«Σημάδευαν στο μέτωπο»

«Μπροστά στα μάτια μου, δύο τούρκοι ακτιβιστές έπεσαν νεκροί. Ηταν χτυπημένοι στο μέτωπο.
Μας χτυπούσαν με το παραμικρό, ακόμη και αν δεν τους άρεσε ο τρόπος που κοιτούσες. Τουλάχιστον οι μισοί από εμάς έφαγαν ξύλο. Ακόμη και στο αεροδρόμιο λίγο πριν φύγουμε και ενώ υποτίθεται ότι ήμασταν ελεύθεροι, ορισμένοι χτυπήθηκαν και τότε».

Με νωπή την ανάμνηση από την κράτησή τους στο Ισραήλ, οι έλληνες ακτιβιστές που επέστρεψαν στην Ελλάδα τα ξημερώματα της Πέμπτης περιέγραψαν τα βασανιστήρια που υπέστησαν. Ο Δημήτρης Πλειώνης που ήταν ένας από τους δύο έλληνες επιβάτες του τουρκικού πλοίου «Μavi Μarmara» μίλησε για το ισραηλινό ρεσάλτο στον στολίσκο, αλλά και τις ώρες φρίκης που έζησε όταν «οι κομάντος σημάδευαν στο μέτωπο και αμέσως μετά πυροβολούσαν».

Σε συνέντευξη Τύπου που έδωσαν χθες το πρωί, ο καθένας από τους έλληνες ακτιβιστές έδωσε ένα κομμάτι από το παζλ της περιπέτειας που έζησαν. «Οι δεσμοφύλακες συμπεριφέρονταν με τρόπο τέτοιο ώστε να είμαστε σε καθεστώς διαρκούς φόβου και τρομοκρατίας», λέει ο καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας Τάκης Πολίτης. «Ο ψυχολογικός πόλεμος ήταν διαρκής. Στους άνδρες δεν επέτρεψαν να κάνουμε ούτε ένα τηλεφώνημα. Το φαγητό ήταν ελάχιστο και κακής ποιότητας, ενώ το νερό που είχαμε στη διάθεσή μας ήταν διαρκώς τόσο καυτό που αν έκανες το λάθος να το χρησιμοποιήσεις θα καιγόσουν».

«Με τα χέρια». «Το μόνο που κάναμε ήταν να προσπαθήσουμε με τα χέρια μας, άοπλοι, χωρίς τίποτα άλλο, να απωθήσουμε τους ισραηλινούς κομάντος που έκαναν ρεσάλτο στο πλοίο. Αυτή ήταν η… επίθεση που δέχθηκαν. Η αλήθεια είναι ότι είχαν προετοιμάσει μια πολεμική επιχείρηση, με πλοία, ελικόπτερα και ειδικά εκπαιδευμένους στρατιώτες που σκότωναν εν ψυχρώ. Βλέπαμε το σημάδι από το λέιζερ του στοχάστρου στα μέτωπα των ανθρώπων», συνέχισε την περιγραφή ο Δημήτρης Πλειώνης.

Οι ακτιβιστές κρατήθηκαν σε φυλακές υψίστης ασφαλείας, χωριστά οι άνδρες από τις γυναίκες και αρχικά δεν είχε επιτραπεί η επικοινωνία ούτε με τους έλληνες διπλωμάτες στο Τελ Αβίβ ούτεπολύ περισσότερο- με δικηγόρους ή με τους συγγενείς τους. Τα τηλέφωνά τους είχαν απενεργοποιηθεί. Για φοβερή ειρωνεία και αλαζονεία στη συμπεριφορά των Ισραηλινών μίλησε η Κατερίνα Θεοχαροπούλου, που επέβαινε στο πλοίο «Ελεύθερη Μεσόγειος».

Συνεχώς σε κελιά. «Από την πρώτη στιγμή ήμασταν κρατούμενες. Μας είχαν από ανάκριση σε ανάκριση και από σωματική έρευνα σε σωματική έρευνα. Παλεύαμε για ένα τηλεφώνημα. Οι δεσμοφύλακες αρνιόντουσαν πεισματικά. Χρειάστηκε να κάνουμε φασαρία για να μας επιτρέψουν τελικά να κάνουμε από ένα τηλεφώνημα, διάρκειας ενός λεπτού και με την προϋπόθεση ότι η συνομιλία θα γινόταν στα αγγλικά», είπε η δημοσιογράφος Μαρία Ψαρά, που επέβαινε στο «Ελεύθερη Μεσόγειος». «Τα καψώνια κράτησαν μέχρι την τελευταία στιγμή, ακόμη και στο αεροδρόμιο, προκειμένου να μας αποσπάσουν τις υπογραφές που ήθελαν». Οπως είπε η κ. Ψαρά, ακόμη και στο αεροδρόμιο οι ακτιβιστές ήταν κλεισμένοι σε κελιά. «Τα κελιά στο αεροδρόμιο ήταν ακόμη χειρότερα από αυτά των φυλακών».

Μεταξύ των ακτιβιστών που επέστρεψαν στην Ελλάδα τα ξημερώματα της Πέμπτης βρισκόταν ο παλαιστίνιος γιατρός Χαλέντ Καμπάνι, που ζει μόνιμα στην Ελλάδα, στην Πρέβεζα. Τα σημάδια στο σώμα του από τα χτυπήματα ήταν εμφανή και χθες. «Τον γιατρό τον χτυπούσαν ακόμη και στο αεροδρόμιο», είπε ο Δημήτρης Πλειώνης.


«Το Ισραήλ έπεσε στην παγίδα»

«Τίποτα δεν μπορεί να δικαιολογήσει ή να συγκαλύψει το έγκλημα που διέπραξε το Ισραήλ και τη βλακεία τόσο της κυβέρνησής του όσο και του στρατού του. Το Ισραήλ δεν έστειλε τους στρατιώτες του να σκοτώσουν αμάχους εν ψυχρώ, αυτό ήταν το τελευταίο πράγμα που θα ήθελε να συμβεί. Κι όμως, μια μικρή τουρκική οργάνωση, με ιδεολογία φανατική, θρησκευτική και εχθρική προς το Ισραήλ, στρατολόγησε μερικές εκατοντάδες ακτιβιστές και πέτυχε να παρασύρει το εβραϊκό κράτος σε μια παγίδα, ακριβώς επειδή γνώριζε ότι ήταν καταδικασμένο, σαν μαριονέτα, να αντιδράσει με τον τρόπο που αντέδρασε».

Αυτά γράφει ο γνωστός ισραηλινός συγγραφέας Νταβίντ Γκροσμάν σε ένα άρθρο του που δημοσιεύτηκε στην ιταλική «Ρεπούμπλικα». Πόσο ανασφαλές και φοβισμένο- γράφει- πρέπει να αισθάνεται ένα έθνος για να συμπεριφερθεί όπως συμπεριφέρθηκε το Ισραήλ! Προσφεύγοντας σε υπερβολική χρήση βίας, σκότωσε και τραυμάτισε αμάχους έξω από τα χωρικά του ύδατα, συμπεριφερόμενο σαν μια συμμορία πειρατών. Είναι σαφές ότι ορισμένοι από τους ακτιβιστές δεν ήταν ειρηνιστές με ανθρωπιστικά κίνητρα. Οπως είναι επίσης σαφές ότι οι απόψεις μερικών από αυτούς σχετικά με την καταστροφή του κράτους του Ισραήλ είναι απαράδεκτες. Αυτή την ώρα, όμως, όλα αυτά είναι άσχετα. Οι απόψεις δεν τιμωρούνται με την ποινή του θανάτου.

Η δράση που ανέλαβε το Ισραήλ εναντίον του στολίσκου δεν είναι παρά η συνέχεια του παρατεταμένου και άδικου αποκλεισμού της Λωρίδας της Γάζας, συνεχίζει ο Γκροσμάν. Και ο αποκλεισμός αυτός δεν είναι παρά η φυσιολογική προέκταση της επιθετικής και αλαζονικής προσέγγισης της ισραηλινής κυβέρνησης, η οποία είναι αποφασισμένη να κάνει τον βίο αβίωτο σε ενάμισι εκατομμύριο αθώους κατοίκους της Γάζας προκειμένου να εξασφαλίσει την απελευθέρωση ενός στρατιώτη. Ο αποκλεισμός είναι επίσης η φυσική συνέχεια μιας στείρας και αδέξιας πολιτικής, όπου κάθε φορά που χρειάζεται μυαλό, ευαισθησία και δημιουργικότητα επιλέγεται η ωμή και υπέρμετρη βία, λες και αυτή είναι η μοναδική δυνατή λύση. Ο αποκλεισμός αυτός απέτυχε. Στην πραγματικότητα έχει αποτύχει εδώ και τέσσερα χρόνια. Δεν είναι μόνο ανήθικος, αλλά και αναποτελεσματικός, το μόνο που κάνει είναι να επιδεινώνει την κατάσταση και να βλάπτει το Ισραήλ. Τα εγκλήματα των ηγετών της Χαμάς που κρατούν ως όμηρο τον Γκιλάντ Σαλίτ και έχουν εκτοξεύσει χιλιάδες ρουκέτες εναντίον κατοικημένων περιοχών του Ισραήλ θα έπρεπε να αντιμετωπιστούν με τη νόμιμη οδό, με τη χρησιμοποίηση όλων των ένδικων μέσων που έχει στη διάθεσή του ένα κράτος. Η παρατεταμένη απομόνωση ενός άμαχου πληθυσμού δεν περιλαμβάνεται σε αυτά τα μέσα.