Το θαύμα έγινε με… σύστημα

Ενα μότο που ακούγεται πολύ στο ποδόσφαιρο είναι πως «τον καλό προπονητή τον κάνουν οι καλοί παίκτες».

Ο Οτο Ρεχάγκελ δεν φαίνεται να ανήκει σε αυτήν την κατηγορία των προπονητών. Είναι ο άνθρωπος που πήρε δύο «χούφτες» ποδοσφαιριστών και τους έφτασε στην κορυφή του Ολύμπου. Στην κατάκτηση του Εuro 2004.

Ενα κατόρθωμα για το οποίο πήρε σχεδόν όλα τα εύσημα- όχι δα πως δεν του ανήκαν- γεγονός όμως, που, όπως και να το κάνουμε, άφησε πικρίες σε αρκετούς από τους πρωταγωνιστές εκείνης της υπέροχης πορείας στα γήπεδα της Πορτογαλίας.

Σαν άνθρωπος και σαν προπονητής, ο γερμανός δεν δείχνει να συμμερίζεται τις απόψεις του αείμνηστου Μπράιαν Κλαφ ο οποίος έλεγε «όταν έχω μια διαφωνία με κάποιον παίκτη το συζητάμε για κάνα εικοσάλεπτο και στο τέλος αποφασίζουμε ότι έχω δίκιο». Ως προς το σκέλος της 20λεπτης συζήτησης δηλαδή. Αντιθέτως, είναι οπαδός της λογικής «τα λίγα λόγια ζάχαρη και τα καθόλου μέλι».

Μεθοδικότητα και πάθος
Ανθρωπος μεθοδικός, ο οποίος λατρεύει αυτό που κάνει, ο Οτο Ρεχάγκελ συνηθίζει από την πρώτη κιόλας στιγμή όταν γίνεται γνωστό το όνομα του αντιπάλου να συλλέγει πληροφορίες γι΄ αυτόν.

Εχει φίλους και γνωστούς σε όλο τον κόσμο καθώς και ένα δίκτυο 4-5 ανθρώπων που εργάζονται χρόνια δίπλα του.

Αυτούς ξέρει, αυτούς εμπιστεύεται. Από αυτούς ζητά πληροφορίες και DVD. Ο ίδιος όμως, μαζί με τον συνεργάτη του Γιάννη Τοπαλίδη, θα αφιερώσει ώρες μπροστά στην τηλεόραση για να δει τους αντιπάλους, να συγκρίνει όσα του έχουν πει οι συνεργάτες του με όσα διαπίστωσε ο ίδιος, να πάρει τις τελικές αποφάσεις του και να καταστρώσει τα πλάνα του.

Μετά το Εuro 2004 ο ομοσπονδιακός τεχνικός είχε δεχτεί έντονη κριτική για την αμυντική τακτική με την οποία παρέτασσε την ομάδα. Σχόλια επικριτικά, μέχρι χλευαστικά, τόσο γι΄ αυτόν όσο και για την ομάδα. Ο ίδιος όμως δεν έχει ψευδαισθήσεις. Γνωρίζει, όπως έχει πει και ο Τζων Κέννεντυ, πως «η νίκη έχει χίλιους πατέρες, αλλά ήττα είναι ορφανή». Και σαν γνήσιος γερμανός θέλει να είναι πάντα με τους νικητές.

Αυτό είναι και το πνεύμα που προσπαθεί να περάσει στους παίκτες του. Απεχθάνεται τα πολλά και τα μεγάλα λόγια. Θέλει δουλειά και μόνο δουλειά.

Θιασώτης του 4-3-3
Από τη στιγμή που θα διαμορφώσει άποψη για τον αντίπαλο, ο Ρεχάγκελ καταρτίζει τα πλάνα του. Μη φανταστεί κάποιος πως αλλάζει τελείως αγωνιστικούς προσανατολισμούς. Αντιθέτως. Είναι θιασώτης του 4-3-3 (με κάποιες μικρές παραλλαγές) και εδώ και 9 χρόνια επιμένει να παίζει η ομάδα με αυτήν τη διάταξη. Παρά την έντονη κριτική που έχει δεχτεί, ελάχιστες φορές έχει… ξεφύγει.

Πέρα από το σύστημα, ο γερμανός γνωρίζει πως στις περισσότερες περιπτώσεις για να φτάσεις στη νίκη δεν πρέπει να δεχτείς γκολ. Γι΄ αυτό και αφιερώνει αρκετή ώρα, τόσο στην προπόνηση μέσα στο γήπεδο όσο και στην τακτική, στον τομέα της καλής αμυντικής λειτουργίας της ομάδας. Και αυτό που τονίζει σε όλους τους τόνους είναι πως «η καλή αμυντική λειτουργία αρχίζει από τους επιθετικούς».

Επαγγελματισμός
Με γερμανική νοοτροπία ο Ρεχάγκελ έχει δείξει στους παίκτες πως τους βλέπει και τους αντιμετωπίζει ως επαγγελματίες. Γνωρίζοντας πως είναι υποχρεωμένοι να δώσουν και την τελευταία σταγόνα των δυνάμεών τους μέσα στο τερέν.

Αποφεύγει να τους «φορτώνει» με άγχος, να τους στρεσάρει τις παραμονές ενός αγώνα.

Εχει φροντίσει στο διάστημα της προετοιμασίας να προβάλει (σχεδόν σε καθημερινή βάση) μέσω DVD στιγμιότυπα από αγώνες της αντίπαλης ομάδας για να αποκτήσουν οι ίδιοι οι παίκτες γνώση γι΄ αυτήν.

Ο Ρεχάγκελ δεν έχει ψευδαισθήσεις. Γνωρίζει, όπως έχει πει και ο Τζων Κέννεντυ, πως «η νίκη έχει χίλιους πατέρες, αλλά ήττα είναι ορφανή». Και ως γερμανός θέλει να είναι πάντα με τους νικητές

Πάνω από θέσεις και ρόλους είναι η ομάδα

Στις προπονήσεις, ο ομοσπονδιακός τεχνικός εφαρμόζει ασκήσεις τακτικής για καλύτερη λειτουργία όχι της αμυντικής γραμμής, αλλά όλης της ομάδας. Την ημέρα του αγώνα, μισή με μία ώρα πριν η αποστολή μπει στο πούλμαν για το γήπεδο θα στηθεί ο μαυροπίνακας σε αίθουσα του ξενοδοχείου. Οι παίκτες θα μαζευτούν και ο ομοσπονδιακός προπονητής θα ανακοινώσει τους 11 που θα ξεκινήσουν το παιχνίδι, καθώς και αυτούς που θα βρίσκονται στον πάγκο. Ακολούθως θα εξηγήσει στον κάθε παίκτη σε ποια θέση θα αγωνιστεί και τι περιμένει από αυτόν μέσα στο γήπεδο. Δεν έχει σημασία ποιοι παίκτες βρίσκονται στη βασική 11άδα. Από τη στιγμή που, για παράδειγμα, ο Ρεχάγκελ πει «Σάλπι, παίζεις δεξιά», θεωρεί (και έτσι είναι) πως ο παίκτης πρέπει να ξέρει τι ακριβώς πρέπει να κάνει. Με βάση τα όσα συζητούνται στη διάρκεια του σχεδιασμού της τακτικής, αλλά και όσα γίνονται στην προπόνηση.

Ετσι λοιπόν τα πρόσωπα μπορεί να αλλάζουν, οι ρόλοι όμως μένουν πάντοτε οι ίδιοι και καθορίζονται από τη θέση του κάθε παίκτη μέσα στο γήπεδο.

«Ανρί δεν υπάρχει, μόνο ο Σεϊταρίδης»!

Στα παιχνίδια και κυρίως στα κρίσιμα ο Ρεχάγκελ συνηθίζει κάποιες φορές να έχει κατ΄ ιδίαν συζήτηση με κάποιους παίκτες. Για παράδειγμα στο προημιτελικό του Εuro 2004 κόντρα στη Γαλλία είχε μιλήσει πολλές φορές με τον Σεϊταρίδη για να τον πείσει πως «Ανρί δεν υπάρχει. Υπάρχεις μόνο εσύ». Ο Γιούρκας είχε ειδική αποστολή σε εκείνο το ματς και τα πήγε περίφημα. Στη διάρκεια του αγώνα, ο γερμανός ζει στον δικό του κόσμο. Δίνει τη δική του παράσταση. Σηκώνεται συχνά- πυκνά από τον πάγκο. Φωνάζει στους παίκτες. Χρησιμοποιεί τα δύο του δάχτυλα για να σφυρίζει ώστε να τον ακούν.

Στο τέλος του παιχνιδιού θα μιλήσει και πάλι με τους ποδοσφαιριστές του. Αν το αποτέλεσμα είναι θετικό, θα μοιράσει μπράβο και συγχαρητήρια. Αν δεν είναι καλό, θα τους πει πως δεν πρέπει να απογοητεύονται αφού «έχασαν μια μάχη, όχι τον πόλεμο». Σε κάθε περίπτωση, ο Ρεχάγκελ θα αναζητήσει το κίνητρο για το επόμενο παιχνίδι, την επόμενη διοργάνωση, έτσι ώστε οι ποδοσφαιριστές αντί να απογοητεύονται από το σήμερα να προετοιμάζονται για το αύριο που μπορείς να το κάνεις καλύτερο.

Το 24ωρο των διεθνών στο Παγκόσμιο Κύπελλο

Στις μέρες μας, η ζωή των ποδοσφαιριστών κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας θα μπορούσε να συγκριθεί με αυτή… των μοναχών στο Αγιον Ορος. Αυστηρό ωράριο, προκαθορισμένο πρόγραμμα, ελάχιστος ελεύθερος χρόνος, ρουτίνα.

Και μοιραία έρχονται στο μυαλό (των μεγαλύτερων σε ηλικία) οι διηγήσεις ποδοσφαιριστών του ΄60, του ΄70 και του ΄80. Τότε που ο προπονητής πήγαινε για ύπνο και οι παίκτες ξημερώνονταν παίζοντας χαρτιά. Τότε που κάποιοι έκαναν σχοινί τα σεντόνια του αθλητικού κέντρου στη Γερμανία για να πάνε στην κοντινότερη πόλη και να ακούσουν μπουζούκια. Γιατί, έπειτα από 15 μέρες σκληρής προετοιμασίας ήθελαν λίγο να ξεδώσουν. Τότε που το «Ουράνιο Τόξο» στην Εκάλη (έμενε για μεγάλο διάστημα η Εθνική) έπαιρνε φωτιά.

Τα πράγματα όμως έχουν αλλάξει σημαντικά. Οι παίκτες είναι επαγγελματίες και αυτό είναι το στοιχείο που χαρακτηρίζει την καθημερινότητά τους. Και, για να είμαστε ειλικρινείς, το διάστημα της προετοιμασίας είναι σκληρό, όχι μόνο λόγω της δουλειάς στο γήπεδο, αλλά και λόγω της απομόνωσης.

Πώς είναι το 24ωρο ενός διεθνούς στο διάστημα της προετοιμασίας;

08.00

Η ώρα του πρωινού. Κάθε παίκτης, ανάλογα με την ώρα που ξυπνάει, πηγαίνει στην τραπεζαρία για το πρωινό. Μπορεί συνήθως η διαμονή των διεθνών να γίνεται σε πεντάστερα ξενοδοχεία και σε κορυφαία αθλητικά κέντρα, για παράδειγμα όμως το μπέικον δεν περιλαμβάνεται στο μενού. Ο διατροφολόγος της ομάδας είναι εκείνος που καθορίζει τι μπορεί να υπάρχει στον μπουφέ του πρωινού και τι απαγορεύεται.

11.00

Εφτασε η ώρα για ξεμούδιασμα. Οι παίκτες κάνουν τον περίπατό τους στην περιοχή γύρω από το αθλητικό κέντρο ή το ξενοδοχείο όπου διαμένουν. Σε γκρουπάκια συνήθως. Οι περίπατοι αυτοί συνδυάζονται με κουβεντούλα κάποιες φορές και με βόλτα στα μαγαζιά για τις απαραίτητες αγορές- κυρίως σουβενίρ.

12.00

«Βιντεοθεραπεία». Ο προπονητής συγκεντρώνει τους παίκτες και προβάλλει DVD με στιγμιότυπα από αγώνα της προσεχούς αντιπάλου της Εθνικής. Ο Ρεχάγκελ, μέσω του συνεργάτη του Γιάννη Τοπαλίδη, θα κάνει σχόλια και παρατηρήσεις για τον τρόπο που αγωνίζεται o αντίπαλος, τα δυνατά σημεία αλλά και τις αδυναμίες τoυ και θα δώσει κάποιες γενικές κατευθύνσεις για τον τρόπο που πρέπει να αντιμετωπιστεί. 12.30

Ελεύθερος χρόνος. Είναι η ευκαιρία για κάθε παίκτη να μιλήσει με την οικογένεια και τους φίλους του στο τηλέφωνο. Κάποιοι επιμένουν να γυμνάζονται. Αλλοι απολαμβάνουν τη σάουνα ή την πισίνα. Ορισμένοι βλέπουν τηλεόραση ή ενημερώνονται μέσω των φορητών υπολογιστών τους για όσα συμβαίνουν στην πατρίδα. Διαβάζουν τα ρεπορτάζ των εφημερίδων και ειδικά όσα αφορούν την ομάδα και τους ίδιους. Κουβεντούλα, ποδοσφαιράκι, μπιλιάρδο, βιντεοπαιχνίδια, βρίσκονται όπως είναι φυσικό στην ημερήσια διάταξη. Υπό τη μουσική υπόκρουση ελληνικών τραγουδιών.

13.30

Είναι η ώρα που συνήθως οι διεθνείς παίρνουν το γεύμα τους. Η ώρα αυτή μπορεί να αλλάξει (νωρίτερα ή αργότερα) στην περίπτωση που υπάρχει παιχνίδι τη συγκεκριμένη ημέρα. Το μενού περιλαμβάνει συνήθως ψητά κρέατα, κοτόπουλο, ψάρι, ρύζι, μακαρόνια και σαλάτες.

14.30

Οι παίκτες αποσύρονται στα δωμάτιά τους. Είναι η ώρα της μεσημεριανής ξεκούρασης. 17.00

Συγκέντρωση στο λόμπι του ξενοδοχείου για την προπόνηση ή την αναχώρηση για τον αγώνα. Οι διεθνείς συνηθίζουν να πίνουν καφέ και να τρώνε ένα κομμάτι κέικ πριν φύγουν από το ξενοδοχείο.

19.00

Προπόνηση. Τρέξιμο για ζέσταμα, οικογενειακό δίτερμα, οδηγίες από το τεχνικό επιτελείο, αποθεραπεία, μασάζ, ντους και ξανά στον δρόμο για την επιστροφή στο ξενοδοχείο.

21.30

Μετά την επιστροφή της αποστολής στον τόπο διαμονής αρχίζει το σερβίρισμα του δείπνου.

22.30

Είναι η ώρα που οι ποδοσφαιριστές αποσύρονται στα δωμάτιά τους. Οι διεθνείς μένουν σε μονόκλινα δωμάτια. Κάποιες παρέες μαζεύονται και απολαμβάνουν μια κινηματογραφική ταινία, κάποιοι θα κουβεντιάσουν, άλλοι θα παίξουν βεντεοπαιχνίδια κ.λπ.