αναβολές, πραγµατοποιήθηκε τελικά πέρσι τον Ιούλιο η πρεµιέρα της όπερας που έγραψε µε τίτλο «Ρrima Donna» («µια µέρα στη ζωή ενός τραγουδιστή της όπερας»), στο θέατρο «Παλάς» του Μάντσεστερ. Η παράσταση δέχτηκε ανάµεικτες κριτικές από τον βρετανικό Τύπο, ενώ οι πιο συντηρητικοί θεατές δεν ενθουσιάστηκαν µε τη «στολή εποχής» του δηµιουργού της όπερας, ο οποίος εµφανίστηκε ντυµένος Βέρντι (ή Πουτσίνι ή Στράους).

Ο Ρούφους πάει σινεµά. Η πιο γνωστή από τις εµφανίσεις του στη µικρή και τη µεγάλη οθόνη είναι στην ταινία του Σκορσέζε (ο οποίος τον έχει χαρακτηρίσει «one man χορό ελληνικής τραγωδίας») «Ιπτάµενος Κροίσος», στην οποία υποδύεται έναν τραγουδιστή του σουίνγκ. Εχει γράψει επί σης πρωτότυπη µουσική για ταινίες όπως το «Βrokeback Μountain» και το «Μουλέν Ρουζ», ενώ είναι ένας από τους επίτιµους προσκεκληµένους που τραγουδούν στην ταινία – φόρο τιµής στον Λέοναρντ Κοέν «Leonard Cohen: Ι ‘m Υour Μan».

Οι φαν και οι κριτικοί. Λέει για τους οπαδούς του: «Υπάρχει ένα ψήγµα βαθιάς θλίψης στην αφοσίωσή τους. Εχει να κάνει, υποθέτω, µε την ταύτιση µ’ αυτή την αίσθηση αποξένωσης που βγάζουν κάποια τραγούδια µου. Με κάνει να νιώθω ακόµα ανατρεπτικός πάντως, κι αυτό είναι ωραίο, όπως κι αν το δεις… Αν είµαι ειλικρινής, φιλοδοξία µου είναι να παίξω κάποτε στο Μάντισον Σκουέρ Γκάρντεν, να µε κυνηγάνε οι λυσσασµένοι οπαδοί και να χάσω κάθε αίσθηση αξιοπρέπειας». Και για τους πικρόχολους κριτικούς: «Δεν είµαι αχάριστος. Πραγµατικά αισθάνοµαι ότι ζω µια εξωστρεφή, αξιοζήλευτη ζωή… Και ξέρω ότι αυτός είναι ο λόγος που κάποιοι κριτικοί µε θάβουν συστηµατικά: επειδή, απλούστατα, ζηλεύουν».

ΙΝFΟ

Ο Ρούφους Γουέινραϊτ εµφανίζεται απόψε στο Θέατρο του Λυκαβηττού στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών.
Πριν από λίγο καιρό κυκλοφόρησε το όγδοο προσωπικό του άλµπουµ µε τίτλο «Αll Days Αre Νights: Songs for Lulu»

Gay Ρolitics

Ενα από τα πιο γνωστά τραγούδια του, το «Going to a town», περιλαµβάνει τον στίχο «πιστεύεις ότι πραγµατικά θα πας στην κόλαση επειδή έκανες έρωτα;» – µια πλάγια καταγγελία της «νεοσυντηρητικής λαίλαπας» της εποχής Μπους. Πριν από µερικά χρόνια τον είχε ρωτήσει, µε αφορµή αυτό το καταπιεστικό για τους γκέι καθεστώς, αν αισθάνεται σαν Εβραίος κατά την άνοδο του ναζισµού και αυτός απάντησε: «Οχι. Αισθάνοµαι σαν οµοφυλόφιλος κατά την άνοδο του ναζισµού». Τα τελευταία χρόνια, ο Ρούφους Γουέινραϊτ διατηρεί µόνιµη σχέση µε τον Γερµανό Γιορν Βάισµπροντ, ο οποίος είναι managing / creative director του Watermill Center που διατηρεί στη Νέα Υόρκη ο διάσηµος θεατρικός σκηνοθέτης Μποµπ Γουίλσον.

«Ο Ρούφους είναι βυζάκιας»

Ο Ρούφους είναι γιος του φολκ τραγουδοποιού Λάουντον Γουέινραϊτ και της τραγουδίστριας Κέιτ ΜακΓκάριγκλ, η οποία έχασε τη µάχη µε τον καρκίνο τον περασµένο Ιανουάριο, ενώ η (κατά τρία χρόνια µικρότερη) αδελφή του Μάρθα κάνει επίσης καριέρα ως ροκ – φολκ τραγουδίστρια – τραγουδοποιός. Η σχέση µε τους γονείς του (οι οποίοι χώρισαν όταν αυτός ήταν ακόµη βρέφος) υπήρξε πάντα τεταµένη, ειδικά µε τον πατέρα του, ο οποίος όταν γεννήθηκε ο µικρός, εµπνεύστηκε το τραγούδι «Rufus is a Τit – Μan» («Ο Ρούφους είναι βυζάκιας») που άρχιζε µε τους εξής στίχους: «Ο Ρούφους στο ένα βυζί / κι εγώ στο άλλο / σαν τον Ρωµύλο και τον Ρέµο / να βυζαίνουµε όλη νύχτα». Με τη µητέρα του ωστόσο ήταν πολύ κοντά και ο θάνατός της του στοίχισε πολύ, σύµφωνα µε αξιόπιστες µαρτυρίες φίλων και συνεργατών.

Γονικές παροχές

Ο Ρούφους Γουέινραϊτ είναι ήδη πιο διάσηµος από τους «συναδέλφους» γονείς του, αλλά συνήθως οι γιοι σπουδαίων τραγουδοποιών είναι καταδικασµένοι να ζουν στη σκιά ενός θρύλου.

Ο Ανταµ Κοέν (38 ετών), γιος του Λέοναρντ Κοέν πέρασε µεγάλο κοµµάτι της παιδικής του ηλικίας στο σπίτι του πατέρα του στην Υδρα και έµαθε µόνος του να παίζει πιάνο και κιθάρα. Μεγαλώνοντας, δηµιούργησε σιγά σιγά την καριέρα του και έχει γνωρίσει κάποιες επιτυχίες µε τα τραγούδια του, κυρίως στη Γαλλία. Αυτές τις µέρες κυκλοφορεί το τέταρτο προσωπικό του άλµπουµ.

Ο Τζέικοµπ Ντίλαν (41 ετών)

είναι το νεώτερο παιδί του Μποµπ Ντίλαν. Εχει ηχογραφήσει δύο προσωπικά άλµπουµ και πέντε µε το (πρώην) συγκρότηµά του, τους Wallflowers. Χαµηλών τόνων, κινείται µε άνεση και αρκετή επιτυχία στα παραδοσιακά αµερικανικά µουσικά ιδιώµατα (ροκ, φολκ, κάουντρι) όπου έχει αφήσει ανεξίτηλο το στίγµα του ο πατέρας του.

Ο Τζεφ Μπάκλεϊ ήταν ήδη ένα από τα µεγαλύτερα αστέρια στον χώρο του εναλλακτικού ροκ, όταν το νήµα της ζωής του κόπηκε απότοµα (και υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες) το 1995, στα 30 του χρόνια. Με τον διάσηµο φολκ/ροκ τροβαδούρο πατέρα του Τιµ Μπάκλεϊ, εκτός από τον πρόωρο θάνατο και το µεγάλο ταλέντο, είχε ως κοινό χαρακτηριστικό µια εκπληκτική, αγγελική φωνή.

Ο Τέντι Τόµσον (34 ετών) είναι γιος του περίφηµου «βασιλικού ζεύγους» της βρετανικής φολκ σκηνής Ρίτσαρντ και Λίντας Τόµσον. Παιδικός φίλος του Ρούφους Γουέινραϊτ, έχει ήδη κυκλοφορήσει τέσσερα άλµπουµ ανάλογου ύφους µε τα τραγούδια του πατέρα του σε πιο ποπ εκδοχή, µε αρκετή επιτυχία στη Βρετανία κυρίως.